Follow by Email

Friday, 31 August 2012

ராஜிவ் காந்தி கொலையில், புலிகள் சிக்கிய கதை – 19


அத்தியாயம் 19

நளினியின் போன் நம்பர் கிடைக்கிறது

ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட அதே குண்டு வெடிப்பில் இறந்த போட்டோகிராபர் ஹரிபாபுவின் பெட்டிதான் புலனாய்வுக் குழுவுக்கு முதன்முதலாக உருப்படியான சில தகவல்களைக் கொடுத்தது. 

அந்தப் பெட்டிக்குள் இருந்த காகிதங்கள் புலனாய்வுக் குழுவை ஹரிபாபு விஷயத்தில் உஷார் படுத்தியது. அதையடுத்து ஹரிபாபு தொடர்பான சில தகவல்களை சேகரிக்கத் தொடங்கியது புலனாய்வுக் குழு.

“ஹரிபாபுவின் பெட்டி, ஹரிபாபுவின் நண்பரது வீட்டுக்கு எப்படிச் சென்றது?” இந்தக் கேள்விக்கான பதில், புலனாய்வுக் குழுவுக்கு அவசியத் தேவையாக இருந்தது.

காரணம், ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட அதே தினத்தில் வாங்கப்பட்ட சந்தன மாலை ஒன்றின் ரசீது, ஹரிபாபுவின் பெட்டியில் கிடைத்தது. 

அப்படியானால், குறிப்பிட்ட ரசீதை அவர் அன்றுதான் அந்தப் பெட்டியில் வைத்திருக்க வேண்டும். ரசீதை பெட்டிக்குள் வைத்துவிட்டு ராஜிவ்காந்தி பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்ற இடத்துக்கு போட்டோ எடுக்கச் சென்றிருக்கிறார்.

ராஜிவ் கொல்லப்பட்ட அதே தினத்தில் ஹரிபாபுவும் இறந்து போனார். அன்றைய தினம் தாமும் இறந்து போவோம் என்று ஹரிபாபுவுக்கு தெரிந்திருக்க முடியாது. 

அப்படியான நிலையில், ரசீதை ஒரு பெட்டியில் வைத்து, அதை தனக்கு தெரிந்த ஒருவரது பாதுகாப்பில் வைக்கச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். இது கொஞ்சம் அசாதாரணமான விஷயமாக இருந்தது.

இப்படியொரு சந்தேகம் வந்தவுடன், ஹரிபாபுவின் பெட்டியைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தவரை மீண்டும் அழைத்து விசாரித்தது புலனாய்வுக்குழு. “இந்தப் பெட்டியை ஹரிபாபு எப்போது உங்களிடம் கொண்டுவந்து கொடுத்தார்?”

அப்போது அவர் கூறிய பதில், புலனாய்வுக் குழுவுக்கு புதிய பாதை ஒன்றைக் காட்டிவிட்டது. “பெட்டியை ஹரிபாபு கொண்டுவந்து கொடுக்கவில்லை. 

அவர் கொல்லப்பட்ட செய்தி வந்த இரு தினங்களின்பின் அவரது அப்பா கொண்டுவந்து கொடுத்தார். 

இதற்குள் ஹரிபாபுவின் பொருட்கள் உள்ளன. உங்கள் வீட்டில் பத்திரமாக இருக்கட்டும் என்று ஹரிபாபுவின் அப்பா சொன்னார்”

இந்தப் பதில், ஹரிபாபு ஏதோ ஆபத்தான காரியங்களைச் செய்திருக்கின்றார் என்பது அவரது வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கின்றது என்ற கோணத்தில் புலனாய்வுக் குழுவை யோசிக்க வைத்தது. 

குண்டு வெடிப்பில் ஹரிபாபு கொல்லப்பட்டபின், அவரது வீட்டில் இருந்த சந்தேகத்துக்கு இடமான பொருட்களை அவரது வீட்டில் இருந்தவர்கள் அப்புறப்படுத்தி உள்ளனர் என்பது சுலபமாகப் புரிந்தது.

அதுவும் ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்றது விடுதலைப்புலிகள் என்று உறுதி செய்யப்படும் முன்னரே, ஹரிபாபுவின் வீட்டில் இருந்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகள் தொடர்பான பொருட்களை ஒரு பெட்டியில் போட்டு, அப்புறப்படுத்தி உள்ளனர். 

அப்படியானால், ஹரிபாபுவுக்கு விடுதலைப் புலிகளுடன் ஏதோ தொடர்பு இருக்க வேண்டும்!

இந்தச் சந்தேகம் ஏற்பட்டதும், ஹரிபாபு தொடர்பான விசாரணையில் புலனாய்வுக் குழுவின் ஒரு பிரிவு இறக்கி விடப்பட்டது. 

ஹரிபாபு யாரையெல்லாம் சந்திப்பார்? யாரெல்லாம் அவரைத் தேடி வருவார்கள்? அவரது நடவடிக்கைகள் எப்படியிருந்தன என்ற கோணங்களில் விசாரித்தது புலனாய்வுக்குழு.

இதில் முக்கிய துப்பு ஒன்று கிடைத்தது.

ராஜிவ்காந்தி கொல்லப்படுவதற்கு இரு வாரங்களுக்குமுன், மே முதல் வாரத்தில் ஒருநாள் ஹரிபாபு மற்றொரு இளைஞரை தமது வீட்டுக்கு அழைத்து சென்றிருக்கிறார். 

அந்த இளைஞர் ஒரு வாரம் ஹரிபாபுவின் வீட்டிலேயே தங்கி இருந்திருக்கிறார். 

அந்த இளைஞரை தனது நண்பர் ஒருவரிடம் அறிமுகப்படுத்தியபோது, அவரது பெயர் சாந்தன் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

இந்த சாந்தன் ஒருவாரம் ஹரிபாபு வீட்டில் தங்கிவிட்டுப் போய்விட்டார்.

சாந்தனைப் பற்றி அக்கம் பக்கத்தில் விசாரித்தபோது, அவர் ஒரு இலங்கைத் தமிழர் என்றார்கள். அவரது தோற்றத்தைப் பார்த்தபோது, சாந்தன் ஒரு போராளியாக இருக்கக் கூடும் என்ற சந்தேகம் உள்ளதாகவும் தெரிவித்தார்கள்.

இதன் மூலம் ஹரிபாபுவுக்கும் ஈழ விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருந்தது என்று ஊகித்தது புலனாய்வுக் குழு. 

அந்தப் போராளிகள் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கலாம் என்பதை, ஹரிபாபுவின் பெட்டியில் இருந்த விடுதலைப் புலிகள் தொடர்பான ஆவணங்கள் காட்டிக் கொடுத்தன.

ஹரிபாபு தொடர்பான விசாரணை இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்க, இதற்குள் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு, கொழும்புவில் பல தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டது. 

அந்த வகையில், ஸ்ரீலங்கா உளவுப் பிரிவினரிடம் இருந்து பல தகவல்கள் இவர்களுக்கு கிடைக்கத் தொடங்கின. ஸ்ரீலங்கா உளவுப் பிரிவு கொடுக்கத் தொடங்கிய தகவல்கள், சி.பி.ஐ. புலனாய்வுக் குழுவை திகைப்பில் ஆழ்த்தின.

திகைப்புக்கு காரணம் என்னவென்றால், இந்தியாவுக்குள் நடக்கும் விஷயங்கள் பற்றி, இந்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு தெரியாத பல விஷயங்களை, ஸ்ரீலங்கா உளவுப் பிரிவு விலாவாரியாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தது.

சென்னையில் அச்சகம் நடத்தி வந்த கணவன்-மனைவி பற்றிய தகவல் ஒன்றைக் கொடுத்த ஸ்ரீலங்கா உளவுத்துறை, அந்தத் தம்பதி போராளிகளின் ஆதரவாளர்களுக்கு நெருக்கமானவர்கள் என்றது. 

அவர்களது அச்சகத்தில் விடுதலைப்புலிகளின் பிரசுரங்கள் சில அச்சிடப் படுகின்றன என்ற விபரத்தையும் கொழும்புவில் இருந்து கொடுத்திருந்தார்கள். 

அச்சகத்தின் பெயர், அது அமைந்துள்ள முகவரி என்று பக்காவாக சகல தகவல்களும் ஸ்ரீலங்கா உளவுத்துறையால் கொடுக்கப்பட்டது.

கொழும்பு கொடுத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் குறிப்பிட்ட சென்னை அச்சகத்தை முற்றுகையிட்டது சிறப்பு புலனாய்வுக் குழு.

கொழும்பு கொடுத்த தகவல்கள் நிஜம் என்பதை அங்கு கண்டார்கள் சி.பி.ஐ. புலனாய்வுக் குழுவினர். 

இரு தொகுதிகள் அடங்கிய ‘சாத்தானின் பலம்’ என்ற நூலின் சுருக்கம் அச்சிடப்பட்ட 3 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான பிரதிகள் அங்கு கிடைத்தன. 

இந்திய அமைதிப்படை ஸ்ரீலங்காவில் நடந்துகொண்ட விதம் தொடர்பான தகவல்கள் அந்தப் பிரசுரத்தில் காணப்பட்டன.

அத்துடன், ஸ்ரீலங்கா பிரச்னையில் அன்றைய இந்திய அரசின் கொள்கையை விமர்சித்து, இந்திய, வெளிநாட்டுப் பத்திரிகைகளில் வெளியான கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக அந்தப் பிரசுரம் இருந்தது. 

1987 ஜூலை முதல் 1990 மார்ச் வரையிலான காலத்தில் வெளியான கட்டுரைகள் அதில் தொகுக்கப்பட்டிருந்தன. இடையிடையே, விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் கொள்கை விளக்கங்களும், விமர்சனங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன.

இவர்கள் ரெயிடு போகும் தகவல் கிடைத்து, இந்தப் பிரசுரங்களை வெளியிட்ட நபர் தலைமறைவாகி விட்டார்.

இந்த அச்சகத்தில் ராஜிவ் காந்தி கொலை தொடர்பான தடயங்கள் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. 

ஆனால், அங்கு கைப்பற்றிய பிரசுரத்தை வைத்து, விடுதலைப்புலிகள் அமைப்புக்கு ராஜிவ் காந்தி மீது ஆழமான வெறுப்பு இருந்தது என்று பின்னாட்களில் விசாரணை முடிந்து இந்த வழக்கு நடைபெற்றபோது, சி.பி.ஐ. வாதாடியது.

இதே காலப்பகுதியில், தஞ்சாவூர் போலீஸ் தாம் கைது செய்து வைத்துள்ள ஒரு நபர் தொடர்பாக சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவை தொடர்பு கொண்டது. 

தமது கஸ்டடியில் உள்ளவர் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் முக்கிய நபராக இருக்கலாம் என்று தாம் சந்தேகப் படுவதாகவும் கூறியது.

தஞ்சாவூர் அருகே, சந்தேகத்துக்கு இடமளிக்கும் வகையில் நடமாடியதாக தமிழக போலீஸ் கைது செய்து வைத்திருந்த அவரின் பெயர், சங்கர் கோணேஸ்வரன். 

ஆரம்ப விசாரணைகளின்போது, தாம் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் உறுப்பினர் என்பதை ஒப்புக்கொண்ட அவர், இயக்கத்தில் தனது பெயர் ரூசோ என்றும் தெரிவித்திருந்தார்.

அவரிடம் இரு துண்டுக் காகிதங்கள் இருந்தன. அவற்றில் ஒரு காகிதத்தில் இரு பெயர்கள் இருந்தன. தாஸ், நளினி என்பவைதான் அந்தப் பெயர்கள். 

(இவர்கள் இருவரும் தற்போது ராஜிவ் கொலை வழக்கில் தண்டனை பெற்று வேலூர் சிறையில் இருக்கிறார்கள். நளினி யார் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். தாஸ் வேறு யாருமல்ல, நளினியின் கணவர் முருகன்தான்.)

தகவல் கிடைத்ததும் தஞ்சாவூர் சென்ற புலனாய்வுக்குழு, ரூசோவை தமது கஸ்டடிக்குள் கொண்டுவந்தது.

அவரிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட இரு துண்டுக் காகிதங்களில் ஒன்றில் தாஸ், நளினி ஆகியவர்களின் போன் நம்பர்களும் இருந்தன. 

மற்றொன்றில் சென்னைப் புறநகர்ப் பகுதியான போரூரில் உள்ள ‘எபனேசர் ஸ்டோர்ஸ்’ என்ற பலசரக்குக் கடையின் முகவரியும், போன் நம்பரும் இருந்தன.

சென்னை வில்லிவாக்கம் ஹைகோர்ட் காலனியில் வசித்த ஒருவர், மே 30-ம் தேதி ‘மல்லிகை’ அலுவலகத்துக்கு சென்று கொடுத்த தகவல்களில் இருந்துதான் புலனாய்வுக் குழுவுக்கு முதல்முதலில் நளினியின் பெயர் தெரிந்திருந்தது  ஆனால், அவரது பெயர் இவர்களுக்கு தெரியவந்த நேரத்தில், வில்லிவாக்கத்திலிருந்து நளினி மாயமாகி விட்டார்.

புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு தகவல் சொன்ன நளினியின் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கு, நளினி அடையாறில் உள்ள ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் பணி புரிகின்றார் என்பது மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. 

அந்த நிறுவனத்தின் பெயர்கூட தெரிந்திருக்கவில்லை. புலனாய்வுக் குழு அடையாறு எங்கும் தேடியும், நளினி பணிபுரிந்த இடம் எது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்திருக்கவில்லை.

அந்த வில்லிவாக்கம் நளினியும், தஞ்சாவூரில் கைது செய்யப்பட்ட விடுதலைப்புலி ரூசோவிடம் இருந்த துண்டுக் காகிதத்தில் இருந்த நளினியும் ஒரே நபரா? இந்தக் கேள்வி புலனாய்வுக் குழுவுக்கு எழுந்தது. 

அவர்கள் தஞ்சாவூரில் இருந்தே ரூசோவிடம் கைப்பற்றிய துண்டுக் கடிதத்தில் இருந்த போன் நம்பரை அழைத்தார்கள். அது ஒரு சென்னை நம்பர்.

“நளினியோடு பேச வேண்டும். அவர் இருக்கிறாரா?”

“அவர் இல்லையே. நீங்கள் யார் பேசுவது?”

“நாங்கள் சி.பி.ஐ. ஒரு என்கொயரி தொடர்பாக அவருடன் பேச வேண்டும். இந்த போன் நம்பர் இருப்பது வீடா, அலுவலகமா?”

“அலுவலகம்தான். ‘அனபான்ட் சிலிகான் பிரைவேட் லிமிடெட்’ என்று பெயர்”

“எங்கே இருக்கிறது உங்கள் அலுவலகம்?”

“அடையாறில்” என்று மறுமுனையில் பதில் வந்தது!

( தொடரும்)

நன்றி : விறுவிறுப்பு 

Thursday, 30 August 2012

குழந்தையை தத்தெடுக்க போறிங்களா?


பெற்றெடுத்தால் மட்டும் பிள்ளை இல்லை.தத்தேய்டுத்தாலும் பிள்ளை தான். அதனால் தான் சாஸ்த்திரத்தில் அதற்க்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.  ஏன்?  இறப்புக்கு பிறகு புத் என்னும் நரகத்திற்கு போகாமல் இருக்க வேண்டுமானால் புத்திரன் இருக்க வேண்டும். அந்த புத்திரன் கர்ம காரியங்கள் சரிவர செய்ய வேண்டும்.   செய்தால்?  புத் என்னும் நரகத்திற்கு செல்லமாட்டான். அதோடு வைதரணி என்னும் நதியை கடப்பதற்கும் இது உதவும்.  பொதுவாக மனிதர்களுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கடைமைகள் மூன்று.  இது தேவகடன், பிதிர்கடன் , ரிஷி கடன்.   தேவகடன் என்பது தெய்வ வழிபாடு. ஊழ்வினையின்  பொருட்டு கருவாகி உருவாகும் நமக்கு ஊழ்வினையின் பலனை குறைத்து கொள்வதற்கும். இறப்புக்கு பிந்தைய வாழ்வு இனிதாய் அமையவும் இறைவழிபாடு அவசியம்.   அடுத்து ரிஷிகடன்.  குருமார்கள், வயதில் மூத்தவர்கள், வணங்கத்தக்க பெரியோர்களுக்கு உரிய மதிப்பு மரியாதையை தருவது மட்டும் அல்ல, அவர்களுக்கு உரிய பணிவிடைகளை சரிவர செய்யவேண்டும்.   மாறாக குருவை பழித்தவன், குரு நிந்தனை செய்தவன், குரு துரோகம் செய்தவன், வயதில் பெரியோரை வணங்காமல் அவமதித்தவனை பிரம்மக்கத்தி தோஷம் பீடிக்கும் என்கிறது தர்மசாச்த்திரம்.   அதனால் இந்த ரிஷி கடனும் முக்கியமானது.   கடைசியாக வரும் பிதுர்கடன் பெற்றவர்களுக்கு செய்யும் கடன்.  உயிர் கொடுத்த உத்தமர்களுக்கு செய்யும் கடன். இருக்கும் போதும், இறப்புக்கு பிறகும் செய்ய வேண்டிய கடைமையை செய்தால் அவர்கள் நற்கதி அடைவது மட்டும் அல்லாமல், நம்மையும் நம் சந்ததிகளையும் வளமோடு வாழவும் வாழ்த்துவார்கள்.  அதனால் தான் பிதுர்கடன் அவசியம் என்கிறது ஹிந்துமதம்.  நாம் நம்மை பெற்றவர்களுக்கு செய்கிறோம்.  நமக்கு யார் செய்வது?  பெற்ற பிள்ளைகள்தான்.  சிலருக்கு உடற்கூறுகள் ஒத்துழைக்கும். எந்த தடையும் இல்லாமல் குழந்தை பேறு கிடைத்துவிடும். சிலருக்கு கிடைப்பதில்லை.   அதற்க்கு உடற்கூறுகள் மட்டும் காரணம் இல்லை. அந்த உடற்கூறுகளை கையில் வைத்திருக்கும் நவகிரங்களின் கருணை இருக்காது.  காலம் கடந்து பிள்ளை பெரும் பாக்கியம் சிலருக்கு. ஆனால் புத் என்னும் நரகத்திற்கு போகாமல் இருக்க பெற்ற பிள்ளைகள் இல்லா விட்டாலும், சாத்திர ரீதியாக தத்தெடுத்த பிள்ளையாவது கொள்ளி போட வேண்டும். இதைத்தான் சுவிகாரம் என்பார்கள்.  சரி... நமக்குத்தான் பிள்ளை இல்லை. வழியல்லாத ஒருத்தன், வறுமையில் உள்ளவன், பிள்ளையை தர்றேன்னு சொன்னால் எடுத்து வளர்ப்போம் என்று சொன்னால் அது தவறு.  ஏன்?  அதற்கென்று சில வரைமுறைகள் இருக்கிறது. யாருமற்ற அநாதை குழந்தைகளை தத்தெடுக்க சாஸ்த்திரத்தில் எந்த தடையும் இல்லை.யாரும் அற்ற அநாதை குழந்தைகள் தெய்வத்தின் குழந்தைகள்.  அதனால் தெய்வ சாட்சியாக சங்கல்ப்பம் செய்து தத்து எடுக்கலாம்.  ஆனால்?  ஒரு குடும்பத்தில் இருந்து தத்தெடுத்தால் அதற்கென்று சில வரிமுரைகள் இருக்கிறது.  பெண் குழந்தையாக இருந்தால் பிரச்சனை இல்லை. ஆனால் ஆண் குழந்தையாக இருந்தால் மட்டும் கவனிக்க வேண்டும்.   என்ன?   ஒரு குழந்தையை தத்தெடுக்கும் போது தத்து கொடுப்பவர்கள் தம்பதியராய் இருக்க வேண்டும். தம்பதியாராய் இருந்து தான் தாரை வார்த்து கொடுக்க வேண்டும்.   அதிலும்  தத்து கொடுக்கப்படும் குழந்தை ஆண் குழந்தையாக இருந்தால், அந்த குடும்பத்தின் மூத்த ஆண் குழந்தையாகவோ, இளைய ஆண் குழந்தையாகவோ இருக்க கூடாது.   ஏன்?  தாய்க்கு தலைமகன். தந்தைக்கு கடைமகன் என்று நம் முன்னோர்கள் வரையருத்தார்களே தெரியுமா?   தாய் இறந்தால் ஈமக்கடன் செய்து கொள்ளி போட வேண்டிய கடமை மூத்த ஆண் குழந்தைக்கும், தந்தை இறந்து போனால் ஈமக்கடன் செய்து கொள்ளி போட வேண்டிய கடமை இளைய ஆண் குழந்தைக்கும் உண்டு.  அதனால் அந்த குழந்தைகளை தத்து எடுக்கவும் கூடாது. தத்து கொடுக்கவும் கூடாது.  அதோடு அந்த குழந்தை பிறந்து ஒரு வயது ஆவதற்குள் தத்தெடுப்பது நல்லது. அல்லது?  பூணுல் போடும் வயதான ஏழு வயதிற்கு முன்பு தத்தெடுத்து விட வேண்டும்.   சரி... தத்தெடுக்கும் போது சாஸ்த்திர ரீதியாக கடை பிடிக்க வேண்டிய நியதிகள் என்ன? கேள்வி எழுகிறதா? சாமவேதம் தருகிறது இந்த பதில்.   தத்தெடுக்கும் குழந்தையை இந்திரன், அஷ்டதிக்பாலகர்கள், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் சூரியன் சாட்ச்சியாக என் குழந்தையை உனக்கு தருகிறேன் என்று சொல்லி கொடுக்க வேண்டுமாம்.   மேலும்....  தர்ம சந்தான விரித்தியார்த்தம் பித்ரு பிரித்தி கடந்தவ  மம புத்திரம் அபுத்ராயதுப்பயம் சாம்ப்ரதே துவிஜா   அதாவது தர்ம காரியங்களுக்காகவும், பித்துருக்கள் சந்தோசப்படுவர்தாகவும் என்னுடைய புத்திரனை குழந்தை இல்லாத உனக்கு கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லி ....  தாஸ்யாமி.... தாஸ்யாமி ....தாஸ்யாமி என குழந்தையை கொடுக்க வேண்டுமாம்.  இப்படி தத்து கொடுக்கும் போது மஞ்சள் நீருடன் அச்சதையை கையில் எடுத்து கொண்டு மறு கையால் குழந்தையை பிடித்து கொள்ள வேண்டும்.   சிவிகாரம் கொடுப்பவரின் மனைவி தீர்த்தம் விட தானம் வாங்கி கொள்ளும் தம்பதியரிடம் குழந்தையை கொடுக்க    வேண்டும்.  குழந்தையை பெற்று கொண்டவர்கள் குழந்தையை பெற்ற தம்பதியர்க்கு ஆடை ஆபரணம் கொடுக்க வேண்டும்.  பின் ...  தமர்யுத்வா கிரன்னாமி  அதாவது தர்மத்தின் பொருட்டு குழந்தையை வாங்கி கொள்கிறேன்.   சம்பத்தியைத்வா கிரன்னாமி   சந்ததி விருத்தி அடைவதற்காக குழந்தையை வாங்கி கொள்கிறேன்.   தேவச்யதே சரிதக்குவதே அஸ்வினோ பாகுப்பியாம்  பூஷ்வா அர்தா ஹப்யாம் பிரதி கிரன்னாமி   நான் குழந்தையை சுவிகாரம் செய்து விட்டேன் என்று சொல்லி குழந்தையை மார்போடு அனைத்து உச்சு முகர வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் உறவு வலுபெறும். அத்துடன் சுவிகாரம் பூர்த்தி அடைகிறது.


பெற்றெடுத்தால் மட்டும் பிள்ளை இல்லை. தத்தெடுத்தாலும்  பிள்ளை தான். அதனால் தான் சாஸ்த்திரத்தில் அதற்க்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்க படுகிறது .

ஏன்?

இறப்புக்கு பிறகு புத் என்னும் நரகத்திற்கு போகாமல் இருக்க வேண்டுமானால் புத்திரன் இருக்க வேண்டும். அந்த புத்திரன் கர்ம காரியங்கள் சரிவர செய்ய வேண்டும். 

செய்தால்?

புத் என்னும் நரகத்திற்கு செல்லமாட்டான். அதோடு வைதரணி என்னும் நதியை கடப்பதற்கும் இது உதவும்.

பொதுவாக மனிதர்களுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கடைமைகள் மூன்று.  இது தேவகடன், பிதிர்கடன் , ரிஷி கடன். 

தேவகடன் என்பது தெய்வ வழிபாடு. ஊழ்வினையின்  பொருட்டு கருவாகி உருவாகும் நமக்கு ஊழ்வினையின் பலனை குறைத்து கொள்வதற்கும். இறப்புக்கு பிந்தைய வாழ்வு இனிதாய் அமையவும் இறைவழிபாடு அவசியம். 

அடுத்து ரிஷிகடன்.

குருமார்கள், வயதில் மூத்தவர்கள், வணங்கத்தக்க பெரியோர்களுக்கு உரிய மதிப்பு மரியாதையை தருவது மட்டும் அல்ல, அவர்களுக்கு உரிய பணிவிடைகளை சரிவர செய்யவேண்டும். 

மாறாக குருவை பழித்தவன், குரு நிந்தனை செய்தவன், குரு துரோகம் செய்தவன், வயதில் பெரியோரை வணங்காமல் அவமதித்தவனை பிரம்மக்கத்தி தோஷம் பீடிக்கும் என்கிறது தர்மசாச்த்திரம். 

அதனால் இந்த ரிஷி கடனும் முக்கியமானது. 

கடைசியாக வரும் பிதுர்கடன் பெற்றவர்களுக்கு செய்யும் கடன்.

உயிர் கொடுத்த உத்தமர்களுக்கு செய்யும் கடன். இருக்கும் போதும், இறப்புக்கு பிறகும் செய்ய வேண்டிய கடைமையை செய்தால் அவர்கள் நற்கதி அடைவது மட்டும் அல்லாமல், நம்மையும் நம் சந்ததிகளையும் வளமோடு வாழவும் வாழ்த்துவார்கள்.

அதனால் தான் பிதுர்கடன் அவசியம் என்கிறது ஹிந்துமதம்.

அதாவது , நாம் நம்மை பெற்றவர்களுக்கு செய்கிறோம்.

நமக்கு யார் செய்வது?

பெற்ற பிள்ளைகள்தான்.

சிலருக்கு உடற்கூறுகள் ஒத்துழைக்கும். எந்த தடையும் இல்லாமல் குழந்தை பேறு கிடைத்துவிடும். சிலருக்கு கிடைப்பதில்லை.

அதற்க்கு உடற்கூறுகள் மட்டும் காரணம் இல்லை. அந்த உடற்கூறுகளை கையில் வைத்திருக்கும் நவகிரங்களின் கருணை இருக்காது.

காலம் கடந்து பிள்ளை பெரும் பாக்கியம் சிலருக்கு. ஆனால் புத் என்னும் நரகத்திற்கு போகாமல் இருக்க பெற்ற பிள்ளைகள் இல்லா விட்டாலும், சாத்திர ரீதியாக தத்தெடுத்த பிள்ளையாவது கொள்ளி போட வேண்டும். இதைத்தான் சுவிகாரம் என்பார்கள்.

சரி... நமக்குத்தான் பிள்ளை இல்லை. வழியல்லாத ஒருத்தன், வறுமையில் உள்ளவன், பிள்ளையை தர்றேன்னு சொன்னால் எடுத்து வளர்ப்போம் என்று சொன்னால் அது தவறு.

ஏன்?

அதற்கென்று சில வரைமுறைகள் இருக்கிறது. யாருமற்ற அநாதை குழந்தைகளை தத்தெடுக்க சாஸ்த்திரத்தில் எந்த தடையும் இல்லை.யாரும் அற்ற அநாதை குழந்தைகள் தெய்வத்தின் குழந்தைகள்.

அதனால் தெய்வ சாட்சியாக சங்கல்ப்பம் செய்து தத்து எடுக்கலாம்.

ஆனால்?

ஒரு குடும்பத்தில் இருந்து தத்தெடுத்தால் அதற்கென்று சில வரைமுறைகள் இருக்கிறது.

பெண் குழந்தையாக இருந்தால் பிரச்சனை இல்லை. ஆனால் ஆண் குழந்தையாக இருந்தால் மட்டும் கவனிக்க வேண்டும்.

என்ன?

ஒரு குழந்தையை தத்தெடுக்கும் போது தத்து கொடுப்பவர்கள் தம்பதியராய் இருக்க வேண்டும். தம்பதியாராய் இருந்து தான் தாரை வார்த்து கொடுக்க வேண்டும்.

அதிலும்  தத்து கொடுக்கப்படும் குழந்தை ஆண் குழந்தையாக இருந்தால், அந்த குடும்பத்தின் மூத்த ஆண் குழந்தையாகவோ, இளைய ஆண் குழந்தையாகவோ இருக்க கூடாது.

ஏன்?

தாய்க்கு தலைமகன். தந்தைக்கு கடைமகன் என்று நம் முன்னோர்கள் வரையருத்தார்களே தெரியுமா?

தாய் இறந்தால் ஈமக்கடன் செய்து கொள்ளி போட வேண்டிய கடமை மூத்த ஆண் குழந்தைக்கும், தந்தை இறந்து போனால் ஈமக்கடன் செய்து கொள்ளி போட வேண்டிய கடமை இளைய ஆண் குழந்தைக்கும் உண்டு.

அதனால் அந்த குழந்தைகளை தத்து எடுக்கவும் கூடாது. தத்து கொடுக்கவும் கூடாது.


அதோடு அந்த குழந்தை பிறந்து ஒரு வயது ஆவதற்குள் தத்தெடுப்பது நல்லது.

அல்லது?

பூணுல் போடும் வயதான ஏழு வயதிற்கு முன்பு தத்தெடுத்து விட வேண்டும்.

சரி... தத்தெடுக்கும் போது சாஸ்த்திர ரீதியாக கடை பிடிக்க வேண்டிய நியதிகள் என்ன? கேள்வி எழுகிறதா? சாமவேதம் தருகிறது இந்த பதில்.

தத்தெடுக்கும் குழந்தையை இந்திரன், அஷ்டதிக்பாலகர்கள், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் சூரியன் சாட்ச்சியாக என் குழந்தையை உனக்கு தருகிறேன் என்று சொல்லி கொடுக்க வேண்டுமாம்.

மேலும்....

தர்ம சந்தான விரித்தியார்த்தம் பித்ரு பிரித்தி கடந்தவ 
மம புத்திரம் அபுத்ராயதுப்பயம் சாம்ப்ரதே துவிஜா 

அதாவது தர்ம காரியங்களுக்காகவும், பித்துருக்கள் சந்தோசப்படுவர்தாகவும் என்னுடைய புத்திரனை குழந்தை இல்லாத உனக்கு கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லி ....

தாஸ்யாமி.... தாஸ்யாமி ....தாஸ்யாமி என குழந்தையை கொடுக்க வேண்டுமாம்.

இப்படி தத்து கொடுக்கும் போது மஞ்சள் நீருடன் அச்சதையை கையில் எடுத்து கொண்டு மறு கையால் குழந்தையை பிடித்து கொள்ள வேண்டும்.

சிவிகாரம் கொடுப்பவரின் மனைவி தீர்த்தம் விட தானம் வாங்கி கொள்ளும் தம்பதியரிடம் குழந்தையை கொடுக்க    வேண்டும்.


குழந்தையை பெற்று கொண்டவர்கள் குழந்தையை பெற்ற தம்பதியர்க்கு ஆடை ஆபரணம் கொடுக்க வேண்டும்.

பின் ...

தமர்யுத்வா கிரன்னாமி

அதாவது தர்மத்தின் பொருட்டு குழந்தையை வாங்கி கொள்கிறேன்.

சம்பத்தியைத்வா கிரன்னாமி

சந்ததி விருத்தி அடைவதற்காக குழந்தையை வாங்கி கொள்கிறேன்.


தேவச்யதே சரிதக்குவதே அஸ்வினோ
பாகுப்பியாம்  பூஷ்வா அர்தா ஹப்யாம் பிரதி கிரன்னாமி 

நான் குழந்தையை சுவிகாரம் செய்து விட்டேன் என்று சொல்லி குழந்தையை மார்போடு அனைத்து உச்சு முகர வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் உறவு வலுபெறும். அத்துடன் சுவிகாரம் பூர்த்தி அடைகிறது.

ராஜிவ் காந்தி கொலையில், புலிகள் சிக்கிய கதை – 18


அத்தியாயம் 18

ஹரிபாபுவின் பெட்டியில் இருந்த பொருட்கள்

சென்னை வில்லிவாக்கம் ஹைகோர்ட் காலனியில் வசித்த ஒருவர், செய்தித்தாள்களில் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு போட்டோ சகிதம் கொடுத்திருந்த விளம்பரத்தை பார்த்துவிட்டு, மே 30-ம் தேதி ‘மல்லிகை’ அலுவலகத்துக்கு சென்றார். 

அவர் கொடுத்த தகவல்கள் ராஜிவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்ட தினத்தில் நடந்த சம்பவங்களுடன் பொருந்தி வருவதுபோல இருந்தன.

அவர் கொடுத்த தகவல்களில் இருந்து புலனாய்வுக் குழுவுக்கு புதிய பெயர் ஒன்று கிடைத்திருந்தது – நளினி!

அதுவரை காலமும் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவின் சந்தேகப் பட்டியலில், குர்தா-பைஜாமா நபர் மாத்திரமே இருந்தார். 

ராஜிவ் கொல்லப்பட்ட தினத்தில் சந்தேகத்துக்குரிய விதத்தில் நடமாடியதாக இவர்கள் கருதிய மனித வெடிகுண்டாக வந்து வெடித்த பெண் மற்றும் போட்டோகிராபர் ஹரிபாபு ஆகிய இருவரும் ராஜிவ் கொல்லப்பட்ட அதே தினத்தில் கொல்லப்பட்டு விட்டனர். 

மற்றொரு போட்டோகிராபரான சுபா சுந்தரத்தை, அவர் அறியாமலேயே இவர்கள் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இதனால், சந்தேக நபர் என்ற விதத்தில் புலனாய்வுக் குழு தேடிக்கொண்டிருந்த ஒரே நபர், பெயர் தெரியாத, குர்தா-பைஜாமா நபர் மாத்திரமே. 

இப்போது நளினி என்ற மற்றொரு பெயர் கிடைத்திருக்கின்றது. ஆனால், அவரது பெயர் இவர்களுக்கு தெரியவந்த நேரத்தில், வில்லிவாக்கத்திலிருந்து நளினி மாயமாகிவிட்டார்.

நளினியைத் தேடுவதில் புலனாய்வுக் குழுவில் ஒரு பகுதியினர் ஈடுபட, கார்த்திகேயன் தலைமையில் மற்றைய பிரிவினர் விடுதலைப் புலிகளின் தமிழக நடவடிக்கைகள் பற்றிய தகவல் சேரிப்பில் இறங்கினர். 

இதில் ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் ஏனைய ஈழ விடுதலை இயக்கங்களில் நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக சி.பி.ஐ.-யிடம் பெரியளவில் தகவல் ஏதும் அப்போது இருக்கவில்லை.

இந்திய உளவுத்துறைகளில் சி.பி.ஐ. முக்கியமான ஒன்றுதான் என்றாலும், அவர்களது போகஸ் முழுவதும் வெளிநாடு தொடர்பற்ற இந்தியப் புலனாய்வுகள் தொடர்பாகவே இருந்தது. 

ஈழ விடுதலை இயக்கங்கள் தொடர்பான விவகாரங்களை அதிகளவில் டீல் பண்ணியது மற்றொரு உளவு அமைப்பான றோ பிரிவுதான்.

அத்துடன், விடுதலைப் புலிகள் புலிகள் உட்பட ஈழ விடுதலை இயக்கங்களின் செயற்பாடுகள் தமிழகத்தை மையப்படுத்தியே இருந்து வந்த காரணத்தால், தமிழக காவல்துறையின் உளவுப் பிரிவான கியூ பிராஞ்ச், தமது பங்குக்கு நிறையவே தகவல்களை வைத்திருந்தது.

ராஜிவ் காந்தி கொலை புலனாய்வு சி.பி.ஐ. வசம் ஒப்படைக்கப் பட்டபோது, கார்த்திகேயன் உட்பட சி.பி.ஐ.-யின் சிறப்பு புலனாய்வுக் குழு அதிகாரிகள் யாருக்கும், றோ அல்லது கியூ பிராஞ்ச் அதிகாரிகளுக்கு விடுதலைப் புலிகள் தொடர்பாக தெரிந்திருந்த அளவுக்கு விஷயம் தெரிந்திருக்கவில்லை. 

இதனால், இவர்கள் அந்த இரு உளவு அமைப்புகளிடமிருந்தும் தகவல்களை கோர வேண்டியிருந்தது.

விடுதலைப் புலிகள் பற்றிய விபரங்களை அறிந்துகொள்ள சி.பி.ஐ. சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவு, தமது பாதையின் தொடக்கமாக எடுத்துக் கொண்ட சம்பவம், சென்னையில் நடைபெற்ற பத்மநாபா கொலைச் சம்பவம்தான்.

ராஜிவ் காந்தி படுகொலைக்குப் பயன்படுத்திய வெடிகுண்டில் இருந்த சிறு குண்டுகளும், பத்மநாபா கொலையுண்ட இடத்திலிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட, வெடிக்காத எஸ்.எப்.ஜி.-87 கையெறிகுண்டில் காணப்பட்ட சிறு குண்டுகளும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததை புலனாய்வுக் குழு முதலில் உறுதி செய்து கொண்டது. 

அடுத்து, 1990 ஜூன் மாதம் பத்மநாபா மற்றும் அவரது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தோழர்களின் படுகொலையைத் தலைமை தாங்கி நடத்தியவர்கள் யார் என்ற விபரங்களை தமக்கு கொடுத்து உதவுமாறு றோ, மற்றும் கியூ பிராஞ்சிடம் கேட்டுக் கொண்டது சி.பி.ஐ. புலனாய்வுக் குழு.

றோ, மிகச் சுருக்கமாகப் பதில் கொடுத்திருந்தது. டேவிட், ரகுவரன் ஆகிய இரு விடுதலைப்புலிகள் உறுப்பினர்களின் பெயர்களைக் கொடுத்து, “இவர்கள்தான் தலைமை தாங்கிச் செய்ததாக எம்மிடம் தகவல் உள்ளது. 

அதற்குமேல் ஏதுமில்லை” என்று ஒதுங்கிக் கொண்டது. அந்த இருவரது போட்டோக்கள்கூட தம்மிடம் கிடையாது என கைவிரித்து விட்டது.

பின்னாட்களில் றோ அதிகாரி ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, “நிச்சயமாக அவர்களது போட்டோக்கள் எம்மிடம் இருந்தன. 

ஆனால், சி.பி.ஐ.-யால் அவற்றை எம்மிடமிருந்து (றோ) பெற முடியாது. அதெல்லாம் உள்வீட்டு பாலிடிக்ஸ்” என்றார். “சி.பி.ஐ.-யும் உளவுத்துறைதானே.. அவர்களே தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியதுதானே” என்று கூறிச் சிரித்தார்.

தமிழக காவல்துறையின் கியூ பிராஞ்ச் வஞ்சகமில்லாமல், தகவல்களை நிறையவே கொடுத்தார்கள்.

ஜூன் 3-ம் தேதி, கியூ பிராஞ்ச்சிடமிருந்து கத்தை கத்தையாகக் காகிதங்களும், வேறு சில ஆவணங்களும் சிறப்புப் புலனாய்வுப்படைக்கு வந்தன. 

அந்த பைல்களையெல்லாம் படித்துப் புரிந்து கொள்ளவே புலனாய்வுக் குழுவுக்கு சில தினங்கள் பிடித்தன. 

அந்தத் தகவல்கள், தனிப்பட்டு பத்மநாபா கொலை மட்டும் என்று இல்லாமல், விடுதலைப்புலிகளின் தமிழ்நாட்டு நடவடிக்கைகள் என்று பொதுப்படையாக இருந்தன.

அவற்றில் இருந்து கிடைத்த தகவல்களின்படி, 1991-ம் ஆண்டு ஜனவரியில், சென்னை புறநகர்ப் பகுதியில் ரகசிய ட்ரான்ஸ்மிஷன் சென்டர் ஒன்று இயங்குவதை கியூ பிராஞ்ச் கண்டுபிடித்தது. 

இந்த ரகசிய ட்ரான்ஸ்மிஷன் நிலையத்தில் இருந்து யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்ததாகச் சந்தேகிக்கப்பட்ட மற்றொரு சென்டருடன் சிறப்பு அலைவரிசையில் தகவல்களைப் பறிமாறிக்கொண்டிருந்த விஷயமும் தெரியவந்தது.

இங்கிருந்து பரிமாறப்பட்ட தகவல்கள் அனைத்தும் ரகசிய கோர்டு-வேர்டுகளில் இருந்தன. அந்த கோர்டு-வேர்டுகளை கியூ பிராஞ்சால் அப்போது உடைக்க முடிந்திருக்கவில்லை.

அத்துடன், சென்னை புறநகர்ப் பகுதியில் இந்த ரகசிய தகவல் தொடர்பு நிலையம் இயங்குகின்றது என்பதுவரைதான் கியூ பிராஞ்சால் கண்டுபிடிக்க முடிந்திருந்தது. 

புறநகர்ப் பகுதியில் சரியாக எந்த இடத்தில் இருந்து இயக்கப்படுகின்றது என்பதையும் கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்ப வசதிகள் கியூ பிராஞ்சிடம் இருக்கவில்லை.

குறிப்பிட்ட பைலில் கியூ பிராஞ்ச் எழுதியிருந்த குறிப்பில், “இலங்கையைச் சேர்ந்த, நவீன ஒயர்லெஸ் சாதனங்களைக் கையாள்வதில் திறமைசாலிகளான சிலரால் அந்த ட்ரான்ஸ்மிஷன் நடாத்தப்படுகின்றது என்பதை புரிந்து கொண்டோம். 

அதற்குமேல் எம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

கியூ பிராஞ்சால் அனுப்பப்பட்டிருந்த பைல்களுடன் கத்தை கத்தையாக வந்திருந்த காகிதங்களில் சென்னைக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் இடையே நடைபெற்ற தகவல் பரிமாற்றங்கள் தேதி வாரியாக இருந்தன. 

ஆனால், அவற்றை புரிந்து கொள்ள கோர்டு-வேர்டுகளை டி-கோர்டு செய்யும் கோர்டு ஷீட் தேவை. 

இதனால், அந்தக் காகிதங்களால் எந்தப் பலனும் இல்லை என்ற நிலையில் இருந்தன.

இந்தக் கட்டத்தில் மிக மோசமான நிலையில் இருந்தது ராஜிவ் காந்தி கொலை புலனாய்வு. 

புலனாய்வுக் குழு, மூன்று லீட்களில் புலனாய்வு செய்யத் தொடங்கியிருந்து, மூன்றுமே பாதி வழியில் பாதை தெரியாமல் தடுமாறி நின்றன.

முதலாவது, சுபா சுந்தரத்தை கண்காணித்ததில் புதிதாக ஏதும் தெரியவில்லை. 

இரண்டாவது, நளினியைக் காணவில்லை. 

மூன்றாவது, விடுதலைப்புலிகள் பற்றிய ஆய்வும் புரியாத காகிதங்களுடன் நின்றது.

இந்த நிலையில்தான் நான்காவதாக ஒரு லீட், புலனாய்வுக் குழுவுக்கு வலிய வந்து சேர்ந்தது.

குண்டு வெடிப்பில் இறந்த போட்டோகிராபர் ஹரிபாபுவுக்கு தெரிந்தவர் ஒருவர் லோக்கல் போலீஸை தொடர்பு கொண்டிருந்தார். 

ஹரிபாபுவின் பெட்டி ஒன்று இவரது வீட்டில் இருந்தது. ஹரிபாபு குண்டு வெடிப்பில் இறந்ததும், அவரைப் பற்றிய சில சந்தேகங்கள் பத்திரிகைகளில் எழுப்பப்பட்டதும், இவரை உஷாரடைய வைத்திருந்தது.

இவர் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்திருக்கிறார். உள்ளே ஏராளமான காகிதக் கத்தைகள்.

அந்தக் காகிதக் கத்தைகளில், விடுதலைப்புலிகள் தலைவர் பிரபாகரனின் போட்டோ, விடுதலைப் புலிகளால் வெளியிடப்பட்ட காலண்டர், காயங்களுக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதற்கான மருந்துகளின் பட்டியல், வேலூர் கோட்டையின் வரைபடம், ஹரிபாபுவுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் வந்த சில கடிதங்கள் ஆகியவையும் இருந்தன.

வேலூர் கோட்டையில் என்ன முக்கியத்துவம்? இது நடைபெற்ற காலப்பகுதியில்,  வேலூர் கோட்டையில் உள்ள சிறையில், ஏராளமான ஈழ விடுதலைப் போராளிகள் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

ஹரிபாபுவுக்கு வந்த கடிதங்களில் ஒன்று, அவருக்கு மனைவியாக நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண்ணின் கடிதம். 

ஹரிபாவு ஏதோ ஆபத்தான வேலையில் ஈடுபடப் போகிறார் என்பதும் அவ்வாறு ஈடுபட வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்ளும் வகையிலும் அக்கடிதம் இருந்தது.

பாக்கியநாதன் என்பவர் ஹரிபாபுவுக்கு எழுதிய ஒரு துண்டுக் கடிதமும் அதில் இருந்தது. 

அதில், “முத்துராஜாவின் மின் கட்டணத்தைக் கட்டிவிட்டு, அதன் ரசீதை முருகனிடம் தந்துவிடவும்” எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 

சாதாரணமாகப் பார்த்தால் இதில் ஒன்றுமில்லைதான். ஆனால், பின்னாட்களில் பாக்கியநாதன், முத்துராஜா, முருகன் ஆகிய மூவரும் இந்த வழக்கில் சம்மந்தப்படப் போகிறார்கள்.

ஹரிபாபுவின் பொருட்களில் கிடைத்த மற்றொன்று, 1991, மே 21-ம் தேதியிட்ட தமிழ்நாடு அரசு பூம்புகார் கைவினைப் பொருள் கழகத்தின் ரசீது. ரூ.65 மதிப்புள்ள சந்தன மாலை வாங்கியதற்காக அது வழங்கப்பட்டிருந்தது.

ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்ற மனித வெடிகுண்டு என்று இவர்கள் சந்தேகப்பட்ட பெண்ணை ஹரிபாபு எடுத்த போட்டோவில், ராஜிவ் காந்தியை நெருங்கிய நிலையில் அந்தப் பெண் நின்றிருந்தது ஞாபகமிருக்கிறதா?

அப்போது, அவரது கையில் இருந்ததும் ஒரு சந்தனமாலைதான்!

( தொடரும் )

நன்றி: தமிழர்களின் தாகம், தமிழீழதாயகம் 

Wednesday, 29 August 2012

சிறப்பான செயலுக்கு என்ன தேவை?



ஒருவரை நேரில் பார்க்காமலும், நெருங்கி பழகாமலும் ஒருவரை பற்றி மதிப்பிட முடியுமா என்றால் ... முடியாது என்பது தான் பதிலாக இருக்கும். 

ஆனால் திண்டுக்கல் தனபாலன் அவர்களை பார்க்கும் போது இந்த வார்த்தை பொய்யாகும். 

நான் இவரை நேரில் பார்த்தது இல்லை. என் jothidasudaroli .blogspot .com பதிவுகளை தினமணி வலைப்பூவில் பார்த்து விட்டு கருத்து சொல்வார். 

ஒரு முறை அவரை நான் நேரில் தொடர்பு கொண்டேன். 

என்ன ஆச்சரியம்...!

பார்த்து பலநாள் பழகிய நண்பர் மாதிரி, மிகவும் நெருங்கிய உறவினர் மாதிரி அவர் பேசிய விதம், உண்மையில் முகசுதிக்கு சொல்லவில்லை.. அவர் வார்த்தையில் ஆத்மார்த்தமான அன்பு இருந்தது. 

பழகுவதற்கு ஏற்ற பண்பாளர். அவர் பதிவு ஒன்றை இங்கே தருகிறேன். அவருக்கு கிடைத்த விருது எனக்கு கிடைத்த மாதிரி சந்தோசம். வாழ்த்துக்கள் சார்.

திண்டுக்கல் தனபாலன் பிளாக் ஸ்போட். காம்
இந்த வரியை கிளிக் செய்யுங்கள் 

பூமியில் மனிதன் காலடி பதிக்க முடியாத இடம்


சுவாசக் கருவியை அணிந்து கொண்டு பலரும் கடலுக்குள் ஜாலியாக மீன்களுக்கு நடுவே வளைய வளைய நீந்தி வருகின்ற காட்சிகளை டிவியில் டிஸ்கவரி போன்ற சேனல்களில் பார்த்திருப்பீர்கள்.   இதைப் பார்க்கும் போது நமக்கும் இது போன்று கடல் நீருக்குள் நீந்துவதற்கு ஆசையாக இருக்கும்.  இப்படி கடலில் நீந்துபவர்கள் எவ்வளவு ஆழம் வரை செல்வர் என்று உங்களால் ஊகித்துக் கூற முடியுமா? வெறும் 10 மீட்டர் ஆழம் தான். இது பெரிய ஆழமில்லை. ஆனால் இதற்கே நிபுணர்களின் மேற்பார்வையில் பயிற்சி தேவை.  ஸ்குபா என்ற சுவாசக் கருவியை அணிந்து கொண்டு ஆழத்தில் இறங்குவதில் கைதேர்ந்த நிபுணரான நுனோ கோம்ஸ் 2005 ஆம் ஆண்டில் உலக சாதனையாக 318 மீட்டர் ஆழம் வரை இறங்கினார்.   இச்சாதனையை நிகழ்த்த அவருக்கு பல நிபுணர்களின் உதவி தேவைப்பட்டது. நீருக்குள் மேலும் மேலும் ஆழத்தில் இறங்குவது என்பது சுலபமான விஷயம் அல்ல.  எவரெஸ்ட் உட்பட உலகின் மிக உயரமான சிகரங்கள் அனைத்தையும் மனிதன் வென்றிருக்கிறான்.   மனிதனின் காலடி படாத பாலைவனங்கள் கிடையாது. உறைபனியால் மூடப்பட்ட, கடும் குளிர் வீசுகின்ற தென் துருவத்தை எட்டியிருக்கிறான்.   வட துருவத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை. சந்திரனுக்கும் சென்று வந்திருக்கிறான். ஆனால் மனிதன் காலடி பதிக்க முடியாத இடம் உண்டென்றால் அது கடலடித் தரையாகும்.  விண்வெளி வீரர் போல மிகப் பாதுகாப்பான உடை அணிந்து கடலில் 4 கிலோ மீட்டர் ஆழத்தில் யாரேனும் போய் நிற்க முடியுமா என்றால் அது ஒரு போதும் சாத்தியமில்லை.   ஒரே கணத்தில் பற்பசை டியூப் போல நசுக்கப்பட்டு மடிந்து போவார். கடலுக்கு அடியில் அந்த ஆழத்தில் அழுத்தம் மிக பயங்கரமான அளவில் இருக்கும்.  தரையில் நாம் காற்றின் எடையைச் சுமந்தவர்களாக நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். காற்றுக்கு எடை உண்டு.   அது நம்மை ஒரு சதுர செண்டிமீட்டருக்கு ஒரு கிலோ வீதம் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதை ஒரு மண்டல் அழுத்தம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  கடலுக்குள் 10 மீட்டர் ஆழத்துக்கு இறங்கினால் நம் தலைக்கு மேலே உள்ள அத்தனை தண்ணீரும் சேர்ந்து நம்மை அழுத்தும். அத்துடன் நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ள தண்ணீரின் எடையும் சேர்த்து நம்மை அழுத்தும்.   அந்த அழுத்தமானது கடல் மட்டத்தில் உள்ளதை விட இரண்டு மடங்காக இருக்கும். 20 மீட்டர் ஆழத்துக்குச் சென்றால் அழுத்தம் மூன்று மடங்காகி விடும். 30 மீட்டர் ஆழத்தில் அழுத்தும் நான்கு மடங்காகி விடும்.  உலகின் கடல்களின் சராசரி ஆழம் நான்கு கிலோ மீட்டர். அந்த ஆழத்தில் அழுத்தம் 400 மடங்காக இருக்கும். ஒருவரைப் படுக்க வைத்து அவர் மீது பல சிமெண்ட் மூட்டைகளை வைத்தால் எப்படி இருக்கும்? கடலில் மிக ஆழத்தில் நிலைமை அதை விட மோசமாக இருக்கும்.  உலகின் கடல்களில் மிக ஆழமான இடம் பசிபிக் கடலில் உள்ளது. அந்த  இடத்தின் பெயர் மரியானா அகழி (Mariana Trench).   அந்த அகழியின் நடுவே தான் உலகிலேயே மிக ஆழமான பள்ளம் உள்ளது. அதன் பெயர் சேலஞ்சர் மடு (Challenger Deep), ஆழம் சரியாக 10,902 மீட்டர். அவ்வளவு ஆழத்தில் அழுத்தமானது கடல் மட்டத்தில் உள்ளதைப் போல 1100 மடங்கு.   ஆகவே யாராலும் என்றுமே அந்த ஆழத்துக்குப் போய் கடலடித் தரையில் காலடி பதிக்க முடியாது 1960 ஆம் ஆண்டில் இரண்டே இரண்டு பேர் கனத்த உருக்கினால் ஆன ஒரு கோளத்துக்குள் உட்கார்ந்தபடி சேலஞ்சர் மடுவில் போய் இறங்கினர். கனத்த பிளாஸ்டிக்கினால் ஆன ஜன்னல் வழியே கடலடித் தரையை சிறிது நேரம் கண்டனர். அதோடு சரி. ட்ரீயஸ்ட் என்னும் பெயர் கொண்ட அந்த நீர் மூழ்கு கலத்தின் மூலம் இவ்வாறு சென்றவர்களில் ஒருவர் கடல் ஆராய்ச்சி நிபுணரான ஜாக் பிக்கா, மற்றொருவர் அமெரிக்க கடற்படை அதிகாரி வால்ஷ்.  கடலில் மிக ஆழத்தில் கடும் அழுத்தம் மட்டுமில்லை - சுமார் 800 மீட்டர் ஆழத்துக்கு கீழே சென்றால் ஒரே காரிருள் சூழ்ந்திருக்கும். தவிர, கடல் நீரானது கடும் குளிர்ச்சியாக இருக்கும். இப்படியாக கடலுக்குள் மேலும் மேலும் ஆழத்தில் இறங்குவதில் பிரச்சினைகள்.  எனினும் பிக்கா, வால்ஷ் ஆகியோரைத் தொடர்ந்து சேலஞ்சர் மடுவுக்கு நவீன நீர் மூழ்கு கலங்கள் மூலம் செல்ல இப்போது மூவர் தனித்தனியே திட்டமிட்டுள்ளனர்.. மூவருமே உலகப் பிரசித்தி பெற்றவர்கள். கோடீசுவரர்கள்.  கடந்த பல ஆண்டுகளில் கடல் ஆராய்ச்சித் துறையில் பல நவீன தொழில் நுட்பங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ள போதிலும் ஆழ் கடலை மனிதனால் இன்னும் வெல்ல முடியவில்லை.

சுவாசக் கருவியை அணிந்து கொண்டு பலரும் கடலுக்குள் ஜாலியாக மீன்களுக்கு நடுவே வளைய வளைய நீந்தி வருகின்ற காட்சிகளை டிவியில் டிஸ்கவரி போன்ற சேனல்களில் பார்த்திருப்பீர்கள். 

இதைப் பார்க்கும் போது நமக்கும் இது போன்று கடல் நீருக்குள் நீந்துவதற்கு ஆசையாக இருக்கும்.


இப்படி கடலில் நீந்துபவர்கள் எவ்வளவு ஆழம் வரை செல்வர் என்று உங்களால் ஊகித்துக் கூற முடியுமா? வெறும் 10 மீட்டர் ஆழம் தான். இது பெரிய ஆழமில்லை. ஆனால் இதற்கே நிபுணர்களின் மேற்பார்வையில் பயிற்சி தேவை.


ஸ்குபா என்ற சுவாசக் கருவியை அணிந்து கொண்டு ஆழத்தில் இறங்குவதில் கைதேர்ந்த நிபுணரான நுனோ கோம்ஸ் 2005 ஆம் ஆண்டில் உலக சாதனையாக 318 மீட்டர் ஆழம் வரை இறங்கினார்.


 இச்சாதனையை நிகழ்த்த அவருக்கு பல நிபுணர்களின் உதவி தேவைப்பட்டது. நீருக்குள் மேலும் மேலும் ஆழத்தில் இறங்குவது என்பது சுலபமான விஷயம் அல்ல.


எவரெஸ்ட் உட்பட உலகின் மிக உயரமான சிகரங்கள் அனைத்தையும் மனிதன் வென்றிருக்கிறான். 


மனிதனின் காலடி படாத பாலைவனங்கள் கிடையாது. உறைபனியால் மூடப்பட்ட, கடும் குளிர் வீசுகின்ற தென் துருவத்தை எட்டியிருக்கிறான். 


வட துருவத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை. சந்திரனுக்கும் சென்று வந்திருக்கிறான். ஆனால் மனிதன் காலடி பதிக்க முடியாத இடம் உண்டென்றால் அது கடலடித் தரையாகும்.


விண்வெளி வீரர் போல மிகப் பாதுகாப்பான உடை அணிந்து கடலில் 4 கிலோ மீட்டர் ஆழத்தில் யாரேனும் போய் நிற்க முடியுமா என்றால் அது ஒரு போதும் சாத்தியமில்லை. 


ஒரே கணத்தில் பற்பசை டியூப் போல நசுக்கப்பட்டு மடிந்து போவார். கடலுக்கு அடியில் அந்த ஆழத்தில் அழுத்தம் மிக பயங்கரமான அளவில் இருக்கும்.


தரையில் நாம் காற்றின் எடையைச் சுமந்தவர்களாக நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். காற்றுக்கு எடை உண்டு. 


அது நம்மை ஒரு சதுர செண்டிமீட்டருக்கு ஒரு கிலோ வீதம் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதை ஒரு மண்டல் அழுத்தம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.


கடலுக்குள் 10 மீட்டர் ஆழத்துக்கு இறங்கினால் நம் தலைக்கு மேலே உள்ள அத்தனை தண்ணீரும் சேர்ந்து நம்மை அழுத்தும். அத்துடன் நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ள தண்ணீரின் எடையும் சேர்த்து நம்மை அழுத்தும். 


அந்த அழுத்தமானது கடல் மட்டத்தில் உள்ளதை விட இரண்டு மடங்காக இருக்கும். 20 மீட்டர் ஆழத்துக்குச் சென்றால் அழுத்தம் மூன்று மடங்காகி விடும். 30 மீட்டர் ஆழத்தில் அழுத்தும் நான்கு மடங்காகி விடும்.


உலகின் கடல்களின் சராசரி ஆழம் நான்கு கிலோ மீட்டர். அந்த ஆழத்தில் அழுத்தம் 400 மடங்காக இருக்கும். ஒருவரைப் படுக்க வைத்து அவர் மீது பல சிமெண்ட் மூட்டைகளை வைத்தால் எப்படி இருக்கும்? கடலில் மிக ஆழத்தில் நிலைமை அதை விட மோசமாக இருக்கும்.


உலகின் கடல்களில் மிக ஆழமான இடம் பசிபிக் கடலில் உள்ளது. அந்த  இடத்தின் பெயர் மரியானா அகழி (Mariana Trench). 


அந்த அகழியின் நடுவே தான் உலகிலேயே மிக ஆழமான பள்ளம் உள்ளது. அதன் பெயர் சேலஞ்சர் மடு (Challenger Deep), ஆழம் சரியாக 10,902 மீட்டர். அவ்வளவு ஆழத்தில் அழுத்தமானது கடல் மட்டத்தில் உள்ளதைப் போல 1100 மடங்கு. 


ஆகவே யாராலும் என்றுமே அந்த ஆழத்துக்குப் போய் கடலடித் தரையில் காலடி பதிக்க முடியாது

1960 ஆம் ஆண்டில் இரண்டே இரண்டு பேர் கனத்த உருக்கினால் ஆன ஒரு கோளத்துக்குள் உட்கார்ந்தபடி சேலஞ்சர் மடுவில் போய் இறங்கினர். கனத்த பிளாஸ்டிக்கினால் ஆன ஜன்னல் வழியே கடலடித் தரையை சிறிது நேரம் கண்டனர். அதோடு சரி. ட்ரீயஸ்ட் என்னும் பெயர் கொண்ட அந்த நீர் மூழ்கு கலத்தின் மூலம் இவ்வாறு சென்றவர்களில் ஒருவர் கடல் ஆராய்ச்சி நிபுணரான ஜாக் பிக்கா, மற்றொருவர் அமெரிக்க கடற்படை அதிகாரி வால்ஷ்.


கடலில் மிக ஆழத்தில் கடும் அழுத்தம் மட்டுமில்லை - சுமார் 800 மீட்டர் ஆழத்துக்கு கீழே சென்றால் ஒரே காரிருள் சூழ்ந்திருக்கும். தவிர, கடல் நீரானது கடும் குளிர்ச்சியாக இருக்கும். இப்படியாக கடலுக்குள் மேலும் மேலும் ஆழத்தில் இறங்குவதில் பிரச்சினைகள்.


எனினும் பிக்கா, வால்ஷ் ஆகியோரைத் தொடர்ந்து சேலஞ்சர் மடுவுக்கு நவீன நீர் மூழ்கு கலங்கள் மூலம் செல்ல இப்போது மூவர் தனித்தனியே திட்டமிட்டுள்ளனர்.. மூவருமே உலகப் பிரசித்தி பெற்றவர்கள். கோடீசுவரர்கள்.


கடந்த பல ஆண்டுகளில் கடல் ஆராய்ச்சித் துறையில் பல நவீன தொழில் நுட்பங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ள போதிலும் ஆழ் கடலை மனிதனால் இன்னும் வெல்ல முடியவில்லை.


நன்றி: அறிவியல்புரம் blog


ராஜிவ் காந்தி கொலையில், புலிகள் சிக்கிய கதை – 17


அத்தியாயம் 17

புலனாய்வுக் குழுவினருக்கு முதலாவது தடயம் கிடைக்கிறது.

லண்டனில் இருந்து வந்து சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த இலங்கைத் தமிழர் ஒருவர்மீது சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவுக்கு சந்தேகம் ஏற்பட 7 காரணங்கள் இருந்தன என்பதை ஏற்கனவே எழுதியிருந்தோம். 

அந்த நபர் அன்றிரவே கொழும்புவுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றார் என்ற தகவல் சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவுக்குக் கிடைத்தது. 

இரு தினங்களில் அவர் மீண்டும் கொழும்புவில் இருந்து சென்னை வந்து இறங்கி, முன்பு தங்கியிருந்த அதே நட்சத்திர ஹோட்டலில் தங்கியுள்ளார் என்ற விபரமும் சற்று தாமதமாக புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

அந்த இலங்கைத் தமிழர்தான், ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட இடத்தில் நின்றிருந்த பைஜாமா-குர்தா அணிந்த மர்ம நபராகவும் இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு எழுந்தது. 

ஆனால், கொழும்பு சென்ற அவர் ஏன் மறுபடியும் சென்னை வரவேண்டும்? இந்தப் பகுதிதான் புலனாய்வுப் பிரிவுக்குப் புரியவில்லை.

இருந்தபோதிலும், அவரைச் சுற்றி வளைப்பது என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

ஆயுதம் தாங்கிய படையினர் உதவியுடன் அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலில் திடீர் சோதனை நடத்தியது புலனாய்வுப் பிரிவு. 

அவர் எடுத்திருந்த அறை காலி செய்யப்படாமல் இருந்தது. அங்கு ஒன்றும் சிக்கவில்லை. 

மது பாட்டில்கள் மற்றும் பெண்களுடன் சினிமா உலகம் சம்மந்தப்பட்ட அவ்வளவு பிரபலமற்ற சிலர் அங்கு இருந்ததைத்தான் அங்கு இவர்களால் காண முடிந்தது. இவர்கள் தேடிச்சென்ற இலங்கைத் தமிழர் அங்கே இல்லை.

அங்கிருந்தவர்களிடம் குறிப்பிட்ட இலங்கைத் தமிழர் எங்கே என்று விசாரித்தபோது, அந்த நபர் மீண்டும் கொழும்பு செல்வதற்காக விமான நிலையம் சென்றிருக்கிறார் என்ற தகவல் இவர்களுக்கு கிடைத்தது.

 பட்சி சிக்கியது என்று விமான நிலையத்துக்குப் பறந்தார்கள் இவர்கள்.

விமான நிலையத்தில் அந்த இலங்கைத் தமிழர் விமானம் ஏறுமுன் அவரைப்  பிடித்து விசாரித்தார்கள்.

அவர் இலங்கையைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட பிரித்தானிய பிரஜை என்றும், இலங்கையில் இசை நிகழ்ச்சி நடத்துவதற்காக மே 20-ம் திகதியே சென்னைக்கு வந்துவிட்டார் என்றும் தெரிந்தது. 

சென்னைக்கு வந்த தினத்திலேயே சில சினிமா புள்ளிகளையும் அவர் சந்தித்திருக்கிறார். 

இசை நிகழ்ச்சித் திட்டத்தை இறுதி செய்வதற்காக, ஹோட்டல் அறையை காலி செய்யாமலேயே அவர் கொழும்புவுக்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் என்பதும் தெரியவந்தது.

விமானம் புறப்படும் முன்னர் அவசர அவசரமாக சினிமாத் துறையினர் சிலரிடம் விசாரித்தபோது, சென்னையைச் சேர்ந்த சினிமா கலைஞர்கள் குழு ஒன்று இசை நிகழ்ச்சிக்காக கொழும்பு போவது புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு உறுதியானது. அதையடுத்து, இலங்கைத் தமிழரை கொழும்பு செல்ல அனுமதித்தார்கள்.

இதிலுள்ள தமாஷ் என்னவென்றால், இந்த விவகாரம் அத்துடன் முடியவில்லை.

இதெல்லாம் முடிந்து சில வாரங்கள் கழித்து, சென்னை விமான நிலைய அதிகாரிகளிடமிருந்து சிறப்பு புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு தொலைபேசி அழைப்பு ஒன்று வந்தது.

 “சந்தேகத்திற்கிடமான ஒரு நபரை சென்னை சர்வதேச விமான நிலையத்தில் பிடித்து வைத்திருக்கிறோம். நீங்கள் இங்கு வந்து அவரை விசாரிக்க விரும்பினால் விசாரிக்கலாம்” என்று கொன்னார்கள்.

சந்தேகத்திற்குரிய நபர் வைக்கப்பட்டிருந்த இமிகிரேஷன் அலுவலகத்துக்கு இவர்களும் சென்றிருக்கிறார்கள். அங்கே இவர்களைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தார் ‘சந்தேக நபர்’. 

விவகாரம் என்னவென்றால், இதே நபரைத்தான் கொழும்பு செல்வதற்கு முன் இவர்கள் பிடித்து விசாரித்திருந்தார்கள்! இசை நிகழ்ச்சிக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டு, அப்போது அவர் லண்டனுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்.

விதியை நொந்தபடி அவரை இரண்டாவது தடவையாக விமானம் ஏற்றிவிட்டுத் திரும்பியது சிறப்பு புலனாய்வுக் குழு!

பொதுவாக அந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் வசித்துவந்த இலங்கைத் தமிழர்கள் தொடர்பாகவே புலனாய்வுப் பிரிவினருக்கு ‘துப்புகள்’ கிடைத்துக் கொண்டிருந்தன. கொழும்புவில் இருந்தும் தகவல்கள் சென்னைக்கு கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.

அப்படியாக புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு கொழும்புவில் இருந்து வந்து சேர்ந்த ஒரு தகவல், ராஜிவ் காந்தியை கொன்ற மனித வெடிகுண்டு, யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த சுந்தரி என்பவராக இருக்கக்கூடும் என்பது! 

சுந்தரி என்று கூறப்பட்ட பெண்ணின் பெற்றோர் சென்னை, புறநகர் பகுதியான கொட்டிவாக்கத்தில் வசிக்கின்றனர் என்பதும் கொழும்பில் இருந்து தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. கொட்டிவாக்கத்தில் ஒரு முகவரிகூட கொடுத்திருந்தார்கள்.

சுறுசுறுப்படைந்த புலனாய்வுப் பிரிவு, ஆயுதம் தாங்கிய படையுடன் கொட்டிவாக்கம் முகவரிக்குச் சென்றது. குறிப்பிட்ட முகவரியில் இருந்த வயதான தம்பதிக்கு 4 மகன்கள், 3 மகள்கள் இருந்தனர். 

இவர்களில் இரு மகள்கள் பெற்றோருடன் சென்னையில் இருந்தனர். மூத்த மகள் இந்தியாவில் இருக்கவில்லை. அவர் யாழ்ப்பாணத்தில் துணிக்கடை நடத்தி வந்தார்.

புலனாய்வுக் குழு விசாரித்ததில், ஒரு மகள் யாழ்ப்பாணத்தில் துணிக்கடை நடாத்தி வந்தது உண்மை என்று தெரியவந்தது. அவர் உயிருடன் இருப்பதால், ‘மனித வெடிகுண்டு’ அல்ல.

இப்படியான தகவல்கள் சில வந்துகொண்டிருந்த நிலையில்தான், புதிய தகவல் கொடுக்க வந்தவர்களில் ஒருவர், பின்னர் இந்த வழக்கில் புலனாய்வுக் குழுவுக்கு மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சாட்சியாக மாறிப்போனார். 

ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கில் தற்போது தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ள முருகன், சிறையில் உள்ள நளினி ஆகியோரைப் பற்றி தகவல் கொடுத்த நபர்தான் அவர்.

சென்னை வில்லிவாக்கம் ஹைகோர்ட் காலனியில் வசித்த அந்த நபர், செய்தித்தாள்களில் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு போட்டோ சகிதம் கொடுத்திருந்த விளம்பரத்தை பார்த்துவிட்டு, மே 30-ம் தேதி ‘மல்லிகை’ அலுவலகத்துக்கு சென்றார். 

அந்த போட்டோவில் உள்ள பச்சை-ஆரஞ்சு நிற சல்வார்-கமீஸ் அணிந்த பெண்ணையும், குர்தா-பைஜாமா அணிந்திருந்த மர்ம நபரையும் தனது மனைவி தமது பக்கத்து வீட்டில் பார்த்திருப்பதாக தெரிவித்தார்.

“பக்கத்து வீட்டில் வசித்தவரின் பெயர் நளினி” என்றார் அவர்.

தகவல் கொடுக்க வந்தவரின் மனைவி மே 21-ம் தேதி, தமது பக்கத்து வீட்டில் வசித்த நளினி, மனித வெடிகுண்டு எனச் சந்தேகிக்கப்பட்ட பச்சை-ஆரஞ்சு நிற சல்வார்-கமீஸ் பெண், குர்தா-பைஜாமா அணிந்த நபர், மற்றும் வேறு ஒருவருடன் சேர்ந்து சென்றதைப் பார்த்ததாகத் தெரிவித்தார்.

ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்டது, மே 21-ம் தேதிதான்!

இந்தத் தகவல் உண்மையாக இருந்தால், வில்லிவாக்கம் ஹைகோர்ட் காலனி வீடு ஒன்றில் இருந்துதான் அவர்கள் ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட இடத்துக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். 

இந்தத் தகவல் கிடைத்ததும் மீண்டும் சுறுசுறுப்பான புலனாய்வுக்குழு, அவரது பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் நளினி என்பவரைப் பற்றி அவரிடம் விசாரித்தது.

“நளினி இன்னமும் உங்கள் பக்கத்து வீட்டில்தான் வசிக்கிறாரா?”

“இல்லை. 26ம் தேதி வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்ற நளினி, அதற்குப் பிறகு வீடு திரும்பவில்லை”

“அவர் எங்கே போயிருக்க முடியும் என்று ஏதாவது ஊகம் உண்டா?”

“இல்லை. அவர் எங்கே போனார் என்றே தெரியவில்லை”

“இந்த நளினி எங்காவது வேலை பார்க்கிறாரா?”

“ஏதோ கம்பனியில் வேலை பார்க்கிறார் என்று தெரியும். கம்பனியின் பெயர் தெரியாது. அது அடையாறில் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்”

“பச்சை-ஆரஞ்சு நிற சல்வார்-கமீஸ் பெண், குர்தா-பைஜாமா அணிந்த நபர் ஆகியோர் நளினியைத் தேடி அடிக்கடி வருவார்களா?”

“அவர்கள் அடிக்கடி வருவதை நான் காணவில்லை. ஆனால், தாஸ் என்ற பெயருடைய ஒருவர்தான் நளினி வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து போவதுண்டு” என்று கூறினார் அவர்.

இவர் குறிப்பிட்ட தாஸ் என்ற பெயருடைய ஒருவர்தான், ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கில் தற்போது தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ள முருகன்! 

…(தொடரும்)

நன்றி: தமிழர்களின் தாகம், தமிழீழதாயகம் 

அடடா ...!






Tuesday, 28 August 2012

ராஜிவ் காந்தி கொலையில், புலிகள் சிக்கிய கதை – 16


அத்தியாயம் 16



ராஜிவ் கொலையில் சினிமாக்காரர்களின் தொடர்பு!

“ஈழ விடுதலை இயக்கம் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தலைவர் பத்மநாபாவின் கொலையைச் செய்தது யார் என்ற மர்மம் தொடர்கிறது”  என்று கூறி, அந்த கொலை வழக்கை கிடப்பில் போட்டு வைத்திருந்தது, அப்போதைய தி.மு.க. அரசு. 

ஆனால், அந்தக் கொலையைச் செய்தது யார் என்பது, தமிழக காவல்துறைக்கும் தெரியும், இந்திய உளவுத்துறைகளுக்கும் தெரியும்.

விடுதலைப்புலிகளால் செய்யப்பட்ட கொலை அது என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்துதான் இருந்தது.

இருந்தும் சில காரணங்களுக்காக, கொலை செய்தது யார் என்பது தெரியாது என பாசாங்கு பண்ண வேண்டிய நிலையில் தி.மு.க. இருந்த காரணத்தால், அப்போது கிடைத்த தடயங்களையும் சோதனைக்கு அனுப்பியிருக்கவில்லை. ஆனால், தடயங்கள் காவல்துறை வசம் இருந்தன.

இப்படியாக தமிழக காவல்துறை வசம் இருந்த ஒரு தடயம்தான், பத்மநாபா குழு மீது தாக்குதல் நடந்தபோது வீசப்பட்டு, ஆனால் வெடிக்காமல் கிடந்த ஒரு வெடிகுண்டு. 

இந்த வெடிகுண்டில்தான், கடந்த அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்டதுபோல, SFG-87 (சிங்கப்பூர் ஃபிராக்மென்டேஷன் கிரானைட்-87) என்ற எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. 

மற்றைய தடயம், பத்மநாபா கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். அலுவலக மரக்கதவில் பாய்ந்திருந்த உலோகத்திலானா சிறு குண்டுகள்.

ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்டபின், இந்தத் தடயங்கள் மீண்டும் உயிர் பெற்றன. (இந்தக் காலகட்டத்தில் தி.மு.க. அரசு ஆட்சியில் இல்லை)

விதியின் விளையாட்டைப் பார்த்தீர்களா? பத்மநாபாவைக் கொல்ல வீசப்பட்ட வெடிகுண்டு, ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்டபின், கொலை செய்தவர்களுக்கு எதிரான தடயமாக மாறியது. 

இந்த வெடிகுண்டு சி.பி.ஐ. புலனாய்வுக் குழுவால் சோதனைக்காக தமிழகத் தடய அறிவியல் சோதனைக் கூடத்துக்கு அனுப்பப்பட்டது.

பத்மநாபா கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். அலுவலக மரக்கதவில் பாய்ந்திருந்த உலோகத்திலானா சிறு குண்டுகளைப் போலவே, வெடிக்கப்படாத வெடிகுண்டிலும் உலோகத்தாலான சிறு குண்டுகள் இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 

இந்த வெடிபொருள் கலவையில் ஆர்.டி.எக்ஸ். மற்றும் டி.என்.டி. இருப்பது தெரியவந்தது.

சோதனைக்கு அனுப்பப்பட்ட வெடிகுண்டில், 0.2 மில்லி மீற்றர் விட்டமும், 0.05 கிராம் எடையும் கொண்ட உலோகத்திலான 2800 சிறு குண்டுகள் இருந்தன. இதன் வெடிபொருள் கலவை 60% ஆர்.டி.எக்ஸ்., 40% டி.என்.டி. என அமைந்திருந்தது.

ராஜிவ் காந்தியை கொல்லப் பயன்படுத்திய வெடிகுண்டில் ஆர்.டி.எக்ஸ். மட்டுமே இருந்தது. 

ஆனால், அங்கு கிடைத்த உலோகத்தினாலான சிறு குண்டுகள், பத்மநாபா படுகொலை செய்யப்பட்ட இடத்திலிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட வெடிகுண்டிலிருந்த உலோகத்தாலான சிறு குண்டுகளைப் போலவே இருந்தது.

இந்தத் தரவுகள், இரு வெடிகுண்டுகளையும் தயாரித்தவர்கள் ஒரே ஆட்கள்தான் என்பதை சட்ட ரீதியாக நிரூபிக்க போதுமானவை அல்ல.

 “ஒரே ஆட்கள் தயாரித்து இருக்கலாம்” என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்த மட்டுமே போதுமானவை. 

தவிர பத்மநாபா கொலையில் விடுதலைப் புலிகளின் தொடர்பு அதுவரை நிரூபிக்கப்பட்டு இருக்கவில்லை என்பதால், இவற்றை வைத்துக் கொண்டு, விடுதலைப் புலிகளை காட்சிக்குள் கொண்டுவருவதில் சிரமங்கள் இருந்தன.

இப்படியான நிலையில், பத்மநாபா கொலை பற்றி சக உளவுத்துறைகளிடம் என்ன தகவல்கள் உள்ளன என்பதை கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டது சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு. 

பத்மநாபா கொலைச் சம்பவத்தில் டேவிட், ரகுவரன் ஆகிய இரு விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களுக்குத் தொடர்பு இருப்பதாக ஐ.பி. (இன்டெலிஜென்ஸ் பீரோ) தகவல் கூறியது. றோ வைத்திருந்த தகவலும் அதுதான்.

ஆனால், இந்த இருவரது போட்டோக்களையும் பெறுவதில் இந்த இரு உளவு அமைப்புகளும் தாம் வெற்றிபெறவில்லை என்று கூறிவிட்டன.

பத்மநாபா கொலையாளிகள் கடத்திச் சென்ற மாருதி வேன் உரிமையாளர்கூட, அவர்களது அடையாளங்கள் பற்றிப் பெரிய அளவில் எந்த விவரத்தையும் தெரிவிக்கவில்லை.

 “எனது கார் இரவு நேரத்தில் கடத்தப்பட்டது. அப்போது இருளாக இருந்ததால், யாரையும் அடையாளம் தெரியும் அளவுக்கு பார்க்க முடியவில்லை. 

காரை கடத்திய நபர்கள் அனைவரும் கறுப்பாகவும், ஒரே மாதிரியான தோற்றமளிப்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள்” என்று அவர் கூறிவிட்டார்.

சிறப்பு புலனாய்வுக்குழு, எதற்காக பத்மநாபா கொலையாளிகளின் அடையாளத்தைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பியது?

காரணம், பத்மநாபா கொலையை வெற்றிகரமாக நடாத்திக் கொடுத்து விட்டதலால், அதே குழுவிடம்தான் ராஜிவ் கொலை ஆபரேஷனையும் கொடுத்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தது புலனாய்வுக் குழு!

ராஜிவ் கொல்லப்பட்ட இடத்தில் குர்தா-பைஜாமா அணிந்த நபர் (சிவராசன்) நின்றிருந்தார் அல்லவா? பத்மநாபா கொலையை முடித்துக் கொடுத்த டேவிட், ரகுவரன் ஆகிய இருவரில் ஒருவர்தான் அவர் என்பதே புலனாய்வுக் குழுவின் ஆரம்ப தியரியாக இருந்தது!!

இதனால், பத்மநாபா கொலையைப் பார்த்த சாட்சிகளிடம், குர்தா-பைஜாமா அணிந்த நபரின் போட்டோவைக் காட்டி, பத்மநாபாவைக் கொல்ல வந்தவர்களில் இவரும் இருந்தாரா என திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது புலனாய்வுக்குழு. 

இந்த முயற்சி தோல்வியில்தான் முடிந்தது.

அடுத்தபடியாக புலனாய்வுக் குழுவின் பார்வை, ராஜிவ் கொலை நடந்த இடத்தில் போட்டோக்களை எடுத்த ஹரிபாபுவின்மீது திரும்பியது.

 ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்ற வெடிகுண்டு, அதை போட்டோ எடுக்க வந்த ஹரிபாபுவையும் கொன்றுவிட்ட போதிலும், அவரால் எடுக்கப்பட்ட போட்டோக்கள்தான், ராஜிவ் கொலையில் இருந்த ஒரேயொரு நேரடித் தடயமாம்.

போட்டோகிராபர் ஹரிபாபு எடுத்த புகைப்படங்கள் அனைத்தையும், பல்வேறு குழுக்கள் ஆராய்ந்தன.

அதன் பின்னரும், ராஜிவ் கொலையைத் திட்டமிட்டவர்களுடன் ஹரிபாபுவுக்கு எந்த அளவுக்குத் தொடர்பு இருந்தது என்பது புலனாய்வுக் குழுவால் ஊகிக்க முடியவில்லை. 

ஹரிபாபு, ராஜிவ் காந்தி நிகழ்ச்சியை படம் எடுப்பதற்காக அமர்த்தப்பட்ட வெறும் போட்டோகிராபரா அல்லது ராஜிவ் காந்தியை குறிவைக்கும் சதித் திட்டத்தின் ஓர் அங்கமா என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

ஹரிபாபுவின் குடும்பம் ஏழ்மையானது. அவரது வீட்டுக்கு சில தடவைகள் புலனாய்வுக்குழு அதிகாரிகள் சென்றார்கள். 

அவர் தீவிரவாத அணி ஒன்றில் இருந்ததற்கான அறிகுறி எதுவும் அந்த வீட்டில் இல்லை. 

விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்துக்கும் அவருக்கும் சிறு பரிச்சயம்கூட் இருந்ததற்கு ஆதாரம் எதுவும் அந்த வீட்டில் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால், நிஜத்தில் அவருக்கு விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் இருந்த சிலருடன் தொடர்புகள் இருந்தன.

ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட இடத்தில் ஹரிபாபுவும் கொல்லப்பட்ட தகவல் கிடைத்த உடனேயே, புலிகளுடன் அவருக்கு இருந்த தொடர்பு பற்றிய ஆதாரங்கள் அனைத்தும் அவரது வீட்டில் இருந்து அகற்றப்பட்டன. 

இந்த விஷயம் ஆரம்பத்தில் புலனாய்வுக் குழுவுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

இதனால் அவரையும் விட்டுவிட்டு, அடுத்த நபர் பற்றி ஆராய நகர்ந்தது புலனாய்வுக்குழு.

இப்போது ஹரிபாபுவால் எடுக்கப்பட்ட போட்டோக்களில் இருந்தவர்கள் பற்றி ஆராயத் தொடங்கியது சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு. 

அந்த போட்டோக்களில் பிரதானமாகக் காட்சியளித்தவர்களை, குறிப்பாக ஸ்ரீபெரும்புதூர் பொதுக்கூட்ட இடத்துக்கு ராஜிவ் காந்தி வருவதற்கு முன் எடுக்கப்பட்ட போட்டோக்களில் காணப்படுபவர்களைப் பற்றிய முழு விவரங்களையும் அலசி ஆராய வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்கள்.

முதல் போட்டோவில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர் லதா கண்ணனுக்கும் அவரது மகள் கோகிலாவுக்கும் ராஜிவ் கொலை திட்டமிடலுடன் ஏதேனும் தொடர்பு இருக்குமா என்பது குறித்துப் புலனாய்வு நடத்தினார்கள். அதில் ஒன்றும் சிக்கவில்லை.

இரண்டாவது போட்டோ, ராஜிவ் கலந்துகொள்ள இருந்த பொதுக்கூட்டத்தில், பெண்கள் அமர்ந்திருந்த பகுதியை நோக்கி எடுக்கப்பட்டது. அதில் இருந்த பெண்களில், சந்தேகத்திற்குரிய நபர்கள் யாராவது உள்ளனரா என்று விசாரித்தார்கள். அதிலும் பலன் இல்லை.

மூன்றாவது போட்டோவில், சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷ், காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு கான்ட்ராக்டரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். 

அந்த போட்டோவை வைத்து, ராஜிவ் கொலையில் சினிமா தொடர்பு உடைய யாராவது சம்மந்தப்பட்டு உள்ளார்களா என்ற கோணத்தில் தொடங்கியது விசாரணை.

சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷ், ராஜிவ் கொலை நடப்பதற்கு முன்னும், பின்பும், யாரையெல்லாம் சந்தித்தார் என்ற விபரங்களை அவர் அறியாமலேயே திரட்டியது புலனாய்வுக் குழு. 

இந்த விசாரணையில் சுவாரசியமான விஷயம் ஒன்று வந்தது. விசாரணையில் கிடைத்த சிறிய சிறிய தகவல்கள், எப்படி ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தி வந்தன என்று, இதோ பாருங்கள்:

• ராஜிவ் காந்தி படுகொலை நடந்ததற்கு முந்தைய நாள், லண்டனிலிருந்து இலங்கைத் தமிழர் ஒருவர் சென்னை விமான நிலையத்தில் வந்து இறங்கியிருந்தார். சென்னையில் உள்ள சொகுசு ஹோட்டல் ஒன்றில் அவர் தங்கினார்.

• நீண்ட பயணத்தின்பின், அவர் சென்னையில் தொடர்பு கொண்ட முதலாவது நபர், சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷ்தான்!

• சென்னையில் இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷை தொடர்பு கொண்டபின், அன்றிரவே அந்த இலங்கைத் தமிழர் சென்னையில் இருந்து கொழும்பு புறப்பட்டுச் சென்றார்.

• அவர் பயணம் செய்த விமானம் சென்னை மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் இருந்து இரவு 8 மணிக்கு கொழும்புவுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றது. 

அந்த விமானம் புறப்பட்டு 20 நிமிடத்தில், இரவு 8.20 மணிக்கு, விசாகப்பட்டினத்திலிருந்து ராஜிவ் காந்தி பயணம் செய்த தனி விமானம் சென்னை மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தது. அதில் வந்திறங்கினார் ராஜிவ் காந்தி.

• சென்னை வந்திறங்கிய ராஜிவ் காந்தி, சென்னைக்கு அருகே ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பொதுக்கூட்டம் நடக்க இருந்த இடத்துக்குச் சென்றார். 

அங்கே ராஜிவ் காந்தி வந்து சேரும்வரை மேடையில் இசை நிகழ்ச்சி நடாத்திக்கொண்டு இருந்தார் சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷ்.

• மனித வெடிகுண்டு பெண், பைஜாமா-குர்தா அணிந்த மர்ம நபர் ஆகியோரால் ராஜிவ் கொலைச் சம்பவத்தை போட்டோ எடுக்க அழைத்து வரப்பட்ட ஹரிபாபு எடுத்த போட்டோக்களிள் ஒன்று, சினிமா இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷை போகஸ் பண்ணி எடுக்கப்பட்டிருந்தது.

• ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பொதுக்கூட்டம் நடக்க இருந்த மேடைக்கு ராஜிவ் காந்தி வருவதற்கு 15 நிமிடங்களுக்கு முன், அதே மேடையில் இசை நிகழ்ச்சியை முடித்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினார் இசையமைப்பாளர் (சங்கர்) கணேஷ். 

அவர் மேடையைவிட்ட அகன்று செல்ல, மேடையை நோக்கி நடந்துவந்த ராஜிவ் காந்தியை அணுகினார் மனித வெடிகுண்டு பெண். குண்டு வெடித்தது. ராஜிவ் கொல்லப் பட்டார்.

இவ்வளவு விபரங்களும் கோர்வையாகக் கிடைத்த பின்னர், என்ன நடக்கும்?  வந்தது கிளைமாக்ஸ்!

 …(தொடரும்)

நன்றி: தமிழர்களின் தாகம், தமிழீழதாயகம் 

Sunday, 26 August 2012

ராஜிவ் காந்தி கொலையில், புலிகள் சிக்கிய கதை – 15


அத்தியாயம் 15

பத்மநாபா கொலை, ராஜிவ் வழக்கில் கொடுத்த தடயங்கள்!

ராஜிவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்ட 8 நாட்களுக்குப் பின், அதாவது மே 29-ம் தேதி, தமிழகத்தில் தொலைக்காட்சி, பத்திரிகைகள், வானொலி வாயிலாக, ‘பொதுமக்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்’ என்ற பெயரில் ஒரு விளம்பரத்தைக் கொடுத்தது சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு. 

இந்த வேண்டுகோள் மே 30ம் தேதி தமிழகம் எங்கும் விளம்பரமாக வெளிவந்தது.

விளம்பரத்தில் இரு போட்டோக்கள் இருந்தன. மனித வெடிகுண்டு என்று அடையாளம் காணப்பட்ட பெண்ணின் போட்டோ ஒன்று. குர்தா- பைஜாமா அணிந்திருந்த, அடையாளம் தெரியாத நபரின் போட்டோ இரண்டாவது. “இவர்களைப் பற்றிய அடையாளம் தெரிந்தவர்கள் தகவல் அளிக்க்கவும்”  என்ற வாக்கியங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன. 

தகவல் கொடுப்பதற்கு வசதியாக, புதிதாக அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவின் தொலைபேசி எண்களும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன.

“அடையாளம் தெரியாத மேற்கண்ட இருவர் பற்றித் தகவல் தெரிவிப்பவர்கள் யார் என்ற ரகசியம் வெளியில் தெரியாமல் பாதுகாக்கப்படும்” என்றும் அந்த விளம்பரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இந்த விளம்பரம் வெளியான உடனே, யாரும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. ஆனால், விளம்பரத்தில் வெளியான போட்டோக்களை எடுத்த போட்டோகிராபர் ஹரிபாபுவுக்கும், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்கும்  தொடர்புகள் இருக்கக் கூடும் என பத்திரிகைகள் தமது ஊகத்தை செய்தியாக்கின.

முதல்நாள் இந்தச் செய்திகள் வெளியாக, மறுநாள் ஹிந்து பத்திரிகை அதற்கு தலைகீழான செய்தி ஒன்றைப் பிரசுரித்தது. 

ஹரிபாபுவுக்கும் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்துக்கும் தொடர்பு இல்லையென ஹரிபாபுவின் தந்தை மறுத்ததாக அந்தச் செய்தி வெளியானது.

இதற்கிடையே தமிழகத்தில் இந்த விளம்பரங்கள் வெளியான அதே நாளில் (மே 30) சி.பி.ஐ. டீம் ஒன்று கொழும்புவுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றது. 

அதுவும் சாதாரண அதிகாரிகளை அனுப்பவில்லை. சி.பி.ஐ. இயக்குனர் விஜய் கரன், ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கு சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவின் தலைவர் கார்த்திகேயன் ஆகிய இருவரும் அந்த டீமில் இருந்தனர்.
ராஜிவ் கொலையில் விடுதலைப்புலிகளுக்கு சம்மந்தம் உள்ளது என்று எந்தவொரு தடயமும் கிடைக்காத நிலையில், சி.பி.ஐ. முக்கியஸ்தர்கள் அடங்கிய டீம் கொழும்புவில் ஆதாரங்களைத் தேடிச் சென்றது ஆச்சரியம்தான்.

கொழும்பு சென்ற டீம், தாம் விளம்பரமாகக் கொடுத்திருந்த போட்டோக்களையும் எடுத்துச் சென்றிருந்தது. 

ஸ்ரீலங்கா சி.ஐ.டி. பிரிவு அதிகாரிகளைச் சந்தித்த இவர்கள், இந்த போட்டோக்களை அவர்களுக்கு காட்டினார்கள். 

ஸ்ரீலங்கா அதிகாரிகள், “மனித வெடிகுண்டு என்று சந்தேகிக்கப்பட்ட பெண்ணின் உடலமைப்பு, ஸ்ரீலங்காவில் உள்ள தமிழ் பெண்களின் உடலமைப்பை ஒத்திருக்கின்றது” என்றார்கள்.

அத்துடன், “ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட விதமும், வெடிகுண்டு வைக்க கையாண்ட முறையும், இந்தக் கொலையில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு தொடர்பு உள்ளது என்பதைக் காட்டுகின்றது”  என்று கூறிய ஸ்ரீலங்கா அதிகாரிகள், “ஸ்ரீலங்காவில் விடுதலைப் புலிகளால் குண்டு வெடிப்பில் கொல்லப்பட்ட சிலரது கொலைச் சம்பவங்களுடன், ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட விதம் ஒத்துப் போகின்றது” என்றும் தெரிவித்தார்கள்.

இது நடைபெற்ற காலப்பகுதியில், விடுதலைப் புலிகளும், ஸ்ரீலங்கா அரசும் எதிரெதிர் அணிகளில் இருந்தனர். (அதற்கு சில மாதங்களின் முன், இந்திய அமைதிப்படையை ஸ்ரீலங்காவில் இருந்து வெளியேற்றுவதற்காக ஒரே அணியில் இருந்தனர்)

சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவின் டீம் கொழும்பில் இருந்து திரும்பியபோது, ஸ்ரீபெரும்புதூரில் குண்டு வெடித்த இடத்திலிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட தடயப் பொருட்கள் மீதான பல்வேறு ஆய்வு முடிவுகள் வந்துவிட்டன. 

இந்த ஆய்வு முடிவுகள் எதுவுமே, தமிழகத்தில் இதற்குமுன் நடைபெற்ற குற்றச் செயல்களுடன் பொருந்திவரும் விதத்தில் இருக்கவில்லை. எல்லாமே புதிதாக இருந்தன.

அதையடுத்து சிறப்புப் புலனாய்வுக்குழு மற்றொரு கோணத்தில் இந்தத் தடயங்களை ஆராய முடிவு செய்தது.

1980களில் இருந்தே தமிழகத்தில் பல்வேறு ஈழவிடுதலைப் போராளி இயக்கங்கள் இயங்கி வந்தன. 

அவர்கள் தமிழகத்தில் இருந்தபோது அவர்கள் சம்மந்தப்பட்ட வழக்குகள், அவர்களது செயல்முறைகள், தமிழகத்தில் செய்யப்பட்ட குற்றச் செயல்களில் ஆகியவை தொடர்பான பழைய பைல்களை ஆராய்வதே புதிய கோணம்.  

அவற்றில் ஏதாவது, ராஜிவ் கொலை தடயங்களுடன் ஒத்துப் போகின்றதா என்று பார்ப்பதே இதன் நோக்கம்.

பழைய சம்பவங்களில் முக்கியமானதும், பெரியதுமான சம்பவம், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தலைவர் பத்மநாபா கொல்லப்பட்ட சம்பவம்.

ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். என்பது, 1980-களில் பிரபலமாக இருந்த ஈழ விடுதலை இயக்கங்களில் ஒன்று. அதன் தலைவர் பத்மநாபாவும் பல்வேறு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். முன்னணித் தலைவர்களும் 1990, ஜூன் 19-ம் தேதி, சென்னை ஜகாரியா காலனியில் இருந்த அலுவலகத்தில் நடத்தப்பட்ட பயங்கரத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டனர்.

கொலையாளிகள் கையெறி குண்டுகளையும், ஏ.கே. 47 ரைபிள்களையும் பயன்படுத்தித் தாக்கியதால் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தலைவர்கள் தப்பிக்க வழியேதும் இல்லாமல் போனது.

கொலையாளிகள் அன்று காலை 6.30 மணியளவில் வெள்ளை நிற அம்பாசிடர் காரில் வந்துள்ளனர். 

இவர்கள் நடத்திய தாக்குதலில் அவ்வழியே சென்ற அப்பாவிகள் சிலரும் உயிரிழக்க நேரிட்டது. தாக்குதல் நடத்தியவுடன் கொலையாளிகள் தப்பிச் சென்றுவிட்டனர். தமிழக காவல்துறையினரால் அவர்களைப் பிடிக்க முடியவில்லை.

அவர்கள் வந்த வெள்ளை நிற அம்பாசிடர் காரை தேடிக் கொண்டிருந்தது தமிழக காவல்துறை. 

அந்தக் காரில் தப்பித்துக்கொண்டு அவர்கள் வேதாரண்யம்வரை செல்வார்களா? இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் மறுநாளே கிடைத்தது. 

மறுநாள் இதே கொலையாளிகள், விழுப்புரம் அருகே ஒரு மாருதி வேனை கடத்தியது தெரியவந்தது.

சென்னையில் உள்ள ஒரு தனியார் நிறுவன அதிகாரி, அவரது தாயார் மற்றும் டிரைவர் ஆகியோர் இந்த மாருதி வேனில் திருச்சி நோக்கிச் சென்றபோது,  கடத்தல் நிகழ்ந்தது. 

டிரைவரை தாக்கியதுடன் மற்ற இருவரையும் சாலையோரத்தில் இறக்கிவிட்டு, மாருதி வேனை கடத்திக்கொண்டு அவர்கள் தப்பிவிட்டனர்.

கீழே இறக்கிவிடப்பட்டவர்களை போலீஸ் விசாரித்தபோது, கடத்திய குழுவில் ஆறு பேர் இருந்ததாக கூறினார்கள். 

வேனை பறிகொடுத்த அதிகாரி, “கடத்திய ஆறு பேரில் நால்வர் 20 முதல் 25 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். அவர்கள் வெள்ளை நிற அம்பாசிடர் காரிலிருந்து இறங்கி வந்தே எமது வேனை மறித்து நிறுத்தினர்” என்று தெரிவித்தார்.

“நவீன ஆயுதங்கள் மட்டுமின்றி வாக்கி-டாக்கிகளையும் வைத்திருந்தனர். வாக்கி-டாக்கி மூலமே அவர்களிடையே தகவல்களைப் பறிமாறிக் கொண்டனர். 

இந்த விடயத்தை நானோ, என்னுடன் வந்தவர்களோ காவல் துறையிடம் தெரிவித்தால், கடும் விளைவுகள் ஏற்படும் என எச்சரித்துவிட்டு சென்றனர்” என்றும் அவர் சொன்னார்.

இவ்வளவு விபரங்கள்தான், பத்மநாபா கொலை புலனாய்வு பைலில் இருந்தன. அதற்குமேல் இந்த கேஸில் மூவ் பண்ணுவது பற்றி அப்போதைய காவல்துறை தலைமை விரும்பவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இது நடைபெற்றபோது தமிழகத்தில் தி.மு.க. ஆட்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. இந்தக் கொலைகளில் அதிகளவில் இன்வோல்வ்மென்ட் காட்டுவது அரசியல் ரீதியாக சில சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும் என்பது தெரிந்து, கேஸை இழுத்து மூடிவிட்டிருந்தார்கள் 

அவர்கள். அதுபற்றிய வேறு ஒரு ரகசிய டீல் உண்டு என்பதாகவும் ஒரு பேச்சு அந்த நாட்களில் இருந்தது.

பின்னாட்களில் தி.மு.க. அரசு கலைக்கப்பட்டு கவர்னர் ஆட்சி தமிழகத்துக்கு கொண்டுவரப்பட்ட போது, ‘சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைவு’ என்ற காரணமே பிரதானமாகக் கூறப்பட்டிருந்தது. சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைவு பட்டியலில் இந்தக் கொலைகளும் இருந்தது தி.மு.க. அரசுக்கு ஏற்பட்ட பூமராங்!

(தி.மு.க. ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு கவர்னர் ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்தபோது, தமிழகத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு அட்டகாசமாக இருந்ததா? அட, ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்டதே, இந்த கவர்னர் ஆட்சியில்தான்!)

இந்த பைலைப் பார்த்த ராஜிவ் கொலை வழக்கு புலனாய்வுக்குழு, இதில் தமக்கு பெறுமதி வாய்ந்த தடயங்கள் இருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டது.

பத்மநாபாவைக் கொன்ற முறைக்கும் ராஜிவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட முறைக்கும் நேரடிச் சம்மந்தம் கிடையாதுதான். 

ஆனால், இரண்டுமே தமிழகத்தில் நடைபெற்ற அசாதாரண ஹை-டார்கெட் கொலைகள். 

இரண்டிலுமே பயன்படுத்தப்பட்ட முறைகள் தமிழகத்தின் சாதாரண குற்றவியல் சம்பவங்களைவிட மிக உயர்ந்த திட்டமிடலுடன் இருந்தன.

இதனால், பத்மநாபா கொலை வழக்கில் கொஞ்சம் கிளறிப் பார்க்க முடிவு செய்தது சி.பி.ஐ.யின் சிறப்பு புலனாய்வுக் குழு.

பத்மநாபா கொல்லப்பட்ட நேரத்தில் தமிழக காவல்துறை திரட்டிய சில தடயங்களை மீண்டும் ஆராய்ந்தார்கள் சி.பி.ஐ. அதிகாரிகள். 

பத்மநாபா குழுவினர் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில்தான் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் பிரதான அலுவலகம் இருந்தது. அதற்குள் வைத்துத்தான் அவர்கள் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.

இந்த அலுவலகத்தின் மரக்கதவுகள் மீது உலோகத்திலான சிறு குண்டுகள் பாய்ந்திருந்தன. 

அந்தக் குண்டுகள் பற்றி தமிழக காவல்துறையின் தடயவியல் நிபுணர் எழுதியிருந்த குறிப்புகளை முதலில் படித்தது சி.பி.ஐ. தமிழக காவல்துறை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த இந்த குண்டுகளையும் தம்வசம் எடுத்துக் கொண்டார்கள் சி.பி.ஐ. அதிகாரிகள்.

தமிழக காவல்துறை பத்மநாபா கொலை நடந்த இடத்தில் கிடைத்த மற்றொரு பொருளையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தது. 

அது, பத்மநாபா குழு மீது தாக்குதல் நடந்தபோது வீசப்பட்டு, ஆனால் வெடிக்காமல் கிடந்த ஒரு வெடிகுண்டு. இந்த வெடிகுண்டில், SFG-87 என்ற எழுத்துக்கள் பெறிக்கப்பட்டிருந்தன.

உங்களுக்கு இந்த விவகாரங்களில் பரிச்சயம் இருந்தால், சென்னை சூளைமேட்டில் கிடைத்த வெடிகுண்டில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த SFG-87 என்பதன் விரிவாக்கம், சிங்கப்பூர் ஃபிராக்மென்டேஷன் கிரானைட்-87 என்பது தெரிந்திருக்கும்!

 …(தொடரும்)

நன்றி: தமிழர்களின் தாகம், தமிழீழதாயகம்