Follow by Email

Wednesday, 29 January 2014

இதுதான் ஹிந்து கலாச்சாரம் !!

தமிழர் கலாச்சாரங்களில் முக்கியமானது சம்மணமிட்டு அமர்ந்து சாப்பிடுவது... 

இப்போதெல்லாம் டைனிங் டேபிள் வீட்டுக்கு வாங்குவது ஒரு அத்தியாவசிய தேவை போல் ஆகிவிட்டது..விருந்தினர்களை அதில் உட்காரவைத்து பரிமாறுவதுதான் நாகரீகம் சௌகரியம் என ஆகிவிட்டது ... .

முன்பெல்லாம் வாழை இலையில் தரையில் பரிமாறுவதுதான் கெளரவம்..ஆனால் இப்போது டைனிங் டேபிள்....இது சரியா தவறா ?!!

முதலில் முன்னோர்கள் இப்படி சம்மணமிட்டு சாப்பிட்டதின் நோக்கமென்ன ....

சாப்பிடும் பொழுதாவது நாம் காலை மடக்கி அமர்ந்து தான் சாப்பிட வேண்டும். சாப்பிடும் பொழுது காலைத்தொங்க வைத்து அமர்வதனால் ரத்த ஓட்டம் வயிற்றுப் பகுதிக்குச் செல்லாமல் காலுக்கே அதிகமாகச் செல்கிறது. எனவே ஜீரணம் தாமதமாகிறது. 

காலை மடக்கி சுக ஆசனத்தில் அமர்ந்து சாப்பிட்டால் சாப்பிட, சாப்பிட, சாப்பாடு ஜீரணமாகிவிடும். ஏனென்றால் கீழே ரத்த ஓட்டம் செல்லாமல் முழு சக்தியும் வயிற்றுப் பகுதிக்குச் செல்லும் பொழுது நமக்கு ஜீரணம் நன்றாக நடைபெறுகிறது.எனவே தான் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து சாப்பிடும் படி வலியுறுத்த பட்டது.

சும்மா இருப்பது எப்படி?


ஒரு மடத்தில் "சும்மா இருப்பது எப்படி?"என செய்முறை விளக்கம் தருமாறு தன் சிஷ்யர்களுக்கு அந்த மடத்து குரு ஒரு பரீட்சை வைத்தார். யார் சிறந்த விளக்கம் அளிக்கிறார்களோ அவன் 
ஞானத்தை உணர்ந்தவன் என பாராட்டி தலைமை பொறுப்பு அளிப்பதாக அறிவித்தார்.

எல்லா மாணவர்களும் சுறுசுறுப்பாய், சும்மா இருப்பதற்குண்டான வழிகளை பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தனர். சிலர் பேசாமலும், சிலர் அசையாமலும், சிலர் உணவு உண்ணாமலும் இருந்தனர். 
சிலர் கண்களை மூடி தியானிப்பது போன்று சும்மா இருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் மலைகள்,காடுகள் என்று போய் சும்மா இருப்பதை செய்து காண்பித்தார்கள்.

ஆனால் ஒரே ஒரு மாணவன் மட்டும் சும்மா இருக்க எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல், தன்னுடைய வேலைகளை எப்போதும்போல செய்துக்கொண்டிருந்தான். போட்டியின் முடிவு நாள் வந்தது.
குரு முடிவை சொன்னபோது அனைவருக்கும் அதிர்ச்சி.

எந்த முயற்சியும் எடுக்காத அந்த மாணவனுக்குத்தான் குரு பாராட்டி பொறுப்பை அளிப்பதாக அறிவித்தார். இதை ஏற்காமல், எல்லா மாணவர்களும் குருவிடம் சென்று விளக்கம் கேட்டார்கள்.
இதற்கு குரு, 

"நீங்கள் எல்லோரும் சும்மா இருப்பதைப் பற்றி சிந்தித்துக் சிந்தித்து, எப்படியெல்லாமோ சும்மா இருக்க முயற்சி செய்தீர்கள்... நீங்கள் எடுத்த முயற்சியாலேயே நீங்கள் சும்மா இருக்க தவறிவிட்டீர்கள்...

ஆனால் எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல்,அந்தந்த நேரத்தில் தன் முன்வரும் வேலைகளை செய்தபடி 
உண்மையாகவே சும்மா இருந்து காட்டியது இவன் மட்டுமே" என்று கூறினார் குரு.

ஆக சும்மா இருப்பது என்பது மனதில் சும்மா இருப்பது. மனம், நடந்து முடிந்து போன விஷயத்திற்கும், இனி வரப்போகிற விஷயத்திற்கும் குழப்பமடையாமல் இருப்பதே சும்மா இருப்பது.

யாரோ சொன்னாங்க!!

ஒரு பெண் அவளுடைய வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பொழுது அப்பொழுது மூன்று முதியவர்கள் அவள் வீட்டின் முன் அமர்ந்திருந்தார்கள். 

அவர்களைப் பார்த்த அப்பெண் நீங்கள் யாரென்று எனக்கு தெரியவில்லை. இருந்தாலும் உங்களை பார்த்தால் பசியுடன் இருப்பதாக தெரிகிறது. அதனால் என் வீட்டிற்கு வாருங்கள். நான் ஏதாவது சாப்பிடுவதற்கு தருகிறேன் என்று அப்பெண் அம்மூவரையும் பார்த்து கூறிகிறாள். 

அதற்கு அம்மூவரும் வீட்டில் உன் கணவன் இருக்கிறாரா என்று கேட்கிறார்கள். 

அதற்கு அவள் அவர் வீட்டில் இல்லை. வெளியே சென்றிருக்கிறார் என்று பதிலளிக்கிறாள் . 

அப்பொழுது அவர்கள் அப்படியென்றால் உனது கணவர் வரும் வரை நாங்கள் வரமாட்டோம் என்று கூறிவிடுகிறார்கள்.

மாலையில் அவளுடைய கணவன் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது அவள் நடந்தவற்றை கூறுகிறாள். அதற்கு அவள் கணவன் நான் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன் என்று கூறி அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு வா என்று சொல்கிறார். 

அவள் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து அம்முவரையும் அழைக்கிறாள்..

அதற்கு அவர்கள் நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக வரமுடியாது என்று கூறுகிறார்கள்.

ஏன் அப்படி என்று அவர்களிடம் அவள் கேட்டாள். 

அதற்கு அவர்களில் ஒரு முதியவர் இன்னொருவரை காண்பித்து இவர் செல்வம் என்றும், மற்றொருவரை காண்பித்து இவர் வெற்றி என்றும் நான் அன்பு என்றும் கூறி உள்ளே சென்று உன் கணவனிடம் எங்கள் மூவரில் யார் உன் வீட்டிற்கு வரவேண்டும் என்று ஆலோசனை செய்து எங்களிடம் சொல் என்று அவளிடம் கூறுகிறார்.

அப்பெண் வீட்டினுள் வந்து தன் கணவனிடம் அந்த முதியவர் கூறிய அனைத்தையும் கூறுகிறாள்.. 

அதை கேட்ட அவளுடைய கணவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகி என்ன ஆச்சர்ரியமாக இருக்கிறது!. என்று கூறிவிட்டு, நாம் நம் வீட்டிற்கு செல்வத்தை அழைப்போம். அவர் நம் வீட்டை செல்வத்தால் நிரப்பிவிடுவார் என்று தன் மனைவியிடம் கூறுகிறார்.

அதை கேட்ட அவருடைய மனைவி அதற்கு அதிருப்தி தெரிவிக்கிறாள். ஏன் நாம் நம் வீட்டிற்கு வெற்றியை அழைக்கக்கூடாது? என்று கேட்கிறாள். 

இதை அனைத்தையும் செவியேற்று கொண்டிருந்த, வீட்டின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்த அவர்களுடைய மகள், ஏன் நாம் அன்பை அழைக்கக்கூடாது? அவரை அழைத்தால் நம் வீட்டை அன்பால் நிரப்பிவிடுவார் அல்லவா? என்று அவள் தன் கருத்தை கூறுகிறாள். 

இதை கேட்ட அவளுடைய பெற்றோர் தங்களுடைய மகளின் ஆசையின்படி அன்பை வீட்டிற்கு அழைக்க முடிவு செய்கின்றனர். பிறகு தன் மனைவியிடம் அவளுடைய கணவன், நீ வெளியே சென்று அன்பை நம் வீட்டிற்கு அழைத்துக் கொண்டுவா என்கிறார்.

அப்பெண் வெளியே வந்து அம்மூவரையும் பார்த்து உங்களில் யார் அன்பு, அவர் என் வீட்டிற்கு விருந்தாளியாக வருமாறு அன்புடன் அழைக்கிறேன் என்கிறாள். 

அதைக் கேட்ட அன்பு வீட்டிற்கு செல்கிறார். அவரை பின் தொடர்ந்து மற்ற இருவரும் செல்கின்றனர். 

இதைப் பார்த்த அப்பெண், மற்ற இருவரிடமும் ஏன் நீங்கள் வருகிறீர்கள்?

நான் அழைத்தது அன்பை மட்டும் தானே? என்று ஆச்சர்யப்பட்டு கேட்கிறாள்.

அதற்கு அம்மூவரும் ஒன்றாக அப்பெண்ணிடம், நீ செல்வத்தையோ அல்லது வெற்றியையோ அழைத்திருந்தால், மற்ற இருவரும் வெளியே இருந்திருப்போம். ஆனால் நீ அன்பை அழைத்திருக்கிறாய். எங்கு அன்பு இருக்கிறதோ அங்கு செல்வமும், வெற்றியும் இருக்கும் என்று பதிலளிக்கிறார்கள்!!

அன்புதான் நம்மை அதிக சந்தோஷப்பட வைக்கும்.

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -16




நான் சிறைக்குள் மீண்டும் சென்றதும் அங்கிருந்த எல்லோரும் என்னை உற்று உற்றுப் பார்த்தனர். குறிப்பாக அவர்கள் எனது முதுகுப் பக்கத்தை அவதானிப்பதை உணர்ந்தேன். 

அதற்குக் காரணம் என்ன என்பதைப் பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். அதை எனக்கு விளக்கிக் கூறியவர் எனக்கு அருகில் இருந்த வயோதிபர்தான். ஆனால் அதை அவா பல நாட்கள் கழித்துத்தான் சொன்னார்.

அவர் தெரிவித்த தகவல்களிலிருந்து, என்னை விசாரணைக்கு அழைத்துச் சென்ற வசீகரன் என்பவன், அங்கு மிகவும் பிரபலமான (கர்ணகடூரமான) ஒரு விசாரணையாளன். 

அவனது குறியீடு (Trade Mark) அவன் விசாரணைகளின் போது எப்போதும் வைத்திருக்கும் அந்த காய்ந்த தென்னம்பாளைதான். அந்தப் பாளையால் அவன் முதுகில் குறி வைக்காத நபர்கள் அங்கு இல்லையென்றே சொல்லலாம். 

வேறொரு விசாரணையாளன் விசாரணை செய்யும் கைதியைக்கூட அவனுடைய அந்தப் பாளை பதம் பார்க்கும். அவன் அவ்வாறு கட்டறுந்த காளையாக செயல்படுவதற்கான தைரியத்தை, அந்த முகாமுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த காந்தியிடம் அவனுக்கு இருந்த  செல்வாக்கு வழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வசீகரனுக்கு மட்டுமின்றி, அங்கு விசாரணையாளர்களாக இருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் விசேடமான குறியீடுகள் உண்டு. சிலருக்கு இரும்புக் கம்பிகள். சிலருக்கு மரக்கட்டைகள். வேறு சிலருக்கு மின்சாரக் கேபிள்கள். மிளகாய்த்தூள் இப்படிப்பலப்பல.

எனது முதுகில் அவனது தென்னம்பாளை அடியால், சிறு சிறு கீறல் காயங்கள் ஏற்பட்டு, எரிவையும் வலியையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அதை எனக்குப் பக்கத்திலிருந்த அந்த வயோதிபர் அவதானித்துவிட்டு மிகவும் மனம் வருந்தினார். 

பின்னர் அங்கிருந்த ஒரு கைதியிடம் சென்று ஏதோ கதைத்தார். அந்தக் கைதி என்னைப் பின்பக்கமாக அழைத்துச் சென்று, ஒரு தேநீர்க் குவளையில் சிறிது கறி உப்பை போட்டுக் கரைத்துவிட்டு, அதை எனது முதுகில் தடவினார். உப்புப் பட்டதும் அந்த இடம் மிகவும் எரிவாக இருந்தாலும், அது அவசியம் என்பதால் பொறுமையுடன் தாங்கிக் கொண்டேன்.

‘உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை’ என்றொரு சொல் வழக்கு தமிழில் உண்டு. சிலரின் உதவியை நன்றி கூறுவதற்கு ‘அவனது உப்பைத் திண்டு வளர்ந்தவன் நான்’ எனவும் சொல்வதுண்டு. உப்பின் முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்க, ‘உப்பில்லாப் பண்டம்’ குப்பையிலே என்று குறிப்பிடுவதுமுண்டு. 

இந்திய சுதந்திரப் போரின்போது, பிரிட்டிஸாருக்கு எதிராக காந்தி நடாத்திய உப்புச் சத்தியாக்கிரகம் உலகப் புகழ் பெற்றது. ஆனால் இவ்வளவு அத்தியாவசியமான உப்பு எல்லா நாடுகளிலும் விளைவதில்லை. 

(இந்த விடயத்தில் இலங்கையர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்) உப்புக்காக முன்னைய காலங்களில் சில நாடுகளுக்கிடையில் போர் நடந்த வரலாறுகளும் உண்டு. ஆதிகாலத்திலிருந்து தெய்வ வழிபாடுகளில் உப்பும் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெற்று வந்துள்ளது.

இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த உப்புக்கு, புலிகளின் இந்தச் சிறைச்சாலையிலும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் உண்டு. ஆனால் அந்த முக்கியத்துவம் வேறு வகையானது. 

இங்கு கைதிகள் மீது புலிப் புலனாய்வாளர்களால் நடாத்தப்படும் விசாரணைகளின் போது ஏற்படும் உடற் காயங்களுக்குச் சிகிச்சையளிப்பதானால், நிச்சயமாக விசேட முறிவு தறிவு வைத்தியர்களைக் கொண்ட ஒரு வைத்தியசாலையும், அதிதீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுகளும் அத்தியாவசியம். ஆனால் அந்தவிதமான ஏற்பாடுகள் எதுவும் இங்கு கிடையாது என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

‘சூப்’ வைப்பதற்காக ஆட்டுக்கால் எலும்பைத் தட்டி உடைப்பது போல, தினமும் கால் கைகள் உடைக்கப்பட்டு வரும் இங்குள்ள கைதிகளுக்கு இந்த உப்புதான் வைத்தியப் பொருள். 

உப்பே இங்கு எல்லாவிதமான துன்பங்களுக்குமான ‘சர்வரோக நிவாரணி’. இந்த நிலையில் விசாரணையின் முதல் நாள் ருசியை அனுபவித்துவிட்டு வந்த எனக்கும், அந்த உப்புதான் இப்பொழுது நிவாரணியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இனிமேல் என்மீது நடாத்தப்பட இருக்கும் ‘விசாரணைகளுக்கும்’ இந்த உப்புதான் ஆபத்பாந்தவனாக இருக்கப் போகின்றது என்பது நிச்சயம்.

இந்த உப்பைக்கூட, இங்குள்ள கைதிகள் மிகவும் இரகசியமாகவே பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். இன்னும் சொல்லப்போனால், அந்த உப்பைப் பெறவே அவர்கள் சாதுரியமாக சில தந்திரோபாயங்களைக் கையாண்டுதான் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

முதன் முதலாக அவர்கள் சாதாரண முறையில் அங்கிருந்த பொறுப்பாளர்களிடம் உப்புக் கேட்டபோது, “என்ன தேவைக்கு உப்பு?” என புலிகள் வினாத் தொடுத்திருக்கிறார்கள்.

அதற்கு என்ன பதிலைச் சொல்வது என அவர்கள் தடுமாறிய நேரத்தில், ஒருவர் முன்வந்து மிகவும் சாதுரியமான முறையில், “சில வேளைகளில் எங்களுக்குத் தரும் பொங்கல் மிஞ்சிப் போகிறது. அதை நாங்கள் வீணாக்காமல் தண்ணி ஊத்தி வைச்சு, காலையில் உப்புப் போட்டுக் கரைச்சுக் குடிக்கத்தான் உப்புக் கேக்கிறம்” என விளக்கி, அந்த உப்பைப் பெறுவதற்கு வழிவகுத்துவிட்டார். (முன்பொருமுறை மிகுதியான பொங்கலை அங்குள்ள மலசல கூடக் குழிக்குள் கொட்டியதற்காக அங்குள்ள தைகிகளுக்கு மோசமான ;தர்மஅடி’ கிடைத்ததாகப் பின்னர் அறிந்தேன்)

உப்பு வைத்தியத்தை முடித்துக்கொண்டு, மதிய போசனத்தை (சீன வெள்ளையரிசி சீனிப் பொங்கல்) உண்டபின், அடுத்து என்ன நடக்கப் போகின்றது என்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தேன். 

கூண்டுப் பறவையாகிப் போனபின்னர்தான், வெளியுலகின் புலக்காட்சிகளின் அருமையும், நமது உறவுகளின் நட்பார்ந்த தொடர்புகளின் மகிமையும் ஒருவருக்குத் தெரிய வரும் என்பதை அப்பொழுதுதான் நான் மிகவும் அனுபவபூர்வமாகத் தெரிந்து கொண்டேன். மனிதன் ஒரு சமூகப்பிராணி என்ற வகையில், அவன் அதிலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது ஏற்படும் மன உளைச்சல் வார்த்தைகளில் வர்ணிக்க முடியாதது.

எனது குடும்பத்தினர்களின் முகங்களும், என்னுடன் நாளாந்தம் பழகும் தோழர்களின் உருவங்களும், எமக்குப் பழக்கமில்லாவிடினும் நாம் நாளாந்தம் காணும் மனிதர்களின் தோற்றங்களும் மனக்கண்ணின் முன்னால் அடிக்கடி வந்து, எனது அகவுணர்வை எங்கெங்கெல்லாமோ அழைத்துச் சென்றது. 

இனிமேல் இங்கிருக்கும் என்போன்ற கைதிகள்தான் எனது உறவுகள். அவர்களுடன்தான் எனது நன்மை தின்மைகளை இனிமேல் பகிரப் போகின்றேன். 

அதுகூட எவ்வளவு காலத்துக்கோ? பொதுவாக மனிதர்கள் கூறிக்கொள்வது போல, என் தலைவிதி எவ்வாறு எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ? அதை புலிகள் எவ்வாறு மாற்றி எழுதப்போகின்றனரோ? சிந்தனை எங்கெங்கெல்லாமோ சுழன்று வந்தது.

கண்களை மூடி சிந்தனை வயப்பட்டிருந்த எனது நினைவலைகளை, “மணியம்” என்ற உரத்த குரல் அறுத்தெறிந்தது. வாசலை நோக்கினேன். வாயிற்காப்போன் ஆதவன் இன்னொருவனுடன் சிறை வாசலில் நின்றிருந்தான். நான் அவர்கள் அருகில் சென்றேன். இரும்புக் கதவைத் திறந்து என்னை வெளியே வரும்படி அழைத்தனர். நான் சங்கிலிக் காலுடன் அவர்களுடன் தத்தி நடந்தேன்.

போகும்போதே தெரிந்துவிட்டது. காந்தியிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள். என்னை முதன் முதலாகச் சந்தித்த அதே இடத்தில,; அதே வேப்ப மரத்தின் கீழ் காந்தி ‘வீற்றிருக்கிறான்’. வழமைபோலவே அந்த இரு பொமனேரியன் நாய்களும் இரு மருங்கிலும் வளர்த்தவன் முகத்தைப் பார்த்த வண்ணம் படுத்திருக்கின்றன. 

அவனது நெடிதுயர்ந்த உருவமும், சுருள் தலைமுடியும், முரட்டு மீசையும், உருட்டும் விழிகளும், எப்பொழுதும் சினத்துடன் தோற்றமளிக்கும் உருவமும், அன்று சற்று மிதமாக இருப்பதாகத் தோன்றியது.

நான் அருகில் சென்றதும், என்னை உற்றுப்பார்த்த அவன், தனக்கு முன்னால் இருந்த பின்னல் கதிரையைச் சுட்டிக்காட்டி, அதில் இருக்கும்படி சைகை செய்தான். நான் சற்றுத் தயங்கிப் பின்னர் அதில் இருந்தேன்.

அவன் என்னை ஆழமாக உற்று நோக்கிவிட்டுத் தனது கையில் இருந்த உருண்டையான தடியினால் எனது தோளில் பலமாக ஒரு தட்டுத்தட்டிவிட்டு, “என்ன பயமாக இருக்குதா?” எனக் கேட்டுவிட்டு, முழிகளை உருட்டி என்னைப் பார்த்தான். நான் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தேன்

“என்னடா நான் கேட்கிறேன். நீ பேசாமல் இருக்கிறாய். நல்ல பூசை போட்டால்தான் வாய் திறப்பியள் போலை” என்று கூறிவிட்டு, எனது தலையில் அந்தக் கொட்டனால் ஒரு தட்டுத்தட்டினான். எனது மூளை ஒருமுறை கலங்கித் தெளிந்தது.

நான் அவனைக் கெஞ்சலாகவும் பரிதாபமாகவும் பார்த்தேன். ஏனெனில் அவன் அந்தக் கொட்டனால் எனது மண்டையைப் ‘பதம் பார்க்க’த் தொடங்கினால், எனது கதை அதோ கதிதான். 

என்னை சுட்டுக் கொன்றாலும் பரவாயில்லை. அது ஒரு விநாடி வேதனைதான். ஆனால் உடலின் உயிர்நாடியான மூளையில் கொட்டனால் தாக்கி, அதன் காரணமாக நான் சிந்தனா சக்தியை அல்லது உடல் இயக்கத்தை இழந்தால், அதனால் படும் வாழ்நாள் முழுவதும் மரண அவஸ்தையை நினைக்கப் பயமாக இருந்தது. எனவே, அவனை அந்த நிலைக்குச் செல்லாதவாறு என்னவிதப்பட்டும் தடுத்துவிட வேண்டும் என எண்ணினேன்.

அவன் என்னைப் பார்த்து பயங்கரமாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பின் அர்த்தம் என்னவென்று விளங்கவில்லை. ‘நீ எனது விளையாட்டுப் பொம்மை’ என்று தெரிவிக்கிறானா அல்லது ‘உனது தலைவிதி என்னுடைய கையில்’ என்று உணர்த்துகிறானா அல்லது ‘உன்னுடைய முடிவுக்கு முன்னர் இப்படித்தான் நாம் நடந்து கொள்வது வழமை’ என புரிய வைக்க முயல்கிறானா? அது எதுவாக இருந்தாலும், எவையுமே என்னைப் பொறுத்தவரை சந்தோசத்துக்குரிய நடவடிக்கைகள் அல்ல.

சிறிதுநேரம் அமைதி நிலவியது. பின்னர் அவன் என்னைப் பார்த்து, “உள்ளே சாப்பாடு எல்லாம் எப்படி?” என்று வினவினான். நான் இன்னொரு அடியைத் தவிர்ப்பதற்காக, “பரவாயில்லை” என்றேன்.

“அப்படியென்றால், திறம் எண்டு இல்லை, அப்படித்தானே” எனத் திடீரெனக் கேட்டான். ‘இதென்னடா சோதனை?’. ஏன எண்ணிக்கொண்டு, “இல்லை நல்லாய் இருந்தது!” என்றேன். “எதுவும் பிர்ச்சினையெண்டால் பயப்பிடாமல் என்னட்டைக் கூறலாம்!” என்று முடித்தான். எல்லா குள்ள நரிகளும் செய்யும் உபதேசம்தான்!

பின்னர் தனது இரண்டு பக்கமும் அவனது முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த பொமனேரியன் நாய்களைத் தடவிக் கொண்டே, என்னை நோக்கி திடீரென கேள்வியொன்றை வீசினான்.

“உன்னுடைய பிறஸ் (அச்சக) சாமனெல்லாம் எங்கை வைச்சிருக்கிறாய்?”

‘ஓகோ..சுற்றி வளைத்து அங்கேயா வருகிறாய்’ என எண்ணிக் கொண்டேன். அவன் எனது பதிலுக்கு பொறுமையின்றிக் காத்திருப்பதாகத் தோன்றியது. ‘இன்னொருமுறை அவனது கையிலிருந்த பொல்லு என்னை நோக்கி உயர விடக்கூடாது’.

அவனது கேள்விக்கு பதிலளிக்கத் தயாரானேன்.

தொடரும்
நன்றி.
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம்

Tuesday, 28 January 2014

சனி நல்லவரா கெட்டவரா?

                   2         
     

தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத வேதியன் புளிய   மரத்தில்   தொங்கிக்கொண்டிருந்த  பிரேதத்தைக்   கீழேத் தள்ளி அதை எடுத்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். 

 அப்போது அந்த உடலில் குடியிருந்த வேதாளம் பேச ஆரம்பித்தது. 

“அ ஹோய்.. வாரும் பிள்ளாய் வேதியனே!   உன்னைப் பார்க்கும் போது ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது!   எந்த சூழ்நிலையிலும் நம்பிக்கையை இழக்காத உன் திடமனதை பாராட்டி, உனக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன். கேட்டுக் கொண்டே வா.! 

நான் முன்பே சொன்னது போல் சூரியனுக்கு பிள்ளைகளாக பிறந்தவர்கள் யமனும் சனிபகவானும் . இதில் யமன் நேரில் வந்து நின்றாலும் பயப்படாதவர்கள் கூட சனிபகவான் என்றால் பயப்படுவார்கள். ஒன்பது கிரகங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறார்.

கிரகங்களில் ஈஸ்வரன் என்ற பட்டப்பெயரையும் சேர்த்து அழைக்கப்படும் பெருமை பெற்றவர் சனி பகவான் ஒருவரே. 

சனி பகவானுக்கு ஒரு கால் ஊனம். அது எப்படி வந்தது என்றால்..  

ஒரு முறை கயிலாயத்தில் ஒரு விழா. விநாயகருக்கு பிறந்தநாள் விழா நடைபெற்றது. அவ் வைபவத்திற்கு அனைத்து தெய்வங்களும் வந்திருந்தனர். அப்போது விநாயகருக்கு வேழ முகம் இல்லை. முருகனைப் போன்ற முகம்.

அவ்விழாவிற்கு தானும் செல்ல வேண்டும்¢ என ஒரு குழந்தை  அடம் பிடித்தது. தாயார் சாயா தேவியோ குழந்தையின் மகிமையை அறிந்தவள். குழந்தைக்கு சமாதானம் சொல்லி போக விடாமல் தடுத்தாள். 

அம்மா நான் யாரையும் அருகில் சென்று பார்க்கவில்லை. தூரத்தில் ஒரு ஓராமாய் நின்று பிறந்த நாள் விழாவைப் பார்த்து விட்டு வருகிறேன் என்று கெஞ்சியது.

இரக்கப்பட்ட தாய் அனுமதியளிக்கிறாள்.

கயிலை மலையின் மீது குழந்தை மெல்ல மெல்ல ஏறி வருகிறது.  உமையொருபாகன் தனது ஞானக் கண்ணால் கண்டு கொள்கிறார். உடனே உமையிடம், தேவி கயிலை மலை மீது ஒரு குழந்தை தவழ்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறது, அதன் பார்வை பொல்லாதது, என்வே விநாயகன் மீது அக்குழந்தையின் பார்வை படாதவாறு விநாயகரைப் பாதுகாத்துக் கொள் என்கிறார்.

பார்வதிக்கு உடனே ரோஷம் வந்து விட்டது.  “என் மடியில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது என் குழந்தைக்கு எந்த தீங்கும் வராது. அந்தக் குழந்தையால்  என் மகனுக்கு எந்த பாதிப்பும் வராது’  என்று பதில் சொல்கிறாள்.

தவழ்ந்து வந்த குழந்தை விழா நடக்கும் மேடைக்கருகே வந்து விட்டது.  எல்லோர் பார்வையும் அக்குழந்தையின் மீது பட்டது. தேவர்கள் அனைவரும் , என்ன நடக்குமோ என்று பயந்து நடுங்கினர்.  அக்குழந்தையின் பார்வையோ விநாயகர் மீதே இருந்தது.  

அணிமணிகள் அணிந்து சர்வ அலங்காரத்துடன் சிரித்த முகமாய் இருக்கும்  கணேசரது முகத்தை குழந்தை கூர்ந்து கவனித்தது.

அந்த நொடியில் அச்சம்பவம் நடந்தது. விநாயகர் மயங்கி விழுந்தார் அவரது தலை குழைந்து காணாமல் போய்விட்டது. 

பார்வதி பதறிப்போனாள்.  கணேசனின் நிலையைக் கண்டு கதறினார். அய்யோ ஈஸ்வரர் சொன்னதை கேட்காமல் போய்விட்டேனே என்று கலங்கினார். அவரது சோகம் கோபமாய் மாறியது . இதற்கு காரணமான குழந்தையை கோபத்துடன் பார்த்தாள். 

‘நீ இங்கே வந்ததால்தானே என் குழந்தைக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது.  நீ இனி எங்கும் செல்ல முடியாதவாறு உன் கால்கள்  முடமாகட்டும் என்று சபித்தாள்’
ஈசன் , பைரவரை அழைத்தார். பைரவா ‘நீ வெளியே சென்று வடக்கு நோக்கிப் படுத்திருப்பவர் யாராயிருந்தாலும் அவரது தலையைக் கொய்து வா’  என்று ஆணையிட்டார்.

பைரவன் வெளியே சென்று வடக்கு நோக்கிப் படுத்திருந்த யானைக் குட்டியின் தலையை வெட்டி வந்து ஈசனிடம் கொடுத்தார். 

ஈசன் அத்தலையை விநாயகரின் உடலோடு ஒட்டினார்.

இதற்கிடையில் கால்கள் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை விந்தி விந்தி நடந்து கொண்டே தன் இருப்பிடம் திரும்பியது.

சாயாதேவி நடந்ததை உணர்ந்து கொ£ண்டாள். பெற்ற வயிறு பற்றி எரிந்தது.   விழாவுக்கு வந்த மகனுக்கு உணவுக் கூட கொடுக்காமல்   சாபமிட்ட, அவளது மகனின் வயிறு பெருத்துப் போகட்டும் என்று சாபமிடுகிறாள். விநாயகரின் வயிறு பெருத்துப் போகிறது.

விநாயகரின் அழகிய முகம் மறைவதற்கும், பானை வயிறு ஏற்பட்டதற்கும் சனி பகவானே காரணமாகும்.   

சனி பகவானி¢ன் பார்வை பட்டு தொல்லைப்பட்டவர்கள் ஏராளம். 

இலங்கை வேந்தன் இராவணனின் கதை முடிவதற்கும் சனியின் பார்வையே காரணமாகும்.

பரமேஸ்வரனிடம் , யாரும் தன்னை வெல்ல முடியாத அளவில் வரம் பெற்ற இரவாணன் தேவர்களை அடிமைப்படுத்தினான் , நவக்கிரகங்களையும் கொண்டு வந்து தன் சிம்மாசனத்திற்கு செல்லும் படிக்கட்டுகளாக அமைத்து வைத்து அவர்கள் மீதேறி நடந்து சென்றான். 

நரரதர் ராவணனைச் சந்திக்க   வருகிறார்.  அவரிடம் தன் பெருமையைப் பற்றி பேசி கர்வப்படுகிறான் ராவணன்.

ராவணா!  உன் புகழினை , வலிமையை இந்த உலகே அறியும். நவக்கிரகங்களையும் வென்று படிக்கட்டுக்களாய் அமைத்துக் கொண்டாய்.  உனது படிக்கட்டுகளில் படுத்திருப்பவர்களி¢ல் சனி பகவான் ஈஸ்வரன் பட்டம் பெற்றவன், உனது புகழை அவன் பார்க்க வேண்டும், அவனைத் திருப்பிப் போடு என்கிறார் நாரதர்.

சனி பகவானைத் திருப்பிப் போடுகிறான் இராவணன்.  இராவணனின் முகத்தை உற்றுக் கவனிக்கிறார் சனி. 

அப்போது அண்ணா! என்று   ஒரு பெண்ணின் அலறல் சத்தம் கேட்டு திரும்பிப் பார்க்கிறான் இரவாணன். மூக்கறுபட்டு இரத்தம் வழிய சூர்ப்பனகை வந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

சனியின் பார்வை சரியாக வேலைச் செய்கிறது என்று எண்ணிக்கொள்கிறார் நாரதர்.

இப்படி வலிமைமிக்க இராவணனின் அழிவிற்கு காரணமாகிறார் சனிபகவான்.
வேதியா! அரிச்சந்திரன் கதை தெரியுமா உனக்கு ?   காசி நகரத்து அரசனாய் இருந்தவன்.  நேர்மைக்குப் பெயர் போனவன்.   

மக்களுக்கு நல்லாட்சி தந்தவன்.  அவன் ஜாதகத்தில் சனியின் பார்வைபடுகிறது.  விதி மாமுனி விஸ்வாமித்திரர் உருவத்தில் வந்து சேர்கிறது   சொன்ன  சொல் காத்திட வேண்டும்  என்பதற்காக , விஸ்வாமித்திரரிடம் நாடுநகரத்தையும், இழந்து கொடுக்க வேண்டிய பணத்திற்காக , தன் மனைவி சந்திரமதி, மகன் லோகிதாசனையும் அடிமையாய் விற்று, தானும் ஒரு ஒரு புலையனிடம் வெட்டியானாய் வேலை பார்க்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படுவதல்லாமல். தன்மனைவியையே வெட்ட வேண்டிய நிலைக்கு ஆளாகிறான்.  

சொல்லொண்ணா துன்பம் அடைகிறான். அவன் இத்துன்பம் அடைய சனி பகவானே காரணமாகிறார்.

நளன் தமயந்தி கதை தெரியுமா?

நிடத நாட்டு மன்னன் நளன் . அவனிடம்  குடும்பினி தேசத்து அரசிளங்குமரியான தமயந்தியின் அழகினைப் பற்றி ஹம்சப் பறவை சொல்கிறது. அதே ஹமசம் தமயந்தியிடமும் ,உனக்கு ஏற்ற ஆணழகன் நளன்தான் என்று கூறுகிறது.

தமயந்தின் மேல் எமன், சனி போன்ற இந்திரன் , கலிபுருஷன், துவாப்பரன் தெய்வங்களும் ஆசைகொள்கின்றனர். 

ஆனால் நளனும் தமயந்தியும் திருமணம் புரிந்து கொள்கின்றனர்.  நளனைப் பற்ற சரியான சந்தர்ப்பம் எதிர்நோக்கியிருக்கிறார் சனி
.
ஒரு முறை இறைவழிபாட்டிற்கு சென்ற நளன் தன் குதிகால்கள் சரியாக நனையாமல்  குளித்துவிட்டு ,வழிபாட்டிற்குச் சென்று விடுகிறான். இதுவே சரியான காரணம் என்று  உடனே நளனை பிடித்துக் கொள்கிறார் சனி.

நளனுக்கு கெடுதல்கள் நேருகின்றன. புஷ்கரனுடனான ,சூதாட்டத்தில் தன் இராச்சியத்தை இழந்து தன் மனைவியுடன¢  கானகத்திற்குச் செல்கிறான்.  அங்கே தமயந்தியைப் பிரிகிறான். 

 பிறகு அவன் காப்பாற்றிய கார்க்கோடகன் என்ற  அரவமே அவனைத்  தீண்ட  உருவம் கறுமையடைந்து மாறிப்போகிறான். கோசல அரசன் ரிதுபாலன் என்பவனிம் சமையற்காரனாக பணிபுரிகிறான்.  

இறுதியில் தமயந்தியுடன் இணைந்தாலும், நேர்மையான அரசன் துன்புறுவதற்கு சனிபகவான் காரணமாக இருக்கிறார்.

சனி ஒரு முறை சிவபெருமானையே  பீடிப்பதற்காக செல்லும் போது அவர் ஒரு குளத்தின் தாமரைத் தண்டில் மறைந்து கொள்ள நேரிடுகிறது. அதே போல் திருமாலும் சனிக்கு பயந்து மறைந்து கொள்கிறார். 

குழந்தையாய் இருந்த காலத்தில் சனியால் அவதிப்பட்டார் விநாயகர். ஆனால் அதன்பின் விநாயகரைப் பிடிக்க முடியவில்லை. அதே போல் ஆஞ்சநேயரையும் சனியால் பிடிக்க முடியவில்லை என்று கதைகள் கூறுகின்றன.  

‘வேதியா!  சூரியனின் குமாரனும், நவக்கிரகங்களில் ஒருவனாகவும் விளங்குகின்ற சனிபகவான் ஏனிப்படி அனைவரையும் ஆட்டிப்படைக்கிறார்.  

சனி பகவான் நல்லவரா கெட்டவரா?   இந்தக் கேள்விக்குறிய பதில் உனக்குத் தெரிந்திருந்தும் நீ சொல்லாமல் மௌனமாக இருந்தால் உன் தலை சுக்கு நூறாக வெடித்துச் சிதறும்’, என்று கூறுகிறது வேதாளம்.

வேதாளமே!  

ஒரு மனிதனின் இப்பிறவியை நிர்ணயம் செய்வது சென்ற பிறப்பில் அவன் செய்த நல்வினையும் தீவினையும் என்கிறது இந்து மதம்.

சென்ற பிறவியின் வினைகளின்படி இப்பிறவியில் அவன் அனுபவிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை சூழலுக்கு ஏற்ப , அமைந்திருக்கும் கிரக நிலையில், அந்த நேரத்தில், அதற்கேற்ற குடும்பப் பின்னணியில்  பிறவி யெடுக்கிறது   உயிர்.   மனிதப் பிறவி மட்டுமன்றி கீழான பிறவியும் எடுக்க நேரிடும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

எனவே வாழ்க்கையில் ஒருவன் அனுபவிக்கும் கஷ்ட நஷ்டங்களை கிரகங்களோ, ஏனையவரோ முடிவு செய்வதில்லை . அவனே முடிவு செய்து கொள்கிறான். 

தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா’  என்று இதைத்தான் சொல்கிறார்கள்.

கிரகங்கள் எப்போதும் அதற்குடைய இயற்கைத் தன்மையில் இருக்கின்றன. நம்முடைய நேரப்படியே பலன்கள்  நடைபெறுகின்றன.

கடலோரத்தில் பிறந்தால் மீன்பிடிப்போம், வனத்தில் பிறந்தால் வேட்டையாடுவோம்,  சமவெளியில் பிறந்தால் விவசாயம் செய்வோம், பாலைவனத்தில் பிறந்தால் ஒட்டகம் மேய்ப்போம். 

நிலங்கள் அதன் இயற்கைத் தன்மையுடன்  எப்போதும் இருக்கின்றன. நாம் எங்கே பிறக்கிறோமோ அதன்படி நம் தொழில் அமைவதைப் போல     நமது வினைகளை அனுபவிக்கும் சூழநிலைக்கேற்பவே நம்  பிறவி அமைகிறது.    நம் பிறந்த நேரத்தில்  நிலவுகின்ற கிரகங்களின்   அமைப்புப்படி , பலன்கள்  விளைகிறது. 

கஜமுகாசுரன் என்ற அசுரன் தவமிருந்து, தான் மனிதர்களாலும், தெய்வங்களாலும், விலங்குகளாலும், கொல்லப்படக்கூடாது என்றும், எந்த ஆயுதங்களும் தன் உயிரை பறிக்கக்கூடாது  என்று இறைவனிடம் வரம் வாங்குகிறான்.  

எனவே அவனை அழிக்க ஒரு படைப்பு தேவைப்பட்டது. அதற்காக அவதரத்தவர் விநாயகர்.  யானைமுகமுடைய விநாயகர் , தன் தந்தததை உடைத்து கஜமுகாசுரனை அழிக்கிறார்.

எனவே எனவே விநாயகருக்கு  வேழ முகம் அமைவதற்கு காரணமாகி,  கஜமுகாசுரனின் அழிவிற்கு முக்கிய காரணகர்த்தா ஆகிறார் சனி பகவான் என்பது நமக்கு விளங்குகிறது.  இதில் சனி மனிதர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் நல்லதையே செய்துள்ளார் என்பது தெரிகிறது.

அரிச்சந்திரனின் விதிப்படி அரிச்சந்திரனின் குடும்பத்திற்கு கஷ்டத்தைக் கொடுத்தாலும் ,விளைவு அவர்களுக்கு நன்மையாகவே முடிகிறது.  அரிச்சந்திரனின் புகழ் காலங்கள் கடந்தும் பேசப்படுவதற்கும்  அரிச்சந்திரன் அனுபவித்த துன்பங்களும் ,உறுதியான மன நிலை¬யும் காரணமாகும் , இதன் பிறகு இழந்த நாடு நகரத்தையும்  சனி பகவானின் அருளால் பெற்று மகிழ்கிறார்.

நளன் தமயந்தியின் பிறப்புக்கும் அவர்களின் முன் ஜென்மமே காரணமாகும்.  முற்பிறவியில் காட்டுவாசிகளின் தலைவனாக வாழ்ந்த நளனும், அவன் மனைவியும் வழிதவறிவந்த ஒரு சிவனடியாரின் உயிரைக் காக்க தன்னுயிரை தியாகம் செய்தவர்களாவர்.

அதனாலேயே  அரசகுடுமபத்தில் பிறக்க நேர்ந்தது. இருப்பினும் அவர்களின் ஊழ்வினையின் காரணமாய்  சனி பகவானின் பார்வையில்  படநேர்ந்தது. இருப்பினும் சனி அவர்களுக்கு நல்லதையே செய்தார் என்பது  முடிவு சுபமாய¢ அமைவதி¤லிருந்து புரிகிறது. பரத்வாஜரின்  அருளாசிபடி, நளன் சனி பகவானுக்கு திருநள்ளாறில் ஒரு குளம் வெட்டி வழிபட்டு  இழந்த செல்வங்களையெல்லாம் பெற்று மகிழ்ந்தார் என்று  புராணக்கதையொன்று  கூறுகிறது.

 சனி பகவான்  12 ராசிகளையும் சுற்றிவர  முப்பது ஆண்டுகள் ஆகிறது. எனவே  மனிதனுடைய வாழ்நாள் காலத்தில்  சனிபகவானுடைய பார்வையிலிருந்து  யாரும்   தப்ப முடியாது என்பது மட்டும் உண்மை. 

ஆனாலும் அவரை வணங்கி வழிபடும் போது   அவர் மனமிறங்கி தன் பார்வையை தணித்துக் கொள்வார் என்கிறது ஜோதிட சாஸ்திரம்.

 தனக்கு உண்டான கடமையைச் செய்யும் ஒருவரை அந்தக் கடமையின் தன்மை எதுவாகயிருந்தாலும்,   சாஸ்திரங்கள் குறை கூறுவதில்லை.

இந்தக் கருத்தையே  “கடமையைச் செய் பலனை எதிர்பாராதே”  என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கீதையில் வலியுறுத்துகிறார்.

வாழ்க்கை இன்பமாகவே அமைந்து விட்டால் ஒரு மனிதன் அதிலிருந்து கற்றுக் கொள்வதற்கு ஒன்றுமேயில்லை.  அவன் ஆன்மா தெளிவடைவதுமில்லை. 

இன்ப துன்பத்தை அனுபவித்து, அதிலிருந்து  விடுபடும்போதே , இந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய  தெளிவான சிந்தனை ஒரு மனிதனுக்கு உண்டாகிறது. அவன் மனம் பக்குவமடைகிறது. 

‘எனவே வேதாளமே!

மனித மனம் பக்குவப்பட்டு, பரம்பொருளை நெருங்க காரணமாய் இருக்கும் சனீஸ்வரன் நல்லவரே! என்பதே உன் கேள்விக்கான என் பதிலாகும்.  

வேதாளத்தின் கேள்விக்கு சரியான பதிலை சொல்லியதன்  மூலம் வேதியனின் மௌனம் கலைந்ததால்  வேதாளம் அவனிடமிருந்து விடுபட்டு மீண்டு¢¢ம் புளிய மரத்திற்குச்  சென்று,   கிளையொன்றைப் பற்றிக்கொண்டு   தலைகீழாக தொங்க ஆரம்பித்தது.

மதிவாணன் 
   

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -15


இந்த ‘படப்பிடிப்பு’ நாடகம் பின்னரும் சில தடவைகள் நடந்தது. எனக்கு மட்டுமல்ல அங்கிருந்த கைதிகள் எல்லோருக்கும் நடந்தது. அவர்கள் எல்லோரையும் என்னை எடுத்தது போல இங்கு வந்தவுடனேயே படம் எடுத்திருந்தாலும், பின்னரும் எல்லோரையும் எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

பின்னர் எடுத்த போது, ஒருமுறை தலையை மொட்டை அடித்துவிட்டு எடுத்தார்கள். இன்னொரு தடவை மீசையை எடுத்துவிட்டு படம் எடுத்தார்கள். (பிரபாகரனும் அவரது கூட்டத்தினரும் 2009 மே மாதம் இலங்கை இராணுவத்தால் முள்ளிவாய்க்காலில் வைத்து கொல்லப்பட்ட பின்னர், தமது ‘நேர்த்திக் கடனை’ நிறைவேற்றுவதற்காக சிலர் தமது தலையை மொட்டை அடித்த சம்பவங்களும் நிகழ்ந்துள்ளன. 

அண்மையில்கூட புலம்பெயர் நாடொன்றில்  வசிக்கும் ஒருவர், இந்தியாவுள்ள திருப்பதிக்குச் சென்று தனது ‘நேர்த்திக் கடனை’ நிறைவேற்ற தலையை மொட்டை அடித்துவிட்டு வந்ததை நான் அறிவேன். இந்த நேர்த்திக் கடன் என்னவென்பதை நான் சொல்லத் தேவையில்லை)

இந்தப் படப்பிடிப்புக்கான காரணங்களைப் பின்னர் எனது சிறை வாழ்க்கையின் போது, என்னுடன் ஒன்றாகத் தனது தண்டனையை அனுபவித்த புலி உறுப்பினர் ஒருவர் விளக்கிக் கூறினார். 

அவரது விளக்கத்தின்படி, புலிகள் தம்மிடம் இருக்கும் ஒரு கைதியின் தகவல் கோவையில் சேர்த்து வைப்பதற்காகவே எம்மைக் கைதுசெய்தவுடன் முதலில் எடுக்கும் படம் எடுக்கிறார்கள். பின்னர் தலையை மொட்டை அடித்துவிட்டு, மீசையை மழித்துவிட்டு எடுப்பது வேறு காரணங்களுக்காக. 

அதாவது, கைதி ஒருவர் புலிகளின் பிடியில் இருந்து தப்பி ஓடி, தனது தோற்றத்தை மாற்றுவதற்காக தலையையும் மீசையையும் மழித்துவிட்டு நடமாடினால, அவரைச்; சுலபமாக அடையாளம் பிடிப்பதற்காகவே, பின்னைய வகை மாதிரிப் படங்கள் எடுக்கப்படுவதாக அந்தப் புலி உறுப்பினர் விளக்கிக் கூறினார். அத்துடன் வேறு ஒரு காரணத்துக்காகவும் இந்தப் படங்கள் எடுக்கப்படுவதுண்டு. 

அதாவது சில கைதிகள் ஆண்டுக்கணக்காக (அங்கு சிலா 5 ஆண்டுகளைத் தாண்டியும் இருந்தனர்) சிறையில் வைக்கப்பட்டிருப்புதுண்டு. அந்த நேரத்தில் சிறையில் வழங்கப்படும் போசாக்கற்ற உணவு, நோய், மன உளைச்சல் காரணமாக அவர்களது தோற்றங்கள் மாறி விடுவதால், அதற்காகவும் படங்கள் எடுக்கப்படுவதுண்டு. 

எவ்வளவு முன்யோசனையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் பாருங்கள்! (உலகைப் பேரழிவில் ஆழ்த்திய ஜேர்மானிய சர்வாதிகாரி ஹிட்லரின் சிறையிலோ அல்லது இன்று இராணுவ ஆட்சிகள் நடைபெறுகின்ற நாடுகளிலோகூட, இத்தகைய ஏற்பாடுகள் இருந்திருக்குமோ என்னவோ?)

புலிகள் எடுத்த இந்தப் படங்களோ, இதர ஆவணங்களோ, புலிகளுடனான இறுதிப் போரின் போது இராணுவத்திடம் சிக்கியிருந்தால், அந்த ஆவணங்களே பல கதைகளைக் கூறும். 

உண்மையில் இந்த ஆவணங்கள், புலிகள் கைதிகளைச் சித்திரவதை செய்யப் பயன்படுத்திய கருவிகள் மற்றும் தடயப் பொருட்களைக் கொண்டு ஒரு ஞாபகார்த்தச்சாலை அமைத்து, அதன் மூலம் எமது எதிர்காலச் சந்ததிகளுக்கு தமது சொந்தப் பாசிஸ்ட்டுகளின் செயற்பாடுகள் குறித்து விளக்குவது அவசியம். 

இதுபோன்ற பல காட்சிக் கூடங்களும், நினைவு இடங்களும் ஜேர்மனியில் அமைக்கப்பட்டு, ஹிட்லர் தலைமையிலான ஜேர்மன் நாஜிகளின் பாசிச நடவடிக்கைகள் சந்ததி சந்ததியாக நினைவு கூரப்படுவதை இங்கு குறிப்பிடுவது அவசியம்.

எனது முதலாவது படப்பிடிப்பு முடிந்து, நான் சிறைக்குள் மீண்டும் கூட்டிச் செல்லப்பட்ட போது, அங்கிருந்த எல்லோரும் என்னை மிகவும் உன்னிப்பாக அவதானிப்பதை கண்டேன். ஆனால் எவரும் என்னுடன் எதுவும் கதைக்கவில்லை. அவர்கள் அப்படிப் பார்ப்பது ஏன் என்பதைப் பின்னைய காலங்களில் தெரிந்து கொண்டேன்.

ஒரு கைதி வெளியே கூட்டிச் செல்லப்பட்டு, பின்னா சிறைக்குள் அழைத்து வரப்படும்போது, பல நிலைகளில் அவர் வருவார். சிலர் வெளிப்படையான உடற் காயங்களுடன் - அதாவது கை முறிந்தோ, கால் முறிந்தோ, மண்டை – பல் போன்றன உடைந்தோ வருவதுண்டு. 

வேறு சிலர் உடல் ஊமைக் காயங்களுடன் வருவார்கள். ஒரு சிலர் மனக் காயங்களுடன் வருவார்கள். எப்படி வந்தாலும் அவர்களது தோற்றங்களை வைத்து, அவர்களுக்கு இன்று புலிகளால் நடாத்தப்பட்ட ‘அபிஷேகம்’ என்ன என்பதை, ‘உள்ளே’ இருப்பவர்கள் அனுமானித்துவிடுவார்கள்.

பழைய கைதிகளாக இருந்தால், அன்று நடந்தது என்னவென்பதைப் பின்னர் விசாரித்து அறிந்து கொள்வார்கள். கைதி புதியவரானால், அவருடன் லேசில் கதைக்காது கவனமாக இருந்து கொள்வார்கள். 

அவருக்கு இன்னமும் விசாரணை நடைபெறவில்லையானால், மிக மிக அவதானமாக இருப்பார்கள். ஏனெனில், புதிய கைதிக்கு நடைபெறப்போகும் விசாரணைகள் சித்திரவதைகளின் போது, உள்ளே கைதியாக இருப்பவர்கள் யாராவது அந்தப் புதிய கைதியை ‘முன் விசாரணை’ செய்தார்களா என்பதும் உள்ளடங்கி இருக்கும். 

அவ்வாறு நடந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், அப்படிக் கதைத்த கைதிக்கு மீண்டும் ஒரு விசாரணை நடாத்தப்பட்டு, அடி உதை கொடுக்கப்படுவதுடன், அவரது தண்டனைக் காலமும் அதிகரிக்கப்படும்.

இதுதவிர, சில வேளைகளில் புலிகளின் உளவாளிகள், கைதிகள் என்ற போர்வையில் சிறைக்குள் அனுப்பபபபட்டு, உள்ளே இருப்பவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள், அவர்கள் தமது விசாரணையின் போது ஏதாவது விடயங்களை மறைத்துள்ளாகளா என்ற விடயங்களை அறியும் முயற்சிகளும், அந்த சிறையில் நடந்து வந்துள்ளன. 

உதாரணமாக, புலிகளின் உறுப்பினனான மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்த சுமிலன் என்பவர், காவல் கடமையில் இருந்தபோது, பக்கத்து வீட்டிலிருந்தவர்களுடன் பாலியல் தொடர்பு வைத்திருந்தார் என்ற குற்றச்சாட்டில் கைதுசெய்யப்பட்டு,  இந்தச் சிறையில் வைக்கட்டிருந்தார். 

பின்னர் அவரது குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமல் விடுதலை செய்யப்பட்டார். விடுதலை செய்யப்படுவதற்காக கொண்டு செல்லப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில், அவர் தான் விசாரணையின் போது சொல்லாமல் ஒளித்த விடயங்களைத் தன்னுடன் விடுதலை செய்யப்படவிருந்த சக கைதி ஒருவரிடம் உளறிவிட்டார். 

அந்த சக கைதி புலிகளால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு உளவாளி. அதன் பின்னர் அந்த சுமிலன் என்பவர் திருப்பி ‘அழைத்துவரப்பட்டு’ வரணியிலுள்ள ‘மேல்வீட்டு’ விசாரணைக்காகக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்!

என்னையும்கூட உளவு பார்ப்பதற்காக புலிகளின் சிரேஸ்ட உறுப்பினர் ஒருவர் இதே சிறையில் நியமிக்கப்பட்டார். அதுபற்றிப் பின்னர் கூறுவேன்.

காலையில் எழுந்ததிலிருந்து தண்ணீரோ உணவோ, எதுவும் அருந்தாததினால் தலை சுற்றுவது போலிருந்தது. இரவும் நான் உணவு எதுவும் உண்டிருக்கவில்லை. உள்ளே சென்று எனது இருக்கையில் இருந்ததும் அருகிலிருந்த பெரியவர் என்னைப் பார்த்து, “சாப்பாடு ஏதும் சாப்பிட்டியளா?” என வினவினார். நான் “இல்லை” எனப் பதிலளித்தேன்.

பின்னர் அவர் “ஏதும் இருக்கோ தெரியல்லை” என முணுமுணுத்துவிட்டு, பின்னால் சென்று அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அலுமினியக் கிடாரத்தை ஆராய்ந்துவிட்டு, பின்னர் அங்கு நின்ற வாலிபன் ஒருவனிடம் ஏதோ சொன்னார். 

அதன் பின்னர் அவன் ஒரு கோப்பையை எடுத்துச் சென்று அந்தக் கிடாரத்திலிருந்து விறாண்டி எடுத்து, வெள்ளை அரிசியில் செய்த சீனி போட்ட பொங்கலைக் கொண்டு வந்து தந்தான். அந்த வெண் பொங்கல் அந்த நேரத்தில் எனக்கு ‘அமிர்தமாக’ இருந்தது.

காலைநேர உணவை ஏறத்தாழ மதிய நேரத்தை அண்டிய பின்னரே உண்டதால், சிறிது நேரம் படுக்க விரும்பித் தரையில் சாய்ந்தேன். நினைவுகள் வீட்டைச் சுற்றி வந்தன. ஆனால் அது தொடரவில்லை.

திடீரென வாயிற்காப்போன் வந்து நின்று “R 140 ... மணியம்” என அழைத்தான்.

நான் எழுந்து வாசல் கம்பிகளுக்கு அருகில் சென்றேன். வெளியே அவனுடன் இன்னொருவனும் நின்று கொண்டிருந்தான். அந்த இன்னொருவன் என்னை தலை முதல் கால்வரை வெகு கவனமாகப் பார்த்தான். 

அவனது பார்வை யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்துக்கு அருகில் இறைச்சிக் கடை வைத்திருந்த எனது நண்பரான அலியார் என்பவர், வீடுகளுக்குச் சென்று இறைச்சிக்காக ஆடு வாங்கும் போது பார்க்கும் பார்வையை நினைவூட்டியது.

அவர்கள் இருவரும் கதவைத் திறந்து என்னை வெளியே வருமாறு அழைத்தனர். நான் மிகவும் கஸ்டப்பட்டு எனது கால் சங்கிலியுடன் வெளியே வந்ததும், அந்தப் புதியவன் என்னை அழைத்துக்கொண்டு படியிறங்கினான். நான் திரும்பி நின்று கைகளை ஊன்றி இறங்க முற்படுகையில் எனது முதுகில் திடீரென ஒரு வித்தியாசமான அடி விழுந்தது. 

நான் ஒருவாறு சமாளித்துக்கொண்டு இறங்கித் திரும்பிப் பார்க்கையில், அவனது கையில் ஒரு காய்ந்த தென்னம்பாளை இருப்பதை அவதானித்தேன். அதன் மூலம்தான் அவன் எனக்கு அடித்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்.

அவன் என்னை அருகிலிருந்த சிறிய கொட்டில் ஒன்றுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான். போகும்பொழுதே அந்தத் தென்னம்பாளையால் எனது முதுகில் அடித்துக்கொண்டே வந்தான். 

காய்ந்த தென்னம்பாளையின் விறால்கள் கீறி எனது முதுகு வேதனையெடுத்தது. அந்தக் கொட்டிலுக்குச் சென்றதும், அவன் உள்ளே இருந்த நாற்காலியில் இருந்துகொண்டு, என்னை வெளியே தனக்கு முன்னால் நிலத்தில் அமரும்படி சொன்னான்.

நான் அவன் கூறியபடியே, அவனுக்கு முன்னால் வெளியே நிலத்தில் அமர்ந்ததும், அவன் என்னைக் கைதுசெய்தபோது எனது கடையில் எடுத்த டயறியையும், இலங்கை வரை படத்தையும் எடுத்து மேசையில் வைத்தான். பின்னர் அந்த டயறியை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, “ஏன் டயறியில் ஒண்டும் எழுதல்லை?” என வினவினான். நான் அதற்கு “நான் அதிகமாக டயறி எழுதுவதில்லை” எனப் பதிலளித்தேன்.

அவன் என்னை வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு, “டயறி எழுதிறதில்லையோ அல்லது எங்களை ஏமாத்த எழுதாத டயறியை வைச்சிருக்கிறியோ?” எனக் கேட்டுவிட்டு, தென்னம்பாளையால் எட்டி ஒரு அடி விட்டான். 

எனக்கு அவனுடைய கதையைக் கேட்க சிரிப்பாக இருந்தது. ‘இவங்கள் என்னைப் பிடிக்க வருவாங்கள் எண்டு நான் சாத்திரம் பார்த்து, எழுதாத டயறியை வைத்திருந்தனானாம். என்னே விவேகமான சிந்தனை’ என எண்ணினேன்.

பின்னர் அவன் அந்த இலங்கை வரைபடத்தை எடுத்துக்காட்டி, “எங்கடை காம்புகள் எங்கையெங்கை இருக்கெண்டு இந்தப் படத்தை வைச்சுத்தானே ஆமிக்கு தகவல் குடுக்கிறனி?” என வினவினான்.

நான் அதற்கு “இது யாரோ வாங்கி வந்த ரோட் மாப். எனக்கும் இதுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை” எனக் கூறினேன்.

உடனே அவன் ஆவேசம் வந்தவன் போல வெளியே வந்து, அந்தத் தென்னம்பாளையால் என்னைச் சரமாரியாக அடிக்கத் தொடங்கினான். இடையிடையே “ஆமிக்கும் உனக்கும் என்ன தொடர்படா?” எனக் கத்திக் கூச்சலிட்டான்.

எனக்குத் தாங்கமுடியாத வேதனையாக இருந்தாலும், ‘என்னடா இது வம்பாக இருக்குது. என்னை இராணுவத்துடன் தொடர்புடையவன் எனப் புதுக்கதையல்லவா சோடிக்கிறாங்கள். பெரிய திட்டம்தான் தீட்டியிருக்கிறாங்கள் போல’ என எண்ணினேன்.

அவன் என்மீது அடித்துக் கொண்டிருக்கையில், அந்த இடத்துக்கு வந்த ஒருவன், “வசீகரன் இவரைக் கொண்டுபோய் உள்ளே விட்டிட்டு தன்னிட்டை வரச்சொல்ல காந்தி அண்ணை சொன்னவர்” என்று கூறினான்.

அவ்வளவுதான், ஒருவாறு நான் அவனிடமிருந்து தப்பிக்கொண்டு, மீண்டும் சிறைச்சாலைக்குள் சென்றேன். இப்போதைக்கு ஒரு சிறு நிம்மதி கிடைத்தது.

தொடரும்
நன்றி.
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம்

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -14


காந்தியும் அவனுடைய பரிவாரங்களும்; தாங்கள் கொண்டுவந்த ‘கைதிகளை’ அந்த இடத்தில் இறக்கி அடைத்துவிட்டு, என்னையும் தோழர் விவேகானந்தனை (அன்ரன்) சந்திக்க வைத்த பின், மீண்டும் பழைய இடத்துக்குத் திரும்பி வந்தார்கள். 

அப்பொழுது நேரம் பின்னிரவைத் தாண்டியிருந்தது. திரும்பி வரும்போது மீண்டும் என் கண்களைக் கறுப்புத் துணியால் கட்டிவிட்டு, வாகனத்தின் பின்பக்கத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார்கள். காந்தியின் அடியாட்கள் என்னைச் சுற்றிவளைத்து அமர்ந்து கொண்டனர்.

நாம் சென்ற இடம் எதுவென்று அந்த நேரத்தில் அறியமுடியாவிடினும், எனது பின்னைய சிறை வாழ்க்கையின் போது அது எந்த இடம் என்பதை, சக கைதிகள் மூலம் விபரமாக அறிந்து கொண்டேன். 

அந்த இடம் கொடிகாமத்துக்கு அண்மையில் உள்ள வரணிப் பகுதியின் எருவன் என்ற இடமாகும். அங்குள்ள தென்னந்தோட்டமொன்றில், புலிகள் புதிதாக அந்தச் சிறைச்சாலையை நிர்மாணித்திருந்தனர்.

அந்த இடத்தை புலிகள் ‘மேலுலகம்’ என அழைப்பது வழமை. அதேநேரத்தில் கைதிகள் அந்த இடத்தை ‘மஸ் கடை’ ( இந்த சிங்களச் சொல்லுக்கு ‘இறைச்சிக் கடை’ என அர்த்தம்) எனத்தான் குறிப்பிடுவர். 

அந்தக் குறியீட்டுச் சொல் அந்த இடத்துக்கு மிகவும் பொருத்தமானது என்பதைப் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். அவ்வளவு தூரம் அந்த இடம் புலிகளின் சித்திரவதை முறைகளுக்கும் கொடுமைகளுக்கும் பெயர் பெற்றிருந்தது.

மிகவும் ‘பயங்கரமானவர்கள்’ என புலிகளால் கருதப்படுவோரே அந்த இடத்துக்கு அனுப்பப்படுவதுண்டு. (புலிகளின் கண்களுக்குள் விரலைவிட்டு ஆட்டிய ‘புளொட் சிறீ’ அந்த இடத்திலிருந்ததான் மிகக் கெட்டிக்காரத்தனமாகத் தப்பியோடியவர் என்பதைப் பின்னர் அறிந்தேன். 

அதுபற்றி சந்தர்ப்பம் வரும்போது எழுதுவேன்) அங்கு ஒருவர் அனுப்பப்பட்டால், அவர் பெரும்பாலும் உயிருடன் திரும்பி வருவதில்லை என்பது ஒரு நியதியாக இருந்து வந்தது. (ஒரு சிலர் விதிவிலக்காக திரும்பி வந்துள்ளனர்) 

அதனால்தான் புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவில் மிக முக்கியமானவனாக இருந்த ‘அம்புறோஸ்’ என்பவன், நான் கைதுசெய்யப்பட்ட ஆரம்ப நாட்களில் என்னைச் சந்தித்த போது, “நீங்கள் இப்பொழுது வைக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு விடுதி போன்றது. எங்கள் விசாரணைக்கு நீங்கள் ஒத்துழைக்கவில்லையென்றால், இதற்கு மேலே உள்ள மேல் வீட்டுக்குத்தான் போக வேண்டி வரும். அங்கை போனால் அவ்வளவுதான்” என என்னை எச்சரித்தான்.

நான் இப்பொழுது வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடமே நரகலோகமாக இருக்கையில், அதற்கும் மேலாக இருக்குமிடம் நிச்சயமாக அவர்கள் சொல்வது போல “மேலுலகமாக’த்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். 

அந்த இடத்துக்கு புலிகள் வைத்துள்ள அவர்களது ‘உத்தியோகபூர்வமான’ பெயர் ‘ராங் 1’ (TANK 1 ) என்பதாகும். பொதுவாக புலிகளின் சித்திரவதை முகாம்கள் எல்லாமே இந்த ‘ராங்’ என்ற பெயர் கொண்டே அமைந்திருக்கும் என்பதைப் பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். 

அந்த வகையில் இப்பொழுது என்னைக் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கும் இடம் ஆனைக்கோட்டையிலுள்ள ‘ராங் 2 என்பதையும் அறிந்தேன். ஆனால் இவையெல்லாவற்றையும் நான் அங்கு சிறைவாசத்தை ஆரம்பித்த பின்னரே அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

நாங்கள் திரும்பவும் ராங் - 2 முகாமுக்கு வந்தபோது நேரம் நள்ளிரவைத் தாண்டி 2 மணி ஆகிவிட்டிருந்தது. அவர்கள் என்னைக் கூட்டிச்சென்று முதற்தடவையாக அந்தச் சிறைச்சாலைக்குள் அடைத்தனர். 

உள்ளேயிருந்த யாரையோ அழைத்து எனக்கு படுப்பதற்கு ஒரு இடம் கொடுக்கும்படி உத்தரவிட்டனர். அந்த ஆரவாரத்தில் அங்கிருந்த அநேகமானோர் விழித்துக் கொண்டுவிட்டனர். 

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் வந்திருப்பவர் யார் என அறிவதில் அவர்கள் ஆர்வமாக இருந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது. ஆனால் யாருமே என்னுடன் கதைக்க முற்படவில்லை. தமக்குள் ஏதோ இரகசியமாகக் கதைத்துக் கொள்வது என் காதுகளுக்குக் கேட்டது.

எனக்கு சிறை வாசலுக்கு அருகாமையில் இரண்டாவது ஆளாகப் படுப்பதற்கு இடம் கிடைத்தது. ‘கிழங்கு அடுக்கினாற் போல’ என்று சொல்வார்களே, அதுபோல மனிதர்களை அங்கு நீளத்துக்கு அடுக்கி வைத்திருந்தனர். 

துட்டகெமுனு கூட தமிழர்களின் நெருக்குதலாலும், கடலின் நெருக்குதலாலும் கூனிக்குறுகிப் படுத்தான் என வரலாற்று ஏடுகளில் எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இந்த நவீன ‘எல்லாளன்’களின் இடத்தில், அவர்களது கைதிகளுக்கு அப்படித்தன்னும் கூனிக்குறுகிப் படுப்பதற்குக்கூட, ஒரு சிறு இடைவெளி தன்னும் விட்டு வைக்கப்படவில்லை.

அன்று இரவு அவர்கள் எனது உணவு பற்றி எவ்வித அக்கறையும் காட்டவில்லை. எனக்கும் சாப்பிடும் மனநிலை இருக்கவில்லை. ஆனால் வரணியில் தொடங்கிய தண்ணீர் தாகம் இருந்துகொண்டே இருந்தது. 

அருகில் படுத்திருந்தவரிடம் கேட்டு சிறிது தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்து விட்டு, வெற்று சீமெந்துத் தரையில் படுத்தேன். மார்கழி மாதமாகையாலும், வெறும் சீமெந்துத் தரையில் படுத்துப் பழக்கமில்லையாகையாலும், மிகவும் குளிராக இருந்தது. அந்தக் குளிரைப் போக்க நான் கொண்டு வந்த கம்பளி சுவெற்றா கொஞ்சம் உதவியாக இருந்தது.

அன்றைய அலைச்சல் காரணமாக அசதியில் சிறிது நேரம் தூங்கிவிட்டேன். காலையில் விழித்த போது, அங்கிருந்த அனைவரும் அங்குள்ள அடைப்பில்லாத மல சல கூடத்தில் காலைக் கடன்களை முடிக்கவும், முகம் கழுவவும் முண்டியடித்துக் கொண்டு நிற்பதை அவதானித்தேன். பலர் என்னருகில் வந்து என்னை உற்றுப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றனர்.

எனக்கருகில் இருந்த ஒரு வயதான மனிதர் என்னைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தார். பின்னர் “நீங்கள் முகம் கழுவல்லையோ?” என வினவினார். என்னிடம் கதைத்த முதல் சக கைதி அவர்தான். நான் “கழுவுவம்” என்றேன்.

பின்னர் அவர் சிறிதுநேரம் யோசித்துவிட்டு, “புதிசாக வந்திருக்கிறியள். காலையிலை விசாரணைக்குக் கூப்பிடுவினம். முகம் கழுவி ரெடியா இருந்தாத்தான் நல்லது” என்றார்.

நான் எழுந்து சென்று முகம் கழுவ முயற்சித்தேன். பல் விளக்குவதற்கு எந்தப் பொருட்களும் அங்கு இருக்கவில்லை. எப்பொழுதாவது ஒருமுறை பற்பொடி வழங்கப்படுவது உண்டு எனப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

 இரண்டு தேநீர்க் கோப்பை அளவு தண்ணீரில் முகம் ‘கழுவினேன்’. உடுத்திருந்த சாரத்தால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் போய் இருந்தேன்.

காலைத் தேநீர் என்ற பேச்சுக்கே அங்கு இடமில்லை. அநேகமானோர் முகம் கழுவிய பின்னர் வெறும் தண்ணீரைப் பருகியதைக் கண்டேன். அது அவர்களுக்குப் பழகிப்போய்விட்டது. தண்ணீர் இறைக்கும் இயந்திரம் இறைத்துத்தான் அங்கு தண்ணீர் வரவேண்டும். 

அதனால் சில வேளைகளில் குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் இல்லாமலும் காத்திருக்க நேரிடும் என்பதைப் பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். காலையில் தேநீர் அருந்தாமல் இருப்பது எனக்குக் கஸ்டமாக இருந்தது. சமாளித்துக் கொண்டேன்.

காலை 9 அணி அளவில் புலி உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து, உள்ளேயிருந்த கைதிகளில் சிலரைப் பெயர் சொல்லியும், சிலரை ஏதோவொரு இலக்கத்தைச் சொல்லியும் வெளியே அழைத்துச் சென்றனர். அவர்கள் விசாரணைக்காக அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாhகள் என்பதை அறிந்துகொண்டேன். 

அங்கே இரண்டுவிதமான கைதிகள் இருந்தனர். ஒரு பகுதியினா விசாரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இன்னொரு பகுதியினர் விசாரணை முடிந்து தண்டனையை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தனர். சிலர் விசாரணை முடிந்த பின்னரும், இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலாகவும் கூடக் காத்திருந்தனர்.

அரசாங்கச் சிறைச்சாலைகளில் உள்ள கைதிகள் போன்று, இங்குள்ளவர்கள் பகிரங்கமாக நீதிமன்றங்களில் வைத்து விசாரிக்கப்படுவதில்லை. குற்றச்சாட்டுகளும் வெளிப்படையாக சந்தேக நபர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்படுவதில்லை. 

விசாரிக்கும் ‘புலிப் பொடியன்’ என்ன குற்றச்சாட்டு எனச் சொல்லாமல், சுற்றி வளைத்துக் கேள்விக்கு மேல் கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவன் என்னத்தை எதிர்பார்க்கிறான் என்ற தெரியாததால், கைதி வேறு ஏதேதோ எல்லாம் சொல்லுவார். 

“என்னடா எங்களைச் சுத்தப் பாக்கிறியா?” எனக்கேட்டு பல்வேறு வகையான சித்திரவதைகள் அவர் மீது நிகழ்த்தப்பட்டு, ஏதாவதொரு குற்றம் ஒப்புதலாகப் பெறப்படும்.

அதன் பின்னரும் அவனுக்கு என்ன தண்டனை என்று தெரிவிக்கப்பட மாட்டாது. திடீரென ஒரு இரவில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு தண்டனை வழங்கப்படும் போதுதான், என்ன தண்டனை என்பது தெரியவரும். 

இந்த ‘விடுதலைப் பயங்கரவாதம்’ என்பது, இலங்கைத் தமிழர்களால் பெரிதாகப் பேசப்பட்டு வரும் ‘அரச பயங்கரவாதத்தில்’ இல்லாத, புலிகளுக்கு மட்டுமே உரிய ‘சிறப்பம்சம்’ ஆகும்.

நான் அங்கு காத்திருக்கையில், எனது முறையும் வந்தது. துப்பாக்கி சகிதம் வந்த ஒருவன். “பதிசாக வந்த மணியம் யார்?” என வினவினான். நான் உடனும் வாசலருகில் எழுந்து சென்று, “நான்தான்” என்றேன். அவன் “வெளியே வா” என்றுவிட்டு, இன்னொருவனை அழைத்து கதவைத் திறந்து என்னை வெளியே கூட்டிக்கொண்டு போனான்.

என்னை அழைத்தவனின் (இயக்க) பெயர் ஆதவன் என்றும், அவன்தான் இந்தச் சிறைச்சாலை வாசலின் நிரந்தரக் காவலாளி என்றும் அறிந்து கொண்டேன். அத்துடன் அந்த ‘வாயிற்காப்போன்’ ஆவரங்காலைச் சேர்ந்தவன் எனவும் பின்னர் தெரிந்து கொண்டேன்.

வெளியே என்னை அழைத்துச் சென்ற அவர்கள், நான் வீட்டிலிருந்து உடுத்து வந்த சாரம், சேட், பெனியன், உள்ளங்கி எல்லாவற்றையும் கழற்றிப் பெற்றுக்கொண்டு, கைதிகளுக்கு என உடுக்கக் கொடுக்கும் சிவப்பு புள்ளிகளிட்ட சாரம் ஒன்றைக் கட்டிக் கொள்ளும்படி தந்தனர். 

பலரால் உடுக்கப்பட்டு, நீணட நாட்களாக துவைக்கப்படாமல் இருந்த அந்தச் சாரத்திலிருந்து வந்த மணத்தால் எனக்கு வயற்றைக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. ஆனால் வேறு வழியில்லை. வாங்கி உடுத்திக் கொண்டேன்.

அதன்பின்னர் அவர்கள் வெளியே அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு ஒருவன் படம் பிடிக்கும் புகைப்படக் கருவியுடன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் என்னைக் கண்டதும், “எப்படி ஐயா மாமியார் வீட்டு வாழ்க்கை இருக்குது?” என நையாண்டி செய்தான். எனக்கு உள்ளே கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தாலும், அவனை ‘ஏமாற்றக்கூடாது’ என்பதற்காக அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்து வைத்தேன்.

இந்த ‘விடுதலைப் போராளிகள்’ மக்களை நடாத்தும் முறையைப் பார்க்கையில், தமிழ் மக்கள் தெரியாத்தனமாகத் தங்கள் தலையில் தாங்களே மண் அள்ளிப் போட்டதை எண்ணி, அவர்கள் மீது அனுதாபம்தான் வந்தது. 

நான் எமது கட்சி 1960களில் தீண்டாமை ஒழிப்புப் போராட்டங்களை நடாத்திய காலத்திலும், பின்னர் இனப்பிரச்சினை தீவிரமடைந்து, நாம் ‘தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி’யை அமைத்து வேலை செய்த காலத்திலும், சில தடவைகள் இலங்கைப் பொலிசாரால் - அதுவும் பெரும்பாலும் சிங்களப் பொலிசாரால் - கைதுசெய்யப்பட்டிருந்த போதிலும், அவர்கள் இவர்கள் போல எந்த நேரமும் கேலியும் கிண்டலுமாக எம்முடன் அநாகரிகமாக நடந்து கொள்ளவில்லை என்பதை நினைக்க, இவர்களது ஒழுக்கங்களின் தன்மையை இட்டு கவலையும் கோபமும்தான் ஏற்பட்டது.

பின்னர் அவர்கள் ஒரு நம்பர் எழுதிய போட் பலகையைக் கொண்டுவந்து எனது கழுத்தில் தொங்கவிட்டு விட்டு, என்னைப் பல கோணங்களில் புகைப்படம் எடுக்க ஆரம்பித்தனர். சாரத்தை கணுக்கால் வரையும் அவிழ்த்துவிட்டு, பின்னர் முழங்கால் வரையும் மடித்துக் கட்டிவிட்டு, நேராக நின்று, பக்கவாட்டில் நின்று, பின் பக்கமாகத் திரும்பி நின்று எனப் பல கோணங்களில் படம் எடுத்தனர்.

படம் எடுத்து முடிந்ததும், அந்தப் படப்பிடிப்பாளன் என்னை நோக்கி, “ஐயா இதுக்கு முந்தி இப்பிடி ஒருநாளும் படம் நடிச்சிருக்கமாட்டியள் தானே?” என மீண்டும் ஒரு பெரிய ‘நகைச்சுவையைச் சொல்லி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

பின்னர் அவர்கள் என் கழுத்தில் தொங்கவிட்ட அந்த இலக்கத் தகட்டை (நாய்களுக்கு கழுத்தில் கட்டுவது போன்ற) கழற்றினார்கள். அதைக் கழற்றியவன் என்னைப் பார்த்து, “இது என்ன நம்பர் எண்டு தெரியுமா?” என வினவினான். நான் “தெரியாது” என்றேன். “இதுதான் உங்கள் கைதி இலக்கம். இதை எப்பொழுதும் ஞாபகம் வைச்சுக் கொள்ள வேணும். இந்த நம்பரைச சொல்லித்தான் இனிமேல் கூப்பிடுவம்” என்றான்.

அதில் இருந்த இலக்கத்தைப் பார்த்தேன். R 140 என அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஓஸ. இனி என்னுடைய இன்னொரு பெயர் கைதி R 140. வருங்காலத்தில் தற்செயலாக நான் இவர்களிடமிருந்து விடுதலை பெற்று வெளியே வந்து வாழ்ந்து இயற்கையாக மரணமடைய நேரிட்டால், எனது மரண அறிவித்தலைப் போடும்போது, எனக்கு தாய் தந்தையர் இட்ட பெயரான சுப்பிரமணியம் என்பதுடன், எனது ‘மேய்ப்பர்களான’ புலிகள் இட்ட பெயரான R 140 என்பதையும் போட வேண்டும் என்ற, ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் அந்த நேரத்தில் எனக்குள் தோன்றி மறைந்தது.

தொடரும்
நன்றி.
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம்

Monday, 27 January 2014

ஆற்றல்களை அள்ளித் தரும் அருள் சாதனங்கள்!!

உபாசனை சித்தி யோகம் பற்றி இதுவரை பார்த்து வந்த்தோம். அந்தத் தொடர் மிக நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது குறித்து மகிழ்ச்சி. இன்னும் ஏராளமான தகவல்கள் இருப்பதாலும் இன்னும் பல ரகசியங்களைச் சொல்லும்படி பல உபாசகர்கள் கேட்பதாலும் உபாசனை பற்றித் தொடர்ந்து எழுத ஞான ஸ்கந்த மூர்த்தியின் அருளால் முடிவு செய்துள்ளேன். 

அதில் உபாசகர்கள் பயன்படுத்தும் அருள் சாதனங்களைப் பற்றியும் அதில் உள்ள ரகசியங்களையும் தொடர்ந்து எழுதப் போகிறேன்.  பல வாசகர்கள் மனதார வாழ்த்தியதன் பலனே பல அரிய கட்டுரைகளைத் திறம்பட எழுதத் துணை செய்கிறது. 

பலர் உபாசனையைப் பற்றி பலவாறு சொல்லி இருந்தாலும் கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளாக எமது பதினாறு வயதிலிருந்து செய்த உபாசனையால் பெற்ற அனுபவத்தாலும், ஜீவ நாடி மூலம் கிடைக்கும் செய்திகளாலும் பல்வேறு விஷயங்களைத் திருவருள் சக்தி மூலம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஒருவரது ஜாதகத்தின் மூலம் உரிய தெய்வத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதைக் காட்டிலும் சித்தர்கள் எழுதி வைத்த நாடி மூலமோ அல்லது ஜீவ நாடி மூலமோ உரிய தெய்வத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது உடனடி பலனைத் தருவதை அனுபவத்தில் பார்க்க முடிகிறது. 

ஏதெனும் ஒரு தேவதையைத் தொடர்ந்து உபாசிப்பதன் மூலம் உயர்ந்த வாழ்வை உறுதியாய்ப் பெறலாம். அதனால்தான் உயர்ந்த வாழ்வளிக்கும் உபாசனை சித்தி யோகம் என்று சொல்கிறோம். 

மனதை ஒருமுகப்படுத்தினால் ஏராளமான சக்திகளைப் பெற முடியும். அதற்கு உதவி செய்வது உபாசனை. யார் ஒருவர் குரு மூலம் சரியாக உபாசனை செய்கிறாரோ அவர் அஷ்டமா சித்திகளை அடைவதோடல்லமல் அனைத்துப் பிரச்சினைகளில் இருந்தும் விடுதலை பெறுவார். 

அப்படி மனதை அடக்குவது என்பது அவ்வளவு எளிமையானதல்ல. எனவெ ஏதாவது ஒரு உபாயத்தைப் பயன்படுத்தி உபாசனையால் ஏற்படும் அதிர்வுகளை எதேனும் ஒரு பொருளில் சேமித்து வைத்து அதை மற்றவர்களும் உப்யோகப் படுத்த வேண்டும் எனத் தீர்மானித்த சித்தர்கள் அருள் சாதனங்களை அனுபவத்தில் உபயோகம் செய்து பார்த்து அதை அனைவரும் கடைபிடிக்கும்படி உலகத்திற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். 

விபூதி, எலுமிச்சை, ருத்திராட்சம், சங்கு, யந்திரங்கள், வெற்றிலை, தர்ப்பைப்புல், போன்றவை அருள் சாதனங்கள் எனப்படும். நாம் மந்திரங்களைத் தொடர்ந்து ஜபம் செய்யச் செய்ய அதன் அதிர்வுகள் மேற்குறிப்பிட்ட பொருட்களில் பதிந்து அதன் சக்திகளை வெளியிடும் அமைப்பில் இறைவன் அவற்றைப் படைத்துள்ளான். 

அருளை வாங்கி வெளியிடும் தன்மை உடையதால் அவை அருள் சாதனங்கள் எனப் பெயர் பெறுகின்றன. நவக்கிரகங்களின் கதிர் வீச்சை பிரதிபலிக்கும் நவ ரத்தினங்கள், எண்கள், வண்ணங்கள் மற்றும் மூலிகைகள் போலவே நமது அருள் ஆற்றலை பிரதிபலிப்பது அருள் சாதனங்கள் ஆகும்.

எனவெ அனைத்து அருள் சாதனங்களையும் பயன்படுத்தி ஆத்ம சக்தியை அதிகப்படுத்திக் கொள்ளலாம். தியானம் செய்யும் போது வருகின்ற அருள் நிலையை அப்படியே தேக்கி வைக்க அருள் சாதனங்கள் உதவும். 

தியானம் என்பது, மனதை இறைவனிடம் வைத்து, மனதில் இறைவனின் உருவத்தையே பதித்து, மந்திர ஜபம் செய்வது. தியானத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் தனிமையான இடத்தில் அமர்ந்து, தியானம் செய்வது சிறப்பு. ஜன சந்தடியோ, வேறு ஏதாவது சப்தமோ இருக்கக் கூடாது. 

ஏதெனும் ஒரு ஆசனத்தின் மீது அமர்ந்து தான் தியானம் செய்ய வேண்டும். பொதுவாக ஆசனமானது நமது ஆற்றல்களை புவி ஈர்ப்ப்பு விசை ஈர்த்துக்கொள்ளாமல் தடை செய்கிறது. எனவெ எந்த ஒரு பூஜை, அல்லது உபாசனை ஆனாலும் வெறும் தரையில் அமர்ந்து செய்யக்கூடாது. 

ஜபம் செய்ய நதிக்கரை, மலை, புனித தலங்கள், சுத்தமான காற்று வீசும் இடங்கள் சிறந்தவை. பசுத்தொழுவத்தில் செய்யப்படும் ஜபம் பல மடங்கு பலன் தருகிறது. இதை அனுபவபூர்வமக உணரலாம். 

ஜபம் செய்ய ருத்ராட்சம், மணிமாலை, தாமரை மாலை, பவழம் போன்ற மாலைகளும், முத்து மாலைகளும் உபயோகப்படுகின்றன.  முக்கியமாக, மனம்  இறைவனிடம் இருக்க வேண்டும். அவ்வாறு இல்லமல் வெறும் மாலையை மட்டும் உருட்டிக் கொண்டு, உட்கார்ந்தபடி வேறு ஏதெனும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தால், அது தியானமாகாது. 

இத்தனை விஷயங்களை கவனித்து ஜபம் செய்ய வேண்டும். ஆரம்பத்தில் மனம் அங்கும் இங்கும் அலை பாயும். குருவைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு மனம் தளராமல் ஜபம் செய்யச் செய்ய தாரணை சித்தியாகிறது. இப்படி பண்ணிரண்டு தாரணை சேர்ந்து தியானமாக மாறுகிறது. கீழ்க்கானும் வழிமுறையைக் கடைபிடித்தால் உபாசனயில் ஓரளவு வெற்றி பெறலாம்.

தொடரும் ....



ஸ்ரீ ஸ்கந்த உபாசகர்” 
P.D.ஜெகதீஸ்வரன் MCA., M.Phil.,
செல்:9659690395

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -13

எனது இந்தக் கட்டுரைத் தொடரில் என்.எல்.எப்.ரி (NLFT) – பி.எல்.எப்.ரி (PLFT) இயக்கத்தின் மத்தியகுழு உறுப்பினர் அன்ரன் என அழைக்கப்படும் சாரங்கபாணி ஐயர் விவேகானந்தன் பற்றிக் குறிப்பிடுவதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. 

ஒன்று அவர் அரசியலுக்குள் (தமிழ் தேசியவாத அரசியல் என்றும் குறிப்பிடலாம்) பிரவேசித்த காலத்திலிருந்து என்னுடன் நெருக்கமான தொடர்பு வைத்திருந்த ஒருவராவார். அவர் மட்டுமல்ல ஏறத்தாழ அவரது குடும்பத்தினர்கள் எல்லோருமே ஏதோ ஒரு வகையில் என்னுடன் உறவாடியவர்கள்தான்.

இரண்டாவது காரணம், அவர் போன்ற தன்னலம் கருதாத அரசியல் ஊழியர்கள்தான், உண்மையான மக்கள் சேவகர்கள் என்ற தகுதிக்கு உரித்தானவர்கள். 

புலிகள் இயக்கத்தைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பகால உறுப்பினர்களைத் தவிர ஏனையோர் பலவந்தமாக அந்த இயக்கத்தில் சேர்க்கப்பட்டவர்கள். ஆதலால் அவர்கள் வேண்டாவெறுப்பாகவும், நிர்ப்பந்தத்தின் பெயரிலுமே அங்கு செயல்பட்டார்கள். 

அவர்களது அரசியல் தரமோ தார்மீகத் தரமோ உயர்வானதல்ல. அவர்கள் தாம் சார்ந்திருந்த இயக்கம் பற்றி என்ன கருதினார்கள் என்பதை, இறுதி யுத்த நேரத்தில் இலங்கை இராணுவத்திடம் சரணடைந்து, பின்னர் புனர்வாழ்வளிக்கப்பட்டு, திரும்பவும் தங்களது குடும்பங்களுடன் இணைக்கப்பட்டு வரும் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களைக் கேட்டால் தெரியும்.

அவர்களது உள்ளத்தில் தமது இயக்கத்துக்கு எதிராகக் குமுறிக் கொண்டிருந்த எரிமலையை, நான் அவர்களது சித்திரவதை முகாம்களில் இருந்தபோது சந்தித்த சில புலி உறுப்பினர்கள் மூலம் அறிந்திருந்த போதிலும், தற்பொழுது புனர்வாழ்வு பெற்று வெளியே வரும் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் மூலம் சாதாரண தமிழ் மக்களும் அந்த உண்மையை அறியும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. 

அவர்களது வாயைப் புலம்பெயர் நாடுகளிலுள்ள புலிகளோ அல்லது தாயத்தில் பதுங்கி வாழும் புலிகளோ இனிமேலும் அடைத்துவிட முடியாத சூழல் இன்றுள்ளது.

புலி உறுப்பினர்களின் அல்லது எந்தவொரு தேசியவாத அரசியல் சக்திகளின் அரசியல் தராதரத்தை ஒப்பீடு செய்கையில், அன்ரன் போன்றவர்களின் தரம் மிகவும் வித்தியாசமானது. 

அன்ரன் தனது சிநேகிதர்கள் சிலரின் தொடர்பால் தானாக விரும்பி என்.எல்.எப்.ரி (NLFT) என்ற இயக்கத்துக்கு வந்தவர். உண்மையில், ஆரம்ப காலகட்டத்தில் வடபகுதியில் இருந்த தமிழ் இளைஞர்கள் சாரிசாரியாக பல்வேறு இயக்கங்களில் தம்மை இணைத்துக்கொண்டது போன்ற நேரடிக் காரணிகள் எதுவும் அன்ரனுக்கு இருக்கவில்லை. 

உடுவில் கிராமத்தைச் சேர்ந்த அன்ரன், மிகவும் ஆசாரமான ஒரு பிராமண சமூகக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். 1957 ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 16ந் திகதி பிறந்த இவர், ஆரம்பத்தில் சுன்னாகம் ஸ்கந்தவரோயக்கல்லூரியில் கல்வி பயின்றார். 

பின்னர் அவரது தகப்பனார், சாரங்கபாணி ஐயர் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்ற வேண்டியிருந்ததால்,  இளம்பிராயத்திலிருந்து கண்டியில் வாழவேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டதுடன், அங்கு பிரபலமான கல்லூரியான சில்வெஸ்டர் கல்லூரியில் உயர்தர வகுப்புவரை கல்வி கற்றார். 

அங்கு கல்வி கற்ற காலத்தில் சிங்கள – முஸ்லீம் – மலையக மாணவர்களுடன் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பு அவருக்கு ஏற்பட்டது. வடபகுதி மாணவர்களுக்குக் கிடைக்காத இந்த அரிய வாய்ப்பு அன்ரனுக்குக் கிடைத்ததால், அவரது பார்வை யாழ்ப்பாணத்தில் இருப்பது போன்ற, குறுகிய மூடுண்ட நிலையிலிருந்து விடுபட்டு விசாலமாவதற்கு வாயப்பு உருவானது. 

அதன் காரணமாக சாதாரண வடபகுதி இளைஞர்களுக்கு ஏற்பட்டது போன்ற தீவிர தமிழ்த் தேசியவாத உணர்விலிருந்து விடுபட்ட நாடாளாவிய தேசிய உணர்வு அவரிடம் வளர்ந்து வந்தது.

தமிழ் இனவாத அரசியல்வாதிகளால் ஊட்டப்பட்டு வந்த தமிழ் இனவெறிச் சிந்தனைகள் மட்டுமின்றி, வடக்கு சமூகத்தில் நிலவிய சுத்த சுயம்புவான, பிறருடன் இணைந்து வாழ விருப்பமில்லாத, தனி தமிழ் இனத்துவ சூழலும், அங்குள்ள மக்கள் எங்கு போனாலும் தம்மை பிறரிடமிருந்து பிரித்து ஒதுக்கி வாழ்வதற்கு ஒரு காரணமாகும். 

இந்த ‘யாழ்ப்பாணிய’ மனோபாவம் காரணமாகவே அங்குள்ள மக்களுக்கு கிழக்கு மாகாண மற்றும் வன்னி தமிழ் மக்களைக்கூட குறைவாகக் கணிக்கும் ஒரு மனோபாவத்தை உருவாக்கியது. 

அவ்வளவு தூரம் ஏன் போவான்? யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டுக்குள்ளேயே தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை நவீன அடிமைகளாக நடாத்தியது மட்டுமின்றி, முஸ்லீம்களையும், இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களையும், தீவுப்பகுதி மக்களையும், தென்மராட்சி மற்றும் பச்சிலைப்பள்ளி மக்களையும் (குழைக்காட்டார் என) கூட இழிவுடன் நோக்கிய நிலையும் இருந்தது.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில், அன்ரன் போன்ற ஒருவர் அதிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்ந்தமை ஒரு மாபெரும் விடயமாகும். இப்பொழுது திரும்பிப் பார்க்கையில் அவருடைய அந்தத்தன்மைதான், அந்தக் காலகட்டத்தில் மிகவும் தீவிரமானதும், அளவில் பெரியதுமான தமிழ் தேசியவாத இயக்கங்கள் பல இருந்தும்கூட, அன்ரனை என்.எல்.எப்.ரி போன்ற மிகச்சிறிய இடதுசாரி அடிப்படையிலான ஒர் இயக்கத்தை நோக்கிப் போக வைத்தது என்பது புரிகிறது.

அவர் 1980 ஆண்டளவில் வட்டுக்கோட்டை தொழில்நுட்பக்கல்லூரியில் படிப்பதற்கு அனுமதி கிடைத்து கண்டியைவிட்டு யாழ்ப்பாணம் திரும்பிவந்து, தனது சொந்த ஊரான உடுவில் கிராமத்திலுள்ள மல்வம் பகுதியில் வாழத்தொடங்கினார். (மல்வத்தில் அவர்களது வீட்டுக்கு அருகாமையிலிருந்த பழமை வாய்ந்த வயிரவர் கோவில் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது) 

வட்டுக்கோட்டை தொழில்நுட்பக்கல்லூரியில் கல்விகற்ற அன்ரன் பின்னர், வட்டுக்கோட்டை தொழில்நுட்பக்கல்லூரியின் மின்னியல் - இலத்திரனியல் பிரிவில் ஆசிரியராகவும் இருந்தார்.

கண்டியிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் திரும்பிய அன்ரன், தனது ஆசிரியப்பணி நேரம்போக, என்.எல்.எப்.ரி இயக்கத்துடன் இணைந்து - மத்தியகுழு உறுப்பினராக - முழுநேரமாக அரசியல் பணிகளை செய்யத் தொடங்கினார். 

ஆனால் அதற்கு முன்னர் அவர் கண்டியிலிருந்த போதே, தன்னுடன் கல்வி கற்ற இன்று இங்கிலாந்தில் டாக்டராகப் பணிபுரியும் தோழர் பாலா மூலமாக தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணியின் தொடர்புகளைப் பெற்றிருந்தார். 

அத்துடன் என்.எல்.எப்.ரி (NLFT) – பி.எல்.எப்.ரி (PLFT) என்பனவற்றின் முன்னணி உறுப்பிரான மனோரஞ்சன் அவர்களும் அன்ரனின் பள்ளித்தோழன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

இந்தக் காலகட்டத்தில் பேராதனை பல்கலைக்கழக எந்திரவியற்பீடத்தில் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்த தோழர் விசுவானந்ததேவனே இவர்கள் மூவரையும் இத்தகைய ஒர் அரசியலுக்குக்; கொண்டு வந்த பிரதான பாத்திரத்தை வகித்தவர்.

அன்ரன் யாழ்ப்பாணம் வந்து வாழத் தொடங்கிய பின்னரே அவருடன் எனக்கு அறிமுகம் ஏற்பட்டு நெருக்கமான தொடர்புகள் ஏற்பட்டது. அவருடன் மட்டுமின்றி, யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் பணிபுரிந்த அவருடைய அண்ணனான மூர்த்தியுடனும் (அவைக்காற்று கலைக்கழகத்தின் நாடகக்கலைஞன்) எனக்கு நட்பு ஏற்பட்டது. 

அதன் காரணமாக நான் அவர்களது உடுவில் வீட்டுக்கு சில தடவைகள் செல்லும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டதினால், ஆசிரியையாகப் பணிபுரிந்த அவரது தங்கை மற்றும் தாயாருடனும் நெருங்கிப் பழகும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது. அவரது தாயார் எப்பொழுதும் என்னை மிகவும் வாஞ்சையுடன் வரவேற்று, தனது பிள்ளைகளில் ஒருவர் போல உபசரித்ததை என்றும் மறந்துவிட முடியாது.

அன்ரனைப் பொறுத்தவரை, வானத்துக்கும் பூமிக்கும் துள்ளிக் குதிக்கும் சிலரைப் போல, ஆரவாரம் பண்ணும் ஒர் இயக்க ஊழியரல்ல. அவர் மிகவும் அமைதியானவர் என்பதுடன், மற்றவர் கருத்தை மிகவும் பொறுமையாகவும் பொறுப்புடனும் செவிமடுப்பவர். மற்றவர்கள் கூறும் கருத்துடன் தனக்கு உடன்பாடு இல்லாவிடினும் எடுத்தெறிந்து பேசாதவர். 

எல்லோருடனும் அன்னியோன்யமாகப் பழகுபவர். அதேநேரத்தில் தனது கருத்துச் சரியானதென்றால், அதில் மிகவும் உறுதியாக இருப்பார். அவரது இயக்கத்தில் தமிழ் தேசியவாத அலை காரணமாக உள்வாங்கப்பட்டு, அதன் அடிப்படையில் செயற்பட்டவர்கள் சிலர் போலல்லாது, இந்தத் தேசியவாதப் போராட்டத்தை என்ன நோக்கத்துக்காக இடதுசாரிப் புரட்சிகர சக்திகள் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தவர்.

தோழர் விசுவானந்ததேவன் எடுத்த முயற்சிகளால், அந்த இயக்கத்திலிருந்த அநேகமான உறுப்பினர்கள் மார்க்சிய தத்துவத்தை ‘கொஞ்சமாக’ அல்லது ‘அற்பசொற்பமாக’ கற்றபோதிலும், பிற்காலத்தில் அதைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு, சில வேளைகளில் வரட்டு மார்க்சியவாதிகளாகவும், சில வேளைகளில் அப்பட்டமான தமிழ் தேசியவாதிகளாகவும் மாறிய அபத்தம் நிகழ்ந்தது. 

இவர்களில் சிலர் மார்க்சியத்தில் மயிர் பிளக்கும் விவாதங்களை நிகழ்த்தியவர்கள். மார்க்ஸ் உயிருடன் இருந்திருந்தால், அவருக்கும் இவர்கள் மார்க்சிசம் பற்றிப் போதித்திருப்பார்கள்.

இந்த அதிதீவிரப் ‘புரட்சியாளர்கள்’ பின்னர் மறு கோடிக்குத் தாவி, புலிகளை தேசிய விடுதலைவாதிகளாக ஏற்று, அவர்களுடன் ஐக்கிய முன்னணி அமைக்கும் முயற்சிகளிலும் இறங்கி, தமது உறுப்பினர்கள் பலரை புலிகளுக்கு இரையாக்கிவிட்டு, நாட்டை விட்டு ஓடி, புலம்பெயர் தேசங்களில் இன்னமும் புலிப் புராணம் பாடிய வண்ணம் இருக்கின்றனர். 

ஆனால் அன்ரனைப் பொறுத்தவரை தன்னைப் பெரும் மார்க்சிசப் பண்டிதனாகக் காட்டிக்கொள்ளாவிட்டாலும், தான் கற்றறிந்த குறைந்தளவான மார்க்சிய சித்தாந்தத்தையாவது நடைமுறையில் பிரயோகித்த ஒருவராவார்;

அதனால்தான், என்.எல்.எப்.ரி இயக்கத்தில் தமிழ் தேசியவாதத்தை எவ்வாறு கையாள்வது, அதன் ஊடாக இடதுசாரிப் புரட்சிகர இயக்கமொன்றைத் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் எவ்வாறு கட்டியெழுப்புவது போன்ற விடயங்களில் கருத்து முரண்பாடு ஏற்பட்டு, அந்த இயக்கம் இரண்டாக உடைந்த போது, அன்ரனும் கண்டியிலிருந்து இயக்கத்தில் இணைந்துகொண்ட மற்றைய இரு தோழர்களும் விசுவானந்ததேவன் தலைமையிலான சரியான அணியுடன் தம்மை இணைத்துக் கொண்டனர்.

பின்னர் விசுவானந்ததேவன் தலைமையில் பி.எல்.எப்.ரி (PLFT) என்ற இயக்கம் உருவான போது, அதில் மத்தியகுழு உறுப்பினராகி அன்ரன் முக்கியமான பொறுப்புகளை ஏற்றார். சில அரசியல் வேலைகளின் நிமித்தம் தோழர் விசுவானந்ததேவன் தமிழகத்தில் சிலகாலம் தங்கியிருந்தபோது, அன்ரனே உள்நாட்டில் இயக்க வேலைகளுக்கு பெரும் பொறுப்பாக இருந்து செயல்பட்டார். 

அந்தக் காலகட்டத்தில் அன்ரன் அடிக்கடி என்னைச் சந்தித்து அரசியல் நிலவரங்கள் சம்பந்தமாகக் கலந்துரையாடுவது ஒரு வழக்கமாக இருந்தது. தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி என்.எல்.எப்.ரி (NLFT) ஆக மாற்றப்பட்ட பின்னர், அந்த இயக்க உறுப்பினர்கள் எமது கட்சி அங்கத்தவர்களை ‘பிரயோசனமற்றவர்கள்’ என்ற கண்ணோட்டத்துடனேயே நோக்கி வந்தனர். 

தோழர் விசுவானந்ததேவன் கூட அவ்வாறுதான் நடந்து கொண்டார். ஆனால் அந்தக் காலகட்டத்திலும்கூட, அன்ரன் என்னுடனும் தோழர் வி.ஏ.கந்தசாமி போன்ற கட்சித் தோழர்களுடனும் அன்னியோன்யத்துடனேயே நடந்து கொண்டார் என்பது அவரது சிறப்பியல்புகளில் ஒன்று.

அன்ரனது திருமணம்கூட புரட்சிகரமான ஒன்றாகவே இருந்தது. சாதி அமைப்பு மிகவும் இறுக்கமான யாழ்ப்பாணத்தில், தனது இயக்கத் தொடர்புகள் மூலம் இணுவிலில் அறிமுகமான பெண்ணுடன் ஏற்பட்ட காதலை நிதர்சனப்படுத்தும் முகமாக, அவரையே மனமுவந்து திருமணம் செய்துகொண்டார். 

அவரது குடும்பத்தினர் தமது சமூகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆசாரங்கள் காரணமாக அந்தத் திருமணத்தில் பங்குபற்றாவிடினும், அன்ரன் தனது நிலைப்பாட்டில் தடம் புரளாது உறுதியாக நின்று தனது காதலியை உவகையுடன் கரம் பிடித்தார். 

நானும் பல தோழர்களும் அன்ரனது திருமணத்தில் கலந்து கொண்டோம். ஆனால் பின்னாளில் அவரது பெற்றோர் மற்றும் சகோதரர்கள் அன்ரனின் கொள்கைப்பிடிப்பை உணர்ந்தும், அவர் மீது உள்ள பாசம் காரணமாகவும் அவருடனும் அவரது குடும்பத்துடனும் தொடர்புகளைப் பேணினர்.

புலிகள் ஏனைய இயக்கங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தடைசெய்து நரவேட்டையாடிய காலகட்டத்தில், அநேகமான இயக்கங்களின் உறுப்பினர்கள் தமது உயிர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக வெளிநாடுகளுக்கும், தென்னிலங்கைக்கும் தப்பியோட வேண்டிய சூழல் உருவானது. 

அதற்கு முன்னதாக தோழர் விசுவானந்ததேவன் 15.10.1986 இல் இந்தியாவுக்கு வள்ளம் ஒன்றில் பயணிக்கையில் காணாமற் போயிருந்தார். அவருடன் அந்த வள்ளத்தில் பயணம் செய்த இருபதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் காணாமல் போயிருந்தும்கூட, ஒருவருடைய சடலம்கூட எங்கும் கரையொதுங்கவில்லை. 

அவர்கள் எவ்வாறு காணாமற் போனார்கள் என்பதற்கு இன்றுவரை எவ்வித தடயங்களும் இல்லாவிடினும், அவர்கள் புறப்பட்ட நேரத்தில் கரையூர் கடற்கரையில் நடைபெற்ற சில சம்பவங்களை வைத்துப் பார்க்கையில், புலிகளே அவர்களைக் கடத்திச் சென்று கொலை செய்து எங்காவது புதைத்திருக்கலாம் என்பது உறுதியாகின்றது. 

(இப்பொழுது இலங்கை அரசாங்கத்திடம் சரணடைந்து காவலில் இருக்கும் முக்கியமான புலி உறுப்பினர்கள்தான் இதுபோன்ற விடை காணாத பல புதிர்களுக்கு விடையுதிர்க்க வேண்டும்)

ஆனால், இந்தக் காலகட்டத்தில் மற்றவர்களைப் போல யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறிவிடாமல், வட்டுக்கோட்டை தொழில்நுட்பக்கல்லூரியின் ஆசிரியப்பணியை தொடர்ந்தவாறு, அவரது மனைவியின் குடும்பத்தாருடன் அன்ரன் இணுவிலில் தங்கியிருந்தார். 

1990ல் யாழ்ப்பாண கோட்டை யுத்தம் நடைபெற்ற காலத்தில், நான் இடம்பெயர்ந்து தென்மராட்சியில் மீசாலையில் தங்கியிருந்த காலத்தில், அன்ரன் இணுவிலிலேயே தனது குடும்பத்தினருடன் தங்கியிருந்தார். 

அந்த நாட்களில் நான் தினசரி சைக்கிளில் மீசாலையிலிருந்து திருநெல்வேலியிலுள்ள (யாழ் பல்கலைக்கழகத்துக்கு முன்னாலிருந்த) எனது கடைக்கு சென்று வருவது வழக்கம். அந்த நேரத்தில்தான் அன்ரனுக்கு ஆண் குழந்தை ஒன்று பிறந்திருந்தது. அவர் அந்த நேரத்தில் பெரும்பாலான நாட்கள் எனது கடைக்கு வந்து அளவளாவிச் செல்லத் தவறுவதில்லை.

நான் அன்ரனுடன் அளவளாவிய அந்த இனிய நாட்கள்தான் கடைசி நாட்களாக இருக்கும் என எண்ணியிருக்கவில்லை. இருந்தாலும் அவருடைய பாதுகாப்புப் பற்றிய ஒர் அச்சமும் கவலையும் எனக்குள் இருந்துகொண்டே இருந்தது. 

ஏனெனில் அவருடைய இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு பாதுகாப்பு நிமித்தமாக வெளியேறியிருந்த ஒரு சூழலில், அவர் மட்டும் (அதுவும் முக்கியமான நபராக இருந்தும்) வெளியேறாமல் இருந்தது புத்திசாலித்தனமாக எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் இதுபற்றி அவரிடமும் நேரடியாகப் பிரஸ்தாபித்தேன். ஆனால் அவர் தனது பாதுகாப்புப் பற்றி பாரதூரமாக கருத்தில் எடுக்கவில்லை.

அன்ரன் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறாமல் இருந்ததை, அவரது உறுதிப்பாடு என்று பார்ப்பதைவிட, அது அவரது பாரதூரமான தவறு என்றுதான் நான் இன்னமும் எண்ணுகிறேன். 

அன்ரன் கைதுசெய்யப்படுவதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்னதாக தெல்லிப்பழை துர்க்கையம்மன் கோவிலுக்கு முன்பாக வைத்து பி.எல்.எப்.ரி (PLFT) யின் இன்னுமொரு முன்னணி நபரான ஞானம் அல்லது ரமணன் என்றழைக்கப்படும் ரஜீஸ் அந்தோனிப்பிள்ளை புலிகளால் அலாக்காக தூக்கிச்செல்லப்பட்டிருந்தார். 

இந்த சம்பவத்தின் பின்னர் அன்ரன் நிட்சயமாக எச்சரிக்கையடைந்து தனது இருப்பிடத்தை மாற்றியிருக்க வேண்டும். மேலும் அவரது இயக்கத் தோழர்கள் அவரை அங்கிருந்து வெளியேறும்படி அறிவுறுத்திய பின்னரும், அவர் அவ்வாறு செய்யாது விட்டது அவரது மாபெரும் தவறு. 

ஏனெனில் நாம் செயற்படுகிறோமோ இல்லையோ புலிகளைப் பொறுத்தவரை தமக்கு எதிரானவர்கள், எதிராக வரக்கூடியவர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் எல்லோரையும் அழிக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களது சித்தாந்தம். அதுவே அன்ரன் விடயத்திலும் நடந்தேறியது. (பின்னர் அவர்கள் என்னைப் போன்றவர்களைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை)

அன்ரன் சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவை எடுக்கத் தவறியதால், அநியாயமாக அவரது உயிரைப் புலிகளிடம் பறி கொடுத்ததுமல்லாமல், அவரது இளம் மனைவியும் கைக்குழந்தையும் அநாதரவான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட நிலையும் ஏற்பட்டது. 

இந்த விடயத்தில் அன்ரனை கறாரான முறையில் அங்கிருந்து வெளியேற வைப்பதில், தோழர் விசுவானந்தேவனின் மறைவிற்கு பின்னரான அவரது இயக்கத்தின் தலைமையும் தவறிழைத்துவிட்டது என்றுதான் கருதுகிறேன்.

10.09.1990 அன்று நள்ளிரவில் செங்கதிர் தலைமையில் வந்த புலிகளால் இணுவிலில் வைத்து அன்ரன் கைதுசெய்யப்பட்டார். அவர் கைதுசெய்யப்பட்ட பின்னர் (1990 ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் பிற்பகுதி என்று நினைக்கிறேன்) நான் மீசாலையிலிருந்து சைக்கிளில் அவருடைய உடுவில் வீட்டுக்குச் சென்றேன். 

அப்பொழுது அது மிகவும் ஆபத்தான ஒரு விடயம். ஏனெனில் அன்ரனை கைதுசெய்த புலிகள், அவரது வீட்டுக்கு யார் யார் வந்து போகிறார்கள் என நிச்சயம் வேவு பார்ப்பார்கள். 

அத்தோடு அந்த நேரத்தில் யாழ் கோட்டையை புலிகளிடம் இழந்து பின்வாங்கியிருந்த இலங்கை இராணுவம், மிகவும் மூர்க்கமான முறையில் யாழ் குடா நாடெங்கும் சரமாரியாக விமானக் குண்டு வீச்சுகளை நடாத்திக் கொண்டிருந்தது. இருந்தும் மனம் கேளாமல், எனது சில தோழர்களின் ஆலோசனையையும் பெற்று அவர் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

நான் உடுவிலுக்கு அன்ரன் வீடு நோக்கி சென்றபோது வீதிகள் வெறிச்சோடி, சன நடமாட்டமின்றி இருந்தது. எங்கும் மயான அமைதி நிலவியது. நான் அவரது வீட்டுக்கு வெளியே நின்று அன்ரனது வீட்டாரை அழைத்த போது, நீண்ட நேரத்தின் பின்னர் அவரது தாயார் மிகவும் பயத்துடன் எட்டிப் பார்த்தார். 

அவர் என்னை இனங்கண்டதும் அழுதபடி கேற்றடிக்கு வந்தார். என்னை உள்ளே அழைக்க அவர் பயந்தார். நானும் அந்தச் சூழ்நிலையில் அங்கே போக விரும்பவில்லை. அப்பொழுது இலங்கை இராணுவத்தின் ஹெலி ஒன்று வானில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் வீட்டு வாசலில் நின்ற நிழல் மரவள்ளி மரமொன்று பாதுகாப்பாக இருந்ததால், நான் சுமார் அரைமணி நேரம் அதன் கீழ் நின்று அன்ரனின் தாயாருடன் உரையாடினேன். 

அன்ரனை கைதுசெய்த பின்னர் புலிகள் உடுவிலுள்ள அவரது பெற்றோர் வீட்டுக்கும் சென்று, அங்குள்ளவர்களையும் விசாரணை செய்துள்ளனர். அத்துடன் வீடு முழுவதையும் சோதனை செய்ததுடன், வீட்டுக்கு முன்னால் இருந்த பூச்செடிகளின் அடியில் நிலத்தைத் தோண்டியும் பார்த்துள்ளனர். 

இருந்தும் புலிகளால் தமக்குத் தேவையான தடயமொன்றையும் அங்கு பெற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் அன்ரனின் தாயாருக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு மீசாலை திரும்பினேன்.

நான் அடுத்த ஆண்டு (1991 டிசம்பர் 26) புலிகளால் கைதுசெய்யப்பட்ட பின்னர், இந்த வதைமுகாமில் சற்று நேரத்துக்கு முன்னர் அன்ரனைக் காணும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்ட போது, ஆச்சரியம், மகிழ்ச்சி, துக்கம் எனப் பல்வேறு உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளானேன். 

அதன் பின்னர் அவரை ஒருபோதும் நான் சந்திக்கவில்லை. ஆனால் நான் புலிகளின் வதைமுகாமிற்குள்ளே இருந்த காலத்தில் அன்ரன் பற்றி மேலும் சில தகவல்களை அறிந்தேன். அவை பற்றிப் பின்னர் எழுதுவேன். பின்னைய காலங்களில் நான் விடுதலையாகி வந்த பின்னர் அன்ரனின் மனைவியையும் மகனையும் பல தடவைகள் சந்திக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.

தொடரும்

நன்றி.
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம்

புலிகளின் இன்னொரு முகம் -12


எங்களை ஏற்றிச்சென்ற அந்த வாகனம் சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஓடிய பின்னர் ஒரு இடத்தில் நிறுத்தப்பட்டது. எல்லோரும் இறக்கப்பட்டோம். நான் உட்பட அதில் கூட்டிவரப்பட்ட அனைவரையும் புதிய இடம் ஒன்றில் சிறை வைக்கப் போகிறார்கள் என நான் எண்ணினேன்.

எனது கண்களை மறைத்துக் கட்டியிருந்த கறுப்புத் துணியை ஒருவன் அகற்றினான். எங்கும் கும்மிருட்டாக இருந்தது. வானின் பின்பக்கத்தில் ஏற்றப்பட்டிருந்த அனைவரும் கண்கள் கட்டப்பட்ட நிலையிலேயே அதிலிருந்து இறக்கப்பட்டனர். அவர்கள் மீது ஒரு புலி உறுப்பினன் ரோச் லைற் ஒன்றின் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியபடி நின்றான்.

பின்னர் அவர்கள் எல்லோரும் ஒருவர் தோளை ஒருவர் பிடித்தபடி நடக்க, முன்னாலும் பின்னாலுமாக சில புலிகள் அவர்களை வழி நடாத்திச் சென்றனர். 

ரோச் லைற் வெளிச்சத்தில் அவர்கள் எல்லோரும் நீளமாகக் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு கட்டிடத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அந்தக் கட்டிடத்தில் அடுக்கடுக்காக ஏராளமான இரும்புச் சட்டங்களிலானான கதவுகள் இருப்பது தெரிந்தது. எனவே அது ஒரு சிறைச்சாலை எனப் புரிந்து கொண்டேன். ஆனால் என்னை அவர்களுடன் அழைத்துச் செல்லாது தனியாக வைத்திருந்தனர்.

கொண்டுவரப்பட்ட ‘கைதிகள்’ அனைவரும் அந்தச் சிறைச்சாலையினுள் அடைக்கப்பட்ட பின்னர், காந்தியும் உதயனும் அருகிலிருந்த வட்டக் கொட்டில் ஒன்றினுள் என்னை கூட்டிச்சென்று உட்கார வைத்தனர். 

எனக்கு மிகவும் தண்ணீர் தாகமாக இருந்தது. முதல் நாள் மாலை கைதுசெய்யப்பட்டது முதல், தொடர்ச்சியாக நடந்த சம்பவங்களால் நான் உளரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் மிகவும் களைத்துப் போயிருந்தேன்.

“எனக்கு குடிக்கிறதுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி வேணும்” என அவர்கள் இருவரிடமும் கேட்டேன். அவர்கள் எதுவித சலனமுமின்றி மௌனமாக இருந்தனர்.

பின்னர் உதயன் என்பவன் என்னிடம், “இஞ்சை நாங்கள் தண்ணி குடிக்கிறதுக்காக வரல்லை” என்று சொன்னான்.

தாகமெடுத்தவனுக்கு தண்ணீர் தர மறுப்பவர்கள், மேற்கொண்டு என்னை எப்படியெல்லாம் நடாத்தப் போகிறார்களோ என எண்ணினேன். எச்சிலை மெல்ல விழுங்கி தொண்டையை ஈரமாக்கிக்கொண்டு பேசாமல் இருந்தேன்.

“இந்த இடம் எவடம் என்று தெரியுதா?” என உதயன் என்னிடம் வினவினான்.
நான், “தெரியேல்லை” எனப் பதிலளித்தேன்.

“இதுதான் நாங்கள் உங்களைப் போன்றவைக்காக கட்டி வைச்சிருக்கிற மேல் உலகம். இஞ்சை வந்தால் நேரடியாக மேல் உலகத்துக்குப் போகலாம். நீயும் எங்கடை விசாரணைக்கு சரியாக ஒத்துழைக்கல்லை எண்டால், இங்கைதான் வரவேண்டியிருக்கும். ஆனபடியாலை யோசிச்சு நடந்துகொள்” என எனக்கு புத்திமதி கூறினான்.

அதன்பின்னர் அந்த மங்கலான மார்கழி மாதத்து நிலவு வெளிச்சத்தில், நான் அந்தப் பிரதேசத்தை அவதானித்தேன். சுற்றிவர தென்னை மரங்கள் நிறைந்த நிற்பது தெரிந்தது. எனவே அது ஒரு தென்னந்தோட்டம் என அனுமானித்துக் கொண்டேன். 

அவர்கள் பிரயாணம் செய்த நேரத்தையும் வைத்துப் பார்க்கையில், அது தென்மராட்சி அல்லது பச்சிலைப்பள்ளி பிரதேசமாக இருக்க வேண்டும் என ஊகித்துக் கொண்டேன். ஏனெனில் அங்குதான் இந்த மாதிரித் தென்னந்தோட்டங்கள் நிறைய உண்டு. அத்துடன் அந்தப் பிரதேசத்துக்குரிய வகையில் தரை மணலால் நிரம்பியிருந்தது.

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பின்னர் எழுந்து கொண்ட காந்தியும் உதயனும், தம்முடன் வரும்படி எனக்குக் கூறிவிட்டு முன்னால் நடந்தனர். நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன். 

அந்த இருட்டில் நான் எங்கும் தப்பி ஓடிவிடாதபடி இரு புலிகள் துப்பாக்கிகள் சகிதம் எனது இருபக்கமும் காவலுக்கு வந்தனர். சில அடிகள் தூரம் சென்றதும் அவர்கள் இருவரும் ஓரிடத்தில் நின்றனர்.

திடீரென எனது முகத்துக்கு மிகவும் பிரகாசமான ரோச் லைற் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்பட்டது. அதேபோல் எனக்கு முன்னால் சற்றுத் தள்ளி நின்ற ஒருவர் மீதும், அதேபோன்ற ஒரு ரோச் லைற் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்பட்டது. நான் கண்களை விழித்து உற்றுப் பார்த்தேன்.

என்ன ஆச்சரியம்! எனக்கு முன்னர் கடந்த வருடம் கைதுசெய்யப்பட்ட விசுவானந்ததேவனின் பி.எல்.எப்.ரி (PLFT) இயக்க முக்கியஸ்தர் அன்ரன் (விவேகானந்தன்) அங்கு நின்று கொண்டிருந்தார். 

அதே தோற்றம், அதே தாடி. கன்ன எலும்புகள் துருத்திக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. குழி விழுந்த கன்னங்களை தாடி மறைத்துக் கொண்டிருப்பதும் தெரிந்தது. கறுப்பும் வெள்ளையுமான ஒரு ரீ சேர்ட் அணிந்திருந்தார். அவரும் ஆச்சரியமாக என்னை உற்றுப் பார்த்த வண்ணம் நின்று கொண்டிருந்தார்.

“விவேகானந்தன் உன்ரை மணியண்ணை வந்திருக்கிறார். அவருக்கு நீ சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லு” என காந்தி அவரைப் பார்த்துக் கூறினான்.

அன்ரன் எவ்வித தயக்கமுமின்றி, சொல்லிக் கொடுத்ததைத் திருப்பிச் சொல்வது போல, “மணியண்ணை உங்களாலை இந்தச் சித்திரவதைகளை எல்லாம் தாங்கேலாது. ஆனபடியாலை உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச எல்லாத்ததையும் சொல்லுங்கோ” என்று கூறினார். 

அவ்வளவுதான். ரோச் லைற்றுகள் அணைக்கப்பட்டு இருவரும் திருப்பி அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம்.

அன்ரனை அந்த நிலையில் கண்டது எனக்கு மனக்கவலை அளித்தாலும், இன்னொரு பக்கத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. ஏனெனில் அவரது இளம் மனைவியும் கைக்குழந்தையும் மட்டுமின்றி, அவருடன் பழகிய அனைவருமே அவர் உயிருடன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்ற மனக் கிலேசத்தில் கடந்த ஒரு வருடத்துக்கும் மேலாக மன உளைச்சல் பட்டுக் கொண்டிருந்தோம். 

இப்பொழுது அவர் உயிருடன்தான் இருக்கிறாh என்பதை எனது இரண்டு நிஜக் கண்களாலும் கண்டதுடன், அவரது வாhத்தைகளையும் கேட்டுவிட்டேன். அதன் காரணமாக ஒருவித மன நிம்மதி ஏற்பட்டது.

அன்ரன் என்னிடம் கூறிய வார்த்தைகள் புலிகளால் திட்டமிட்டு சொல்ல வைக்கப்பட்டவை என்பதை ஊகிக்க எனக்கு அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை. தில்லையை என்னுடன் கதைக்க வைத்திருந்தாலும், இதே வார்த்தைகளைத்தான் தில்லையைக் கொண்டும் சொல்ல வைத்திருப்பார்கள்  என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஆனால் இதிலுள்ள முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், புலிகள் என்னிடம் என்.எல்.எப்.ரி அல்லது பி.எல்.எப்.ரி சம்பந்தமான பல இரகசியமான விடயங்கள் இருக்கின்றன எனக் கருதியதுதான். ஆனபடியால்தான் அவர்கள் அன்ரன் மூலமாக எனக்கு ‘புத்திமதி’ சொல்ல எத்தனித்திருக்கின்றனர். 

அதாவது தமது சித்திரவதை முறைகளை அன்ரன் மூலம் சொல்லிப் பயமுறுத்தி, என்னிடமிருந்து விடயங்களைக் ‘கறக்கலாம்’ என எண்ணினர் போலும்!

என்னைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் கருதுவது போல என்னிடம் எந்தவிதமான இரகசியத் தகவல்களும் இல்லையென்பதுடன், மாமேதை லெனின் ஒருமுறை கூறியதுபோல ‘கம்யூனிஸ்ட்டுகளான எமது கொள்கைகள் ஒளிவு மறைவுமற்றவை’ என்பதே உண்மையாகும். 

புலிகளுடன் எமக்கு நேரெதிரான கருத்து முரண்பாடுகள் இருந்த போதிலும், அவற்றை நாம் அரசியல் ரீதியாகத்தான் தீர்த்துக் கொள்வோமேயொழிய, சதி சூழ்ச்சிகளில்; ஈடுபடுவது எமது நோக்கமோ வேலைப்பாணியோ அல்ல என்பது தெளிவானது. (ஆனால் புலிகள் அதற்கான ஜனநாயக இடைவெளியை ஒருபோதும் விட்டு வைக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை)

இந்த இடத்தில் புலிகள் ‘வேலை மினக்கெட்டு’ என்னைச் சந்திக்க வைத்த அன்ரனைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் கூறுவது அவசியமானது. 

ஏனெனில் தங்கள் வாழ்க்கையை இந்த சமூக அமைப்பில் ஓரளவு சிறப்பாக தகவமைத்துக் கொள்ளக்கூடிய ஆற்றல் இருந்தும், அவ்வாறு செய்யாமல், தமது மக்களுக்காகவும், தாம் வரித்துக்கொண்ட இலட்சியங்களுக்காகவும் இறுதிவரை விசுவாசத்துடனும் ஆத்ம சுத்தியுடனும் வாழ்ந்து மரணித்த மகத்தான மனிதர்களில் அன்ரனும் ஒருவர். 

அதுவும் புலிகள் போன்ற, அந்த மண்ணிலேயே உருவான பாசிசக் கொடுங்கோலர்களின் கரங்களினால் மரணத்தைத் தழுவிக் கொண்ட பல ‘மாமனிதர்களில்’ அன்ரனும் ஒருவர்.

அன்ரன் போன்ற இத்தகைய தியாகிகளே எமது வருங்கால சமுதாயத்தின் ஆதர்ச புருசர்களாக இருக்கப் போகிறவர்கள். 

அவர்களது மரணங்கள் - அவர்கள் எதற்காகக் கொல்லப்பட்டார்கள், யாரால் கொல்லப்பட்டார்கள், எப்படிக் கொல்லப்பட்டார்கள், என்னவிதமான சித்திரவதைகள் அவர்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்டன, அவர்கள் எங்கு வைத்துக் கொல்லப்பட்டார்கள், அவர்கள் மீது என்னவிதமான பொய்க் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டன என்பன போன்ற விவரங்கள் எமது சமூகத்தின் முன்னால் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட வேண்டும். 

அவ்வாறு கொண்டுவரப்படுவதின் மூலமே, இன்னமும் கூட வெளிநாடுகளில் பகிரங்கமாகவும், உள்நாட்டில் இரகசியமாகவும் பாதுகாக்கப்பட்டு அடைகாக்கப்படும், தமிழ் பாசிச (யாழ்ப்பாணிய) முட்டைகளை குஞ்சு பொரிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள முடியும்.

தொடரும்
நன்றி.
அன்புடனும் தோழமையுடனும்,
மணியம்.  இது தேனீ’ பிரசுரம்