Follow by Email

Monday, 6 January 2014

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -3



புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவினர் என்னைக் கைதுசெய்து கொண்டு செல்வதற்கு முன்னர், எனது புத்தகக் கடையைப் பூட்டித் திறப்பை தம்முடன் எடுத்துக் கொண்டனர்.

அவர்களில் ஜெயந்தன் என்பவன் சின்னவனைப் பார்த்து “இவருடைய சைக்கிளை என்ன செய்யிறது?” என வினவினான்.

அவர்களது பேச்சிலிருந்து என்னை அவர்கள், கடைசி முறையாகத்தன்னும் எனது மனைவி, பிள்ளையைப் பார்க்கவிடாது நேரடியாக கூட்டிச்செல்லப்போகிறார்கள் என்பது புரிந்தது. 

நான் எப்படியும் எனது மனைவியையும் பிள்ளையையும் கடைசியாக ஒருமுறை பார்த்துவிட வேண்டும் என ஆசைப்பட்டேன். நான் அவ்வாறு விரும்பியதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. ஒன்று, என்னைக் கைது செய்தவர்கள் புலிகள்தான் என்பதை மனைவியிடம் தெரியப்படுத்துவதற்கு வாய்ப்பாக அமையலாம். 

மற்றது, நான் இறுதியாக வீட்டிற்கு செல்வதன் மூலம், என்னைக் காணவில்லையென அவர்கள் தேடி அலைவதை தவிர்க்கலாம். 

நான் வீட்டுத் தேவைக்கென கடைக்கு வரும்போது ஏற்கெனவே வாங்கி வைத்திருந்த பாண் உட்பட சில பொருட்கள் ஒரு கூடைக்குள் எனது சைக்கிளில் இருந்தது. எனவே நான் அதைச்சாட்டாக வைத்து, அவற்றை வீட்டில் கொடுத்துவிட்டுப் போவோம் என அவர்களிடம் கூறினேன்.

முதலில் அவர்கள் அதை முற்றாக ஏற்கவில்லை. வீட்டுக்குப் போனால், என்னைக் கைதுசெய்த விவரம் அறிந்து மனைவி, பிள்ளை, உறவினர்கள் அழுவார்கள் என சின்னவன் கூறினான். 

“நான் அப்படி எதுவும் நடக்காது. நீங்கள் தயங்காமல் என்னுடன் வாருங்கள், இந்தப் பொருட்களையும் சைக்கிளையும் எனது வீட்டில் வைத்துவிட்டுப் போவோம்” எனக் கூறினேன். எனது வலியுறுத்தலுக்குப் பின்னர், அவர்கள் ஒருவாறு ஒத்துக்கொண்டு, என்னுடன் எனது வீட்டுக்கு வரச் சம்மதித்தார்கள்.

 ஆனால் எனது சைக்கிளை நான் ஓட்டிவர அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. 

அவர்களில் ஒருவன் தனது சைக்கிளில் என்னை ஏற்றிக்கொள்ள, இன்னொருவன் எனது சைக்கிளை ஓட்டி வந்தான்.

அந்த மூவருடனும் நான் வீடு சென்றதும், எனது மனைவியும், மாமனாரும் ஒன்றும் புரியாது சற்று வியப்புடனும் அச்சத்துடனும் அவர்களையும் என்னையும் நோக்கினர். நான் நேராக மனைவியிடம் சென்று, அவர்கள் என்னைக் கைதுசெய்து அழைத்துச்செல்ல வந்திருக்கும் விடயத்தைக் கூறினேன்.

நான் கூறியதைக் கேட்டதும், மனைவி கண்கலங்கி அழத்தொடங்கினார். எனக்கு அவர்களால் பெரிதாக ஒன்றும் நடந்துவிடாது என்று சொல்லி, மனைவியைத் தேற்ற முயன்றேன். 

உண்மையில் எனக்கு அவர்கள் மீது துளியும் நம்பிக்கை இல்லையென்ற போதிலும், மனைவியைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக அவ்வாறு கூறினேன்.

இதற்கிடையில், சின்னவன் எனது வீட்டைச் சோதனையிடப்போவதாகக் கூறினான். நான் தாராளமாகச் சோதனையிடலாம் எனக் கூறினேன். 

அவன் எமது வீட்டில் இருந்த இரண்டு அறைகளில், எமது படுக்கை அறைக்குள் மட்டும் நேரடியாகப் புகுந்து, அங்குமிங்கும் நோட்டமிட்டுவிட்டு, அங்கிருந்த மேசையைத் திறந்து அதற்குள் இருந்த எனது நாட்குறிப்பை (டயறி) மட்டும் எடுத்துக்கொண்டான். 

வேறு ஒன்றும் அவனுக்குத் தேவையான பொருட்கள் அங்கு இருக்கவில்லைப்போலும்!

அந்த நாட்குறிப்பை எடுத்துக்கொண்டதையிட்டு நான் கவலையேதும் படவில்லை. ஏனெனில் எனக்கு தினசரி நாட்குறிப்பு எழுதும் பழக்கம் என்றும் இருந்ததில்லை. 

பெரும்பாலும் சிலருடைய முகவரிகளையும், சில கொடுக்கல் வாங்கல் கணக்குகளையும் மட்டும்தான், நான் அவற்றில் எழுதி வைப்பது வழக்கம். சின்னவன் எடுத்த அந்த நாட்குறிப்புப் புத்தகத்தில் அதுகூட இருக்கவில்லை. கல்வியங்காட்டிலுள்ள ஒரு நண்பரின் திருமணத்துக்குப் போனது மட்டுமே, அதில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரேயொரு விடயம்!

புலிகள் என்னைக் கைதுசெய்த சம்பவம், எனது மனைவியை பெரிதும் பாதித்ததிற்கு நிறையக் காரணங்கள் இருந்தன. 

என்னைக் கைதுசெய்வதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே எமக்கு நன்கு பரிச்சயமான பலர் – தில்லை, செல்வி, அன்ரன், மனோகரன் எனப் பலர் – புலிகளால் கைதுசெய்யப்பட்டு, அவர்கள் பற்றிய தகவல் ஏதும் தெரியாமல் இருந்தது. 

செல்வியைப் பற்றிய தகவல் அறிவதற்காக செல்வியின் திருமணமான தங்கை கைக்குழந்தையுடன் சேமமடுவிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வந்து, பல நாட்கள் தங்கியிருந்து, புலிகளின் முகாம்களுக்கும், செல்வி கல்வி கற்று வந்த யாழ்.பல்கலைக்கழகத்துக்கும் அலைந்து திரிந்தும் எவ்வித பயனும் இல்லாமல் வீடு திரும்பியிருந்தார். 

அவர் எமது வீட்டுக்கும் வந்திருந்தபடியால், எனது மனைவிக்கும் இந்த விடயங்கள் யாவும் நன்கு தெரிந்திருந்தது. எனவே எனது நிலையும் அதுவாகவே போய்விடுமோ என எனது மனைவி அஞ்சியதில் நியாயமிருந்தது.

மனைவி பயப்பட்டதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. நான் புலிகளின் இவ்வாறான கைது நடவடிக்கைகளின் போது அடிக்கடி ஒரு விடயத்தை எனது மனைவிக்குக் கூறுவதுண்டு. 

அதாவது, “புலிகள் பெரும்பாலும் என்னைப் பிடிக்கமாட்டாங்கள். அப்படியில்லாமல் அவங்கள் என்னைப் பிடித்தாங்கள் என்றால், பிறகு நான் ஒருக்காலும் திரும்பி வரமாட்டேன்” என நான் கூறுவதுண்டு. 

எனவே இப்பொழுது அவர்கள் என்னைப் பிடிக்க வந்தபடியால், எனது வாழ்வும் தனது வாழ்வும் அத்துடன் முடிந்துவிடப் போகிறது என மனைவி கவலையடைந்தார்.

என்னைக் கைதுசெய்யமாட்டார்கள் என நான் தைரியத்துடன் கூறிவந்ததிற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது. அதில் ஒன்று, நான் எனது 17வது வயதில் இருந்து எனது மக்களுக்காக, எனது சொந்த நலன்களை சுகங்களைத் துறந்து உழைத்து வந்திருக்கிறேன். 

ஆரம்பத்தில் மாணவர் பிரச்சினைக்கான போராட்டங்களிலும், பின்னர் உயர்சாதி வெறியர்களுக்கெதிரான தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டங்களிலும், பின்னர் வன்னிப் பிரதேசத்தில் விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளுக்காக நடைபெற்ற பேராட்டங்களிலும் நான் தீவிர பங்கெடுத்து வந்திருக்கின்றேன்.

பின்னர், 1970களில் தமிழ் மக்களின் தேசிய இனப்பிரச்சினை தீவிரமடைந்து, அரசியல்ரீதியான போராட்டங்கள் ஆரம்பமான போது, அதிலும் பங்குபற்றியுள்ளேன். 

தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்கள் ஆரம்பமாவதற்கு முன்னரே எமது கட்சியான இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ‘தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி’ என்ற வெகுஜன அமைப்பை உருவாக்கிய போது, அதில் முன்னணி நபர்களில் ஒருவராகச் செயல்பட்டுள்ளேன். 

நான் பங்குபற்றிய இந்தப் போராட்டங்களின் போது, சில தடவைகள் பொலிசாரால் தாக்கப்பட்டதுடன், பொலிஸ் நிலையங்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்டும் உள்ளேன். 

நான் பின்பற்றிய கொள்கைகள், நடைமுறைகள் காரணமாக, பழமைவாதப் பிடிப்புள்ள எனது உறவினர்கள் சிலரால் நீணடகாலம் ஒதுக்கி வைக்கட்டும் வந்திருக்கிறேன்.

இவை தவிர, பெரும்பாலான தமிழ் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்கள் ஆரம்பம் முதலே என்னுடன் நெருங்கிய உறவுகளைப் பேணிவந்துள்ளன. அந்த நேரத்தில் இந்த இயக்கங்கள், தமது பிரச்சார ஏடுகளை அச்சிடுவதற்கு யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள எந்தவொரு அச்சகமும் முன்வரவில்லை. 

அமிர்தலிங்கம் 
அதற்குக் காரணம், இந்த இயக்கங்கள் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியை எதிர்த்து தமது அரசியலை ஆரம்பித்ததால், அவர்களது எந்தவொரு பிரசுரத்தையும் அச்சிட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது என, கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகம் அ.அமிர்தலிங்கம் அச்சகங்கள் (எம்மைத்தவிர) எல்லாவற்றையும் தடுத்திருந்தார்.

எனவே, அமிர்தலிங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கோ மிரட்டலுக்கு அடிபணியாத எமது ‘நொதேர்ண் பிறின்ரேர்ஸ்’ அச்சகத்தை நாடி, அநேகமான இயக்கங்கள் உதவி கேட்டு வந்தன. 

பிரபாகரன் 
பிரபாகரனும் உமா மகேஸ்வரனும் ஒன்றுபட்டு இருந்த காலத்தில் ஆரம்பித்த ‘உணர்வு’ பத்திரிகை, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இயக்க மாணவர் அமைப்பின் ‘ஈழ மாணவர் குரல்’, இப்பொழுது சிறையில் இருக்கும் தேவதாசின் ‘பலிபீடம்’, ‘உதயசூரியன்’, ‘சிம்மக்குரல்’, எமது கட்சியின் ‘போராளி’ என பல பத்திரிகைகளை நான் அச்சிட்டேன். 

அத்துடன் இயக்கங்களின் பிரசாரப் பிரசுரங்கள்,யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தில் செயல்பட்ட புலிகளின் மறுமலர்ச்சிக்கழக வெளியீடுகள் எனப் பலவற்றையும் அச்சிட்டேன். இவற்றை அச்சிட்டதால், பல தடவைகள் பொலிஸ் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் விசாரணைகளுக்கும் உள்படுத்தப்பட்டேன்.

உமாமகேஸ்வரன் 
அந்த நேரத்தில் என்னுடன் நல்ல உறவுகளைப் பேணியதில் புலிகளின் இயக்கமும் ஒன்று. அந்த இயக்கத்தின் தலைவர் வே.பிரபாகரன் தவிர்ந்த ஏனைய முன்னணி உறுப்பினர்களான மாத்தையா, அன்ரன் பாலசிங்கம், திலீபன், கிட்டு, மூர்த்தி (அப்போதைய அரசியல் பொறுப்பாளர் – தமிழ்செல்வனின் அண்ணன்), யோகி, லோறன்ஸ் திலகர், சந்தோசம், புதுவை இரத்தினதுரை, பண்டிதர் என பலரும் என்னுடன் பழகி வந்தனர்.

பாலசிங்கம் 
இந்திய அமைதிப்படை காலத்தில், யாழ்.பல்கலைக்கழகத்துக்கு முன்னால் அமைந்திருந்த எனது புத்தகக்கடைக்கு அருகாமையில் இருந்த புலிகளின் இரண்டு மாடித் தலைமைக் காரியாலயத்தில், ஒரு கட்டத்தில் மேல்மாடியில் இந்திய இராணுவ அதிகாரியின் காரியாலயமும், கீழ்த்தளத்தில் பலிகளின் காரியாலயமும் செயற்பட்டன. 

திலீபன் 
இரு பகுதியினரும் எனது கடையில்தான் கொழும்பு தினசரிகளை வாங்குவது வழமை. பத்திரிகைப் பிரியரான அன்ரன் பாலசிங்கம் (ஆரம்பத்தில் பாலசிங்கம் வீரகேசரி பத்திரிகையில் வேலை செய்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது), கொழும்பிலிருந்து பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவரும் ‘யாழ்தேவி’ புகையிரதம் யாழ்ப்பாணம் வந்துசேரும் பிற்பகல் 2 மணி அளவில் எனது கடையில் வந்து காவல் இருந்து பத்திரிகைகளை தானே எடுத்துச் செல்வது வழக்கம். 

அந்த நேரத்தில் அவர் என்னுடன் பொதுவாக உரையாடுவார். அதன்காரணமாக அவருடன் எனக்கு நன்கு அறிமுகம் ஏற்பட்டிருந்தது.

எல்லோருடனும் நான் பழகினாலும், என்னுடைய கொள்கைகள் மிகவும் வெளிப்படையானவை. நான் எப்பொழுதும் மார்க்சிச – லெனினிச நிலைப்பாட்டிலிருந்தோ, கட்சி நிலைப்பாட்டிலிருந்தோ என்னை விலகாமல் பார்த்துக் கொண்டேன். 

தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தீவிரமடைந்து, ஆயுதப் போராட்டமாக அது வெடித்த பின்பு, எமது கட்சியிலிருந்த பலர் – முன்னணித் தோழர்கள் உட்பட - பல்வேறு இயக்கங்களுடன் இணைந்து வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தனர். 

எமது கட்சியால் உருவாக்கப்பட்ட ‘தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி’ என்ற அமைப்புக்குப் பொறுப்பாக நியமிக்கப்பட்ட சிலர், அதன் அடிப்படைக் கொள்கையான ‘ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தமிழ் மக்கள் பகுதிகளுக்கு சுயாட்சி’ என்பதைக் கைவிட்டு, பிற்போக்கானதும், அடைய முடியாததுமான ‘தமிழ ஈழம்’ என்ற கொள்கைக்கு மாறியதுடன், முன்னணியின் பெயரையும் ‘தமிழீழ தேசிய விடுதலை முன்னணி’ (NLFT) என மாற்றிக் கொண்டனர் 

அதன்காரணமாக அந்த இயக்கத்துடனும் நாம் அரசியல் ரீதியான தொடர்புகளைத் துண்டித்திருந்தோம். ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் அனைத்து இயக்க உறுப்பினர்களுடனும் நட்புடன் உறவாடி வந்தோம்.

எமது கட்சியிலிருந்த மிகச்சிலரே இவ்வாறு நிலை தளும்பாது எமது கொள்கையில் உறுதியாக நின்றனர். இந்தப் போராட்டம் பிற்போக்கானது, ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது என்ற அசையாத நிலைப்பாட்டில் நாம் நின்றோம். வரலாறு அதை இன்று தெளிவாக நிரூபித்துள்ளதையிட்டு, நாம் பெருமையும் மகிழ்ச்சியுமடையாமல் இருக்க முடியாது.

எனவே, புலிகள் எல்லா இயக்கங்களையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தடைசெய்து, அந்த இயக்கங்களின் உறுப்பினர்களை ஒன்றில் கொன்று குவித்தோ அல்லது கைது செய்தோ அராஜகம் விளைவித்த போது, அவர்கள் தமக்கு போட்டி எனக்கருதிய எந்தவொரு இயக்கத்திலும் அங்கம் வகிக்காத என் மீது கை வைப்பார்கள் என நான் நினைத்திருக்கவில்லை. 

அந்தத் துணிச்சலில்தான், அவர்கள் என்னைத்தேடி ஒருபோதம் வரமாட்டார்கள் என  எனது மனைவிக்கு நம்பிக்கை ஊட்டி வந்தேன்.

ஆனால் அவர்கள் என்னையே தேடி வந்து கைதுசெய்த போது, ஜேர்மனியில் ஹிட்லர் தலைமையிலான நாஜிகள் எவ்வாறு முதலில் கம்யூனிஸ்ட்டுகளில் ஆரம்பித்து, பின்னர் ஜனநாயகவாதிகள், யூதர்கள் விரிந்து சென்று, கடைசியில் தனது சொந்த ஜேர்மன் மக்கள் மீதே கை வைத்தார்களோ, அதேபோல புலிகள் மாற்று தமிழ் இயக்கங்கள் என்று ஆரம்பித்து, ஆயுதம் ஏந்தாத, அதுவும் அரசியலிலிருந்து சற்று ஒதுங்கியிருந்த என் போன்றவர்கள் மீதும் கையை வைத்தனர்.

அவர்களது கைது எனக்கு ஒன்றைத் தெளிவாக உணர்த்தியது. அதாவது பாசிசவாதிகள் தங்கள் நோக்கங்களை அடைவதற்கு மக்களை இலேசாக ஈர்க்கும் வௌ;வேறு இன, மொழி, மத உணர்வுகளைப் பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் குணாம்சத்தைப் பொறுத்தவரையில் எல்லா நாட்டுப் பாசிஸ்ட்டுகளும் ஒரே இனம்தான் என்பதே அது.

மனைவி அழுது குழற அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். புறப்படும்போது, உடுத்திருந்த உடுப்புடன், எனக்கு தொய்வு கடுமையாகும் போது நான் வழக்கமாக அணியும் கம்பளி சுவெற்றரையும், சில மருந்துக் குளிகைகளையும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவினருடன் நான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்னர், கடைசியாக ஒரு தடவை எனது மனைவி அவர்களிடம் “அவரை எப்ப விடுவியள்?” என வினவினார்.

அதற்கு அவர்கள் “இன்று இரவுக்குள்ளை அல்லது நாளைக்கு காலையிலை வந்திடுவார்” எனப் பதிலளித்தனர்.

இது முழுக்க முழுக்கப் பொய் என எனக்குத் தெரியும். ஏனெனில் பொதுவாக அப்போது நான் கேள்விப்பட்ட வகையில், புலிகள் ஒருவரை விசாரணைக்கென அழைத்துச் சென்றால், அது பாரதூரமான பிரச்சினையாக இல்லாவிட்டாலும் கூட, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் விடுதலை செய்வது வழமையில்லை என அறிந்திருந்தேன். 

இருந்தாலும், அவர்கள் பொய்யாகத்தன்னும் எனது மனைவிக்கு அவ்வாறு கூறியது, அவருக்கு ஒரு மன ஆறுதலை அளிக்கும் என நம்பினேன்.

வீட்டைவிட்டு வீதிக்கு வந்ததும் நான் அவர்களிடம், “சரி, இப்ப எண்டாலும் எனக்கு உண்மையைச் சொல்லுங்கோ, என்னுடைய விசாரணை எப்ப முடியும்?” என வினவினேன்.

அதற்கு சின்னவன், “அது உங்கடை விசாரணையைப் பொறுத்தது” எனச் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தான். அது சம்பந்தமாக வேறு எதுவும் அவன் என்னுடன் பேச விரும்பவில்லை என்பது தெரிந்தது. 

அதன் பின்னர் சின்னவன் கூட வந்த ஜெயந்தன் என்பவனிடம் ஏதோ சொல்லி சொல்லிவிட்டு, என்னை அவனது சைக்கிளில் ஏறும்படி கூறினான். ஆனால் ஜெயந்தன் சற்றுத் தயங்கி நின்றான். 

அதைக்கண்ட சின்னவன், “அவர் பிரச்சனையான ஆளில்லை. நீ பயப்பிடாமல் கொண்டு போ” என அவனுக்கு உத்தரவிடுவது போலச் சொன்னான்.

அதன்பின்னர் ஜெயந்தன் என்னைத் தனது சைக்கிளில் ஏற்றிக்கொள்ள, சின்னவனும் அவனுடன் கூட வந்த மற்றவனும் வேறு ஒரு வீதியில் திரும்பிச் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.

ஜெயந்தன் என்னை ஏற்றிக்கொண்டு நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் பின் வீதியால் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது முதல்நாள் நத்தார் பண்டிகையை ஒட்டி, நத்தார் தாத்தா வேடம் தரித்த ஒருவருடன் சில இளைஞர்களும் சிறுவர்களும் அவ்வீதி வழியால் வந்து கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களைக் கண்ட ஜெயந்தனுக்கு கோபம் உச்சந்தலைக்கு ஏறிவிட்டது. அவர்களுக்குக் கேட்காமல் எனக்கு மட்டும் கேட்கக்கூடியதாக, அவர்களை இதில் எழுதமுடியாத தூசண வார்த்தைகளால் திட்டினான். 

அவனது வசையின் சாராம்சம் இதுதான்: “பேய்ப் .....மக்களே நாங்கள் கஸ்டப்பட்டு ஆமியோடை சண்டை பிடிச்சுச்சாக, உங்களுக்கு முசுப்பாத்தியும் கொண்டாட்டமுமோடா”.

அதன்பின்னர், அவன் என்னை நல்லூர் கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள பண்டாரக்குளம் ஒழுங்கையால் கொண்டு சென்று, அங்கிருந்த ஒரு இரண்டு மாடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். 

அந்த வீட்டுக்குள் நுழைவதற்குத் திரும்பும் போது, அதற்கு முன்பாக, அந்த ஒழுங்கையில் இருக்கின்ற எனது நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் வேறு ஒருவருடன் கதைத்துக்கொண்டு நிற்பதைக்  கண்டேன்.

எனக்கு திடீரென்று ஒரு யோசனை தோன்ற, அவரை நோக்கிக் கையை அசைத்தேன். ஏனெனில் அவர் என்னைக் கண்டுவிட்டார் என்றால், பின்னர் புலிகள் என்னைக் கைதுசெய்ததை அறியும் போது, இந்த வீட்டுக்குள்தான் அவர்கள் என்னைக்கொண்டு சென்றார்கள் என்பதை எனது வீட்டாருக்கு அவர் தெரிவிக்க வாய்ப்பாக இருக்கும் என நான் நம்பினேன். 

ஆனால் எனது தூரதிஸ்டம், அவர் என்னைக் கவனிக்கவேயில்லை. அத்துடன் என்னைக்கொண்டு சென்றவனும் நான் அவருக்குக் கைகாட்டியதை அவதானித்துவிட்டு, வேகமாக என்னை உள்ளே கொண்டு சென்றுவிட்டான்.

என்னைக் கொண்டுசென்ற முகாம், புலிகளின் புலனாய்வுப்பிரிவு முக்கிய நபர்களில் ஒருவனான ‘பைப்’ என்பவனின் பொறுப்பில் உள்ள ஒரு முகாம் என்பதைப் பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். 

புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவிலுள்ள ஒவ்வொரு முக்கிய நபர்களின் பொறுப்பிலும், ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட முகாம்கள் இருப்பது வழமை என்பதை நான் முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தேன்.

இப்பொழுதுதான் என் வாழ்நாளில் முதல்தடவையாக நான் புலிகளின் ஒரு முகாமுக்குள் செல்கின்றேன். இதற்கு முன்னர் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்களைப் பொறுத்தவரையில், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்பின் ஓரிரு முகாம்களுக்கு மட்டுமே பொதுமக்களின் சில பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாகச் சென்றிருக்கிறேன்.

மாலை மங்கும் அந்த நேரப்பொழுதில், நாம் அந்த முகாமுக்குள் சென்ற போது, அந்த இருமாடிக் கட்டிடத்திற்கு முன்னால் உள்ள வட்டவடிவமான ஒரு திறந்த கொட்டிலுக்குள், ஒருவன் ஒரு LMG துப்பாக்கியை வாசலை நோக்கிக் குறிபார்த்தபடி காவல் கடமையில் ஈடுபட்டிருந்தான். 

அவன் என்னை மிகவும் கூர்மையாகவும், ஒரு விரோத மனோபாவத்துடனும், எச்சரிக்கை உணர்வுடனும் நோக்குவதை நான் அவதானித்தேன்.

என்னைக் கொண்டு சென்றவன், அந்தக் கட்டிடத்தின் விறாந்தையிலுள்ள ஒரு வாங்கில் இருக்கும்படி எனக்குச் சொல்லிவிட்டு, காவல் கடமையில் இருந்தவனை நோக்கி “ இவர் இங்கை இருக்கட்டும். சின்னவன் அண்ணை இரவு வந்து பொறுப்பெடுப்பார்” எனக் கூறினான்.

“என்னெண்டாலும் ஆளை அறைக்குள்ளை விடு” என காவல் கடமையில் இருந்தவன் பதிலளித்தான்.

“அவர் பிரச்சனையான ஆள் இல்லை. இதிலை இருக்கட்டும்” என என்னைக்கொண்டு சென்றவன் திரும்பவும் கூறினான்.

“வேண்டாம், வேண்டாம். உவங்களை நம்பேலாது. நேற்று உப்பிடித்தான் ஒருதனை இருக்க விட, கம்பி நீட்டீட்டான். ஆனபடியாலை உள்ளுக்கைதான் விட வேணும்” என்று காவலில் நின்றவன் மீண்டும் திட்டவட்டமாகக் கூறினான்.

அதன் பின்னர் இன்னொருவன் வந்து, என்னை வீட்டின் உள்ளே அழைத்துச் சென்று, அறையொன்றைத் திறந்து உள்ளே போகும்படி கூறினான். மிகச்சிறிய அந்த அறையைத் திறந்ததுமே, நான் ஒருபோதுமே அனுபவித்திராத, சகிக்க முடியாத ஒரு துர்நாற்றம் மூக்கைத் துளைத்து தலைசுற்ற வைத்தது.

முதலில் அறைக்குள் இருந்த ஒன்றும் எனது கண்களுக்கு தெளிவாகப் புலப்படவில்லை. பின்னர் அறையின் ஒரு மூலையில் எரிந்து கொண்டிருந்த சிறிய மண்ணெண்ணெய் கைவிளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், நான் அங்கு கண்ட காட்சி என்னைத் திகைப்பில் ஆழ்த்தியது!

தொடரும்..

நன்றி. 
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம் 

No comments:

Post a Comment